افکارم مثل سایه‌هایی تاریک در ذهنم می‌چرخند، هر لحظه بیشتر و بیشتر مرا از بین می‌برند. در این جنگ درونی، هر فکر مثل یک ضربه به روح و وجودم است و من تنها نظاره‌گر این ویرانی هستم.

خیلی اوج گرفتی؟ که از سقوط میترسی؟

- خیلی ساکتی؟!!
+ کاش تو هم بودی.

برام مهم نیست. چای دارم و به تنفر به انسان‌ها ادامه خواهم داد.

احمقی که صادقانه احمقه از دانایی که با ریا داناست صدبرابر بهتره.

من میگم «ولش کن، نمیخواد» تو چرا واقعا ول میکنی؟

ای بابا 🙂‍↔️

وااای چقدر بچگی منه😂😂😂😂😂

از باور ها شروع می‌کنند.
نه! از چراییِ باور ها..‌.
نه! از فکری که به باور بدل شده است...
نه! از احساسی که فکر را به وجود آورده است.‌‌..
نه! نه! از منطقی که احساس را به وجود آورده است...
نه... باز هم نه... آن ها... پس آن ها از چه شروع می‌کنند...؟
آری... آری! آن ها، از "تردید" شروع می‌کنند!