آف کورس که برای لواشک و قروقورت و تلف و کشک هم میمیرم.

آقایون داداشان😔

ما آدمیان نقطه ضعف بسیار شناخته شده‌ای داریم که وقتی چیزی را از دست می‌دهیم، به گونه‌ای اغراق‌آمیز عزیزش می‌داریم و چشم پوشی از آن را غیرممکن می‌دانیم ...

ـ سفر به شرق،هرمان هسه

گایز من می‌خوام یه دستی به سر و روی تلگرامم بکشم و مرتبش کنم، اگه یهو دیدید از چنلتون لف دادم، برام ناشناس بفرستید که دوباره جوین شم ☕️.

چشاشووو

.

فیسش وایب خودته لباسشم چیزای که دوسداری

مردممممم

چه عکسی پیدا کردم 💅🏻

ی جوری ناشناس و پیویمو پر کردید که 😭😭😭😭 راس میگه راس میگه اعتماد به نفسم رفت تا هفت اسمون😭

+کاش مجازی نباشه حضوری باشه.
ـ دقیقا برای چی حضوری باشه؟! دوست داری باز این اسکلا رو ببینی؟

داشتم فکر میکردم، تعداد پیام ها غالبا به سبک زندگیمون مربوط میشه.
فضای مجازی مارو کوتاه کرده. نه از لحاظ قد، بلکه از لحاظ توانایی موندنمون.
موندن توی خوندن، موندن توی اندیشیدن؛ و الان دارم میبینم ما حتی موندن در تایپ کردن هم نداریم.
کوتاه شدیم؛ پیام های کوتاه و سریع، زیاد و انبوه. و این مجازی شدنِ وضعیتِ زیستیمون، داره روی همه شاخصه های زندگیمون تاثیر میذاره.

برای کلام ارزش بیشتری باید قائل شد واقعا. ما خیلی کوتاه شدیم. خیلی مختصر و نامفید شدیم...