— Όλια, μη με γελάς. Το διαμέρισμα είναι γραμμένο στο όνομά μου, — η φωνή της Βαλεντίνας Ιβάνοβνα έγινε παγωμένη. — Το ξέρεις πολύ καλά αυτό. Επομένως, μόνο εγώ θα αποφασίζω πότε θα πουληθεί. — Μαμά, αλλά έχουμε έναν μικρό γιο. Ο Μαξίμ δεν είναι ακόμα τριών ετών, δεν πάει σε νηπιαγωγείο. Εγώ δεν δουλεύω. Μαζεύουμε χρήματα για δικό μας σπίτι, αλλά προς το παρόν… Πού θα ζήσουμε;…