အမှတ်တရ
တစ်ချိန်က ကိုယ်တို့အတွက် ဒီဂိမ်းလေးဟာ ဂိမ်းတစ်ခုထက် ပိုခဲ့တယ်။ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ အချိန်မေ့ပြီး ဆော့ခဲ့ရတဲ့နေ့တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အနိုင်အရှုံးအတွက် ရယ်မောခဲ့ရတဲ့အချိန်တွေ… အဲဒါတွေက အခုထိ ရင်ထဲမှာ ရှင်သန်နေတုန်းပဲ။
အရင်ကတော့ ဂိမ်းထဲမှာ အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဇာတ်ကောင်နဲ့ ရန်သူတွေကို အနိုင်ယူရတာဟာ ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ရသလို ပျော်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက ပျော်ရွှင်မှုဆိုတာ အများကြီးမလိုခဲ့ဘူး။ ဂိမ်းလေးတစ်ခုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှိနေရင် လုံလောက်ခဲ့တယ်။
အခုတော့ လူတိုင်း ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် အလုပ်များလာကြပြီ။ အရင်လို အတူတူထိုင်ပြီး ဆော့ဖို့တောင် မလွယ်တော့ဘူး။
Sengoku Basara ကို ပြန်မြင်ရတဲ့အခါ လွမ်းမိတာ ဂိမ်းလေးတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး… အဲဒီဂိမ်းလေးကို ဆော့ရင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ငယ်ဘဝ၊ အတူရယ်မောခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ နေ့ရက်တွေပါ
အရင်က ဂိမ်းထဲမှာ ရှုံးရင် ပြန်စလို့ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝမှာတော့ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အချိန်တွေကို ပြန်စလို့မရတော့ဘူး။
တကယ်တော့ ကိုယ်တို့လွမ်းနေတာ ဂိမ်းဟောင်းလေးတစ်ခုကို မဟုတ်ဘူး… အဲဒီဂိမ်းလေးကို ဆော့ခဲ့တဲ့အချိန်က ကိုယ်တို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ပုံစံလေးကိုပါ။