‏«برای من، نه چیزی به نام اوج جوانی وجود داشت و نه فرصتی برای آن.»

- یوکیو می‌شیما.

,

عزیزم باور کن نزدیک شدن به من اونقدارام سخت نیست🔪

این تصور که، کسی را که امروز حاضری جانت را برایش بدهی، چند ماه بعد برای ندیدنش راهت را در خیابان کج میکنی، انزجار برانگیز است.
‌

جستارهایی در باب عشق

بسه دیگه بابا چقدر ادعا...

دوست دارم بهتون پیام بدم و حالتونو بپرسم…
و جویا بشم که این چه پستای چرتیه که لایک میکنید که میاد تو اکسپلور من.

وضعیت تغییر حال و احوالاتم خیلی جالب شده. دیروز تصمیم داشتم با همه خوب باشم و زندگی رو دوست داشته باشم، امروز حتی نمی‌خوام قیافه‌ی خودمم تو آینه ببینم.

،

نفرت احساس خوبیه، گرمه، محکمه، مطمئنه، درست برعکس عشق. درنفرت آدم شک و تردید به دلش راه نمیده من هیچ حسی به وفاداری نفرت ندیدم.

عشق لرزه

Dady why don't u protect me
Somebody is going to hurt me
There is nothing I can do :)

"...her husband paid her the most absolute submission, and considered her as a superior being."

«...همسرش مطیع محض او بود و او را موجودی برتر می‌دانست.»

بهترین دیت؟ بریم با آهنگ ها جیغ جیغ کنیم.

یه سلسله نفرت‌نامه باید بنویسم و جایی خوب محفوظ کنم تا در صورت مرگم، فردی معتمد بتونه به افراد مورد خطاب قرار گرفته ارسالشون کنه. دلم نمیاد نفرتم نسبت به اطرافیان رو، بی کم و کاست ابراز نکنم و بمیرم.

ایرانی بودن برام شده یه سؤال خسته‌کننده، یه «خب که چی؟» مایوس.
هر بار می‌خوام حرکت کنم، درس بخونم، کاری شروع کنم، به فردایی بهتر دل ببندم،
یه‌هو دلار صد و سی تومنی می‌ریزه وسط فکرم.
هوای سنگین شهر می‌شینه روی سینه‌م.
چهره‌هایی که به هم شبیهن، بی‌روح، با غمی مشترک که از نگاهشون آویزون شده.
اون «خب که چی؟» هی بزرگ‌تر می‌شه توی سرم.
خب که چی درس؟
خب که چی کار؟
خب که چی ادامه؟
وقتی راه نفس آرزوها تنگ و تنگ‌تر می‌شه،
وقتی یأس داره همه‌چیز رو خفه می‌کنه،
واقعا… خب که چی امید؟