آدمیزاد گاهی از ندانستن نابود می‌شه اما گاهی اوضاع پیچیده‌تره: ممکنه بدونه درست و غلط چیه، خطا چیه و بدی و خوبی چیه و حتی بدونه که چی براش مفیده و چی مضره، چه کار باید بکنه و چه نباید بکنه، با این حال به سمت تاریکی‌‌ای که کاملا ازش آگاهه کشیده بشه و نتونه جلوی خودش رو بگیره! چطور چنین وضعی ممکن می‌شه؟ می‌گه «نجاتم بده، دارم سقوط می‌کنم.» اما کی از چی نجاتت بده دقیقا؟! چه بهت بگن که خودت نمی‌دونی؟

شیطان، تولستوی

یک چیزی عمیقا برام حالت عجیبی پیدا کرده به تازگی و درکش برام سخت شده و اون مسئله چیزی نیست جز اینکه وقتی دارن به یک انسان میگن خیلی بدجنسی یا هر صفت منفی و بد دیگه ای رو بهش نسبت میدن و با اطمینان تام ازش صحبت میکنن چطور میتونن انقدر قاطع و مطمئن باشن که شخصیت اون انسان واقعا همینه؟ یعنی اگر تو به من بگی من در رفتارم با شخص تو بی رحم بودم قابل درک هستش اما چطور میتونی به یک باره کل شخصیت من رو با کلمه و برچسب بی رحم توصیف کنی؟ به تازگی خیلی برام حرکت عجیبی واقع میشه راستش، نمیدونم مرزهای ذهنیم فروپاشیده که این شدم یا چی اما اصلا برام قابل درک نیست که یک شخص رو بخاطر رفتار بدش با شخص خاصی به طور کامل قضاوت بکنن و برچسب مطلق بزنن روش!
شاید آدم بده‌ی قصه‌ی تو آدم خوبه‌ی قصه‌ی یکی دیگه باشه پس چطور به خودت اجازه میدی این جوری شخصیت کسی رو زیر سوال ببری و بار منفی بدی بهش؟ یا اصلا شاید شخص مورد نظر داشته فقط تظاهر به بی رحمی و صفات دیگه‌ای میکرده و واقعا این نبوده!

کافیه یک فرد معروف راجب یه چیزی اظهار نظر کنه حتی اگه مخالف نظر شما باشه
مردم و حتی خود شما تو فکر فرو میرید که لابد این فرد مشهور یه چیزی میدونه که ما نمیدونیم و سوادشو نداریم
بر همین اساس یک الگوریتم غلط شکل میگیره که هرچی طرف بگه درسته چون اگه درست نبود هیچوقت مشهور نمیشد

لااقل ۶۰ درصد مردم از خودشون نظری ندارن

تو هم سخت به دنبالِ تکه‌ای آشنا از من در آدم‌های مختلف می‌گردی؟
یا پذیرفته‌ای که من با همان چمدانی که بستم تمام شدم؟

-لاادری

زیبا بود.

هرلحظه ممکن است از کسی که فکر می‌کنیم درست و حسابی می‌شناسیم کاری سر بزند که به ما ثابت کند شناخت و اطمینان، تقریبا هیچ است!

هرمان هسه

از اینکه نقاب یه عده میوفته
و تکلیفمون مشخص میشه لذت میبرم...