📌زنان در قرچک و اوین: که زندان مرا بارو مباد/جز پوستی که بر استخوانم

🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/437578&rhash=c6d89e01851023

یک سال خورشیدی دیگر در حالی به پایان می‌رسد که زنان روزنامه‌نگار، فعال مدنی و فعال سیاسی زیادی، با اتهامات امنیتی در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند. برای بسیاری از آنها این چندمین نوروزی است که در زندان می‌گذرانند و هنوز نوروزهای دیگری از حکم‌شان باقی‌ست.

#مازیار_سیدنژاد ساعتی پیش با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی از زندان شیبان اهواز آزاد شد.
وی از تاریخ ۹ آذرماه در زندان بسر میبرد.
نشریه‌گام🚩
@gam1395

تلخ اما واقعی !

چهل سال فقر و بیحقوقی ، ارمغان حکومت اسلامی
@zan_j

شعرخوانی #الیاس_علوی


خداکندانگورهابرسند
جهان مست شود
برای لحظه‌ای
تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را
کاردها یادشان برود بریدن را...
@zan_j

انسان ها را باور کن

ابرها را،
باد ها را،
کتاب ها را دوست بدار

دردِ شاخه ی خشکیده را دریاب
و دردِ ستاره ای را که خاموش می شود.
و درد جانوری مجروح را

اما بیش از همه
درد انسان ها را دریاب

بگذار طبیعتِ غنی شادمانت کند
بگذار نور و تاریکی شادیت بخشند
بگذار چهار فصل به وجدت آورند

اما بیش از همه
بگذار انسان ها شادمانت کنند....

#ناظم_حکمت
@zan_j

18مارس سالگرد #کمون_پاریس

کمون و شرکت زنان

درروز 18 مارس 1871، اولین روزانقلاب کمون، زنان پاریسی تصمیم گرفتند درمقابل دولتی( منظور دولت فرانسه) که دربرابرارتش پروس عقب نشینی کرده، به مردم فشارمی آورد، روزنامه ها را معلق می کرد و محافل روشنفکری را می بست، همراه با کمیته مراقبت زنان محله 18، درامورمحله مداخله کرده وازضبط عراده توپ ها توسط نیروی نظامی آدولف تی یر Adolphe Thiers رئیس دولت ورسای جلوگیری بعمل آوردند.

» ادیت توما» می گوید: » اگر بگوییم که در این روز انقلابی فقط زنان حضور داشتند ، اغراق آمیز است ولی زنان قویا» در آن شرکت کردند و مصمم بودند که شانه به شانه مردان در مقاومت پاریس بجنگند.

تشکیل » اتحادیه زنان» ، شرکت در باشگاهها و کارگاههای تعاونی

زنان بسرعت بسیج شدند، روز 3 آوریل 500 نفر زن ازمیدان کنکورد بطرف ورسای رفتند و 700 نفر از آنها به پل گرونل Pont de Grenelle ملحق شدند. فریاد هزاران زن و مرد پاریسی به گوش می رسد: » نه به عقب نشینی!»، » مرگ برخیانتکاران!»، «مرگ بر پروسی ها«، » زنده باد جمهوری» ، «زنده باد سوسیال» و» زنده باد کمون«.

نیازمبرمی به سامان دادن جنبش زنان احساس می شد. آندره لئو و لوئیز میشل بدین منظور پاریس را در می نوردیدند. روز 11 آوریل الیزابت دمیتری یف Élisabeth Dmitrieff و ناتالی لوملNatalie Le Mel به پاریس آمدند و فراخوانی به این مضمون دادند: » شهروندان زن، ساعت تصمیم گیری فرا رسیده ، روزگار دنیای کهن بسر آمده ، ما میخواهیم آزاد شویم«. همان شب جلسه ای تشکیل شد و » اتحادیه زنان برای دفاع از پاریس و پرستاری از زخمی ها» را پایه گذاری کردند . این اتحادیه درشهرداری محله دهم پاریس مستقر شد..

در اساسنامه اتحادیه زنان از یازده عضو نام برده شده که هر روز در شهرداری، برای ثبت نام شهروندان زن که تمایل به شرکت در دفاع از پایتخت را دارند تجمع می کردند.

«اتحادیه زنان» به روشنی و برای اولین بار یادآوری می کند که هرنابرابری و تضاد جنسیتی ، پایه های اصلی قدرت طبقات حاکمه را می سازند. زنان اصل برابری دستمزد بین زنان و مردان را برقرار کردند. این تساوی حقوق در مورد معلمان زن و بسیاری از کارگاههای خودگردان اعمال شد.

«اتحادیه زنان» اعلام می کند: » دشمنان ما، صاحبان امتیازات طبقه مرفه هستند که با عرق دسترنج ما زندگی می کنند و از فقر ما فربه شده اند. ما خواستار کارو حفظ تولیدات آن برای خود هستیم . نه استثمارگرمیخواهیم و نه ارباب .

مجموع این نوشته ها نشان می دهد که «اتحادیه زنان» از اعضای کمون هم جلوتر بوده اند. «اتحادیه زنان» چهارچوب مبارزه را با سرنگونی سرمایه و هرگونه اثری از استثمار تعریف می کرد.

در اواخر آوریل 1871 عده ای از مسوولین «اتحادیه زنان» از جمله: الیزابت دمیتری یف ، ناتالی لومل و اَلین ژاکیه به کمیسیون » سازمان کار» تحت رهبری لئو فرانکل فراخوانده شدند. کاری که اهمیت اتحادیه زنان را نشان می داد. لئو فرانکل خطاب به زنان می گوید: » ما بویژه از شهروندان زن، که همکاری فداکارانه ی آنها در انقلاب اجتماعی، بسیار ارزشمند است میخواهیم که با مساله با اهمیتی همچون سازماندهی «کار» بیگانه نباشند و در سندیکاهای حرفه های مختلف زنان، متشکل شده و هیأت های نمایندگی خود را بفرستند«.

» سازمان کار» از تمام اصناف کارگری برای شرکت در جلسه ای در روز 15مه بمنظورانتخاب نمایندگان زن در هرصنفی برای تشکیل اطاقهای سندیکائی، دعوت به عمل آورد. متعاقب آن، «اتحادیه زنان» فراخوانی برای تجمع در روز 21 مه داد ولی با ورود ارتش «ورسای » به پاریس هرگز عملی نشد.
t.me/zan_j

جهانی خواهم ساخت

جهانی خواهم ساخت، بی سلاح و بی جنگ !
جهانی خواهم ساخت، که در چشم مادرانش ،
بین فرزندان خود و دیگری، فرق نباشد ،
جهانی که کسی را بر دیگری ترجیح ندهد.
جهانی نو
بی محاسبۀ پیروزی‌ها و شکست‌ها ! ،
جهانی‌که به کشتی نوحش باور نباشد.
جهانی که هیچ بی سرپناهی درآن نباشد
و نه کسی که بمیرد از گرسنگی و سرما !
جهانی که در آن، من ، ما باشد و ما ، من !
جهانی ساده و صمیمی. مثل همین قصیده !

مرام_المصری

@zan_j

لحظه ی خوب
لحظه ی ناب
لحظه ی آبی صبح اسفند
لحظه ی ابرهای شناور
لحظه ی روشن و نغز دیدار

#شفیعی_کدکنی

@zan_j

انیمیشن تاثیرگذار در حمایت از مبارزات زنان و مردم ایران #علیه_حجاب_اجباری
و در حمایت از #دختران_خیابان_انقلاب
یک زن جوان ایرانی بهمراه دوست پسرش این انیمیشن را تهیه کرده که در شبکه سی ان ان پخش شده است.
@zan_j

🔴 ۲۷ اسفندماه، بندرعباس: سیل در بازار شب عید در اثر یک بارندگی، باز هم بی‌کفایتی مقامات شهری و استانی د را به تصویر کشید

@zan_j

... و مهاجران ادامه مي دادند... (معرفي سري نقاشي هاي جيكاب لارنس با موضوع مهاجران)

✅ بیش از هفتاد و پنج سال پیش، یک هنرمند جوان به نام «جیکاب لارنس» شروع به کار بر روی مجموعه‌ای از شصت پرتره کرد؛ شصت پرتره از #مهاجرت بزرگِ بیش از یک‌میلیون نفر آفریقایی-آمریکایی از نواحی روستایی جنوب آمریکا به نواحی صنعتی شمال آمریکا در اوایل جنگ جهانی اول. مهاجرتی که در اوایل دهه‌ی بیست میلادی اتفاق افتاد و در آن مدت جامعه‌ی آمریکا دچار تغییرات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی شد.

✅ نقاشی های #جیکاب_لارنس در سری مهاجرت تصویری دقیق از خواست رو به رشد نوع بشر است برای دستیابی به آزادی، برابری و فرصت های بهتر. انگیزه هایی که مسیرهای مهاجرت در جهان امروز را روز به روز گسترده تر و بیشتر و بیشتر می کنند… این شما و این نقاشی های سری مهاجرت جیکاب لارنس👇👇👇:
🌎 yon.ir/S0Ab1

#سري_مهاجرت #جيكاب_لارنس

حداقل دستمزد کارگران، یک میلیون و ۵۱۶ هزار تومان تعیین شد!

شورای عالی کار بعد از ۹ ساعت مذاکره حداقل دستمزد کارگران برای سال آینده را یک میلیون و ۵۱۶ هزار و ۸۸۲ تومان تعیین کرد.

حق مسکن ۱۰۰ هزار تومان تعیین شد، بن خواربار با افزایش ۸۰ هزار تومانی به ۱۹۰ هزار تومان رسیده و پایه سنوات ماهیانه با افزایش ۱۹ هزار تومانی ۷۰ هزار تومان تعیین شد.

علی خدایی عضو کارگری شورای عالی کار با اشاره به کاهش قابل توجه قدرت خرید کارگران گفته است: بر اساس محاسبات صورت گرفته در هفته اول آذرماه با بررسی گزارش‌های مراجع رسمی آماری، هزینه های حداقلی زندگی در یکماه به ۳ میلیون و ۹۸۰ هزار تومان رسیده است.
#خط_فقر
#هفت_میلیون_تومان
@zan_j

اگر زن نه فقط در درون کتاب‌ها و قوانین روی کاغذ، بلکه در عمل خواهان کسب برابری اجتماعی با مرد است، اگر او می‌خواهد آزادی در تحرک و فعالیت برای تمام بشریت را به‌مانند مرد به‌دست آورد، تحقق دو شرط غیرقابل اجتناب را می‌بایست بپذیرد: از بین ‌رفتن مالکیت‌خصوصی بر ابزار تولید و جانشین شدن مالکیت‌اجتماعی در نظامی فاقد ستم و استثمار. فقط تحقق این دو شرط سبب از بین رفتن وابستگی اقتصادی زن به مرد به‌مثابه همسر و مادر خواهد شد.

کلارا زتکین
#اتحاد_جنبشها
#نان_کار_آزادی_اداره_شورایی

@zan_j

باز هم #اسید_پاشی

🔻روز گذشته، یک زن ۳۹ ساله در شهرستان خرمدره، توسط همسر سابقش مورد اسیدپاشی قرار گرفته و به بیمارستان مطهری زنجان منتقل شد.
عصر روز دوشنبه ۲۷ اسفندماه، فریادهای سوختم سوختم یک زن ۳۹ ساله در خرمدره توجه مردم را جلب کرد. با حضور اورژانس و ماموران پلیس مشخص شد این زن توسط همسرش سابق مورد اسید پاشی قرار گرفته و از ناحیه دست و صورت به شدت زخمی شده است؛ وی نهایتاً به بیمارستان مطهری زنجان منتقل شد و تلاش برای دستگیری همسر سابق وی ادامه دارد.

اسید، یکی از معدود محصولاتی است که بازار خرید و فروش آن در کشور هرگز از رونق نیفتاده است. با اینکه بارها پیشنهاد داده شده که قانون ممنوعیت خرید و فروش آن در مجلس بررسی شود اما هنوز خبری از آن نیست.

#اسیدپاشی
#خشونت_علیه_زنان

@zan_j

شب چهارشنبه سوري شاد و خوشی داشته باشید.
@zan_j

تاریخچه 18 مارس #روزجهانی_زندانیان_سیاسی

همه زندانیان سیاسی را آزاد کنید!
18 مارس نه تنها یاد آور قیام کمون پاریس در سال 1871، بلکه یادآور انتقام خونین ارتجاع متحد اروپا علیه کمونارها ‌‏‌‏است. این انتقام خونین بورژوازی علیه کمون به قیمت جان بیش از 25 هزار زن و مرد کمونار منجر شد. 3 هزار نفر ‌‏‌‏در زندان ها به قتل می رسند و 13 هزار و هفت صد نفر به حبس های دراز مدت و بیشترین شان به حبس ابد محکوم ‌‏‌‏شدند. اما تاریخ کمون در خاطره جنبش سوسیالیستی، کمونیستی و آنارشیستی، نه به عنوان یک شکست، بلکه سرآغاز ‌‏‌‏نبردی تلقی میشود که تا به امروز ادامه دارد. در سال 1923 "بین الملل کمک ها سرخ" که ‏در سال 1922 ‏بنیانگذاری شده ‏بود، 18 مارس را به عنوان "روز جهانی کمک به زندانیان سیاسی" اعلام کرد. ‏
در سال 1999 به ابتکار "لیبرتاد" و "کمکهای سرخ" در آلمان کنفرانسی با نام ‌‌‏"لیبرتاد" و با شعار "آزادی برای همه ‏زندانیان سیاسی" تشکیل شد که در آن گروههای مختلفی از زندانیان سیاسی سابق ‌‏از اقصی نقاط جهان گرد آمدند تا ‏ضمن انتقال تجاربشان، پرده از جنایات بی پایان علیه زندانیان سیاسی بردارند.

‌تصویر:زندان باستیل
@zan_j

#شادباش_نوروزی کانون نویسندگان ایران
نوروز جشن شکوفایی طبیعت و شادمانی انسان ، جشن رقص و روشنایی و لبخند ، برای واپس‌راندن سیاهی و اندوه و نومیدی است . از این رو نیاکان ما در قلمرو فرهنگ ایرانی که گستره‌ای بسیار فراتر از مرزهای فعلی کشور ما دارد ، نوروز را به سان نماد زندگی نو جشن می‌گرفته اند و این سنت دیرینه را تا به امروز پاس داشته‌اند .
این روزها مردم ما در شرایطی به استقبال نوروز می‌روند که سفره ها و جیب‌هایشان خالی‌تر از همیشه است . گرانی و تورم سرسام‌آور ، اکثریت آحاد جامعه ، یعنی کارگران ، کشاورزان ، معلمان ، پرستاران و ... را به زیر خط فقر رانده است . رشد تصاعدی قیمت کاغذ و سقوط شمارگان کتاب و مطبوعات ، صنعت بی‌رونق چاپ و نشر را از نفس انداخته و امنیت شغلی و معیشت شاغلان این صنعت و نویسندگان و روزنامه نگاران را به طور جدی به مخاطره افکنده است . در چنین شرایطی ، انتشار پایان‌ناپذیر اخبار اختلاس‌های نجومی و غارت منابع مالی و طبیعی کشور ، نمکی است که بر زخم مردم پاشیده می‌شود ، بی‌آن‌که گرهی از کار فروبسته‌ی آنان بگشاید . صاحبان قدرت به جای چاره‌جویی برای صنعت نشر و جلوگیری از تعطیلی فعالیت‌ها و مشاغل فرهنگی ، بر تداوم سیاست سانسور پافشاری می‌کنند . به‌جای حمایت از جریان آزاد اطلاعات که عاملی مهم در افشای دروغ وُ ریاکاری و جلوگیری از فساد است ، روزنامه‌نگاران و نویسندگان را از بیان حقایق بازمی‌دارند یا به بند می‌کشند. و این مصداق همان مثل مشهور است که می‌گوید : سنگ را بسته و سگ را رها کرده‌اند .
کانون نویسندگان ایران با آرزوی برچیده شدن بساط سانسور و آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی ، فرا رسیدن سال نو را به مردم ایران و ملت‌ها و اقوام دیگر که نوروز را پاس می‌دارند شادباش می‌گوید و برای آنان آزادی ، صلح ، امنیت ، رفاه و شادمانی آرزو می‌کند .
کانون نویسندگان ایران
نوروز
@zan_j

مراسم زیبای چهارشنبه سوری در سنندج.

@zan_j

🌺نوروزتان پیروز!
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد.

@zan_j

🍃🔻‍ اعتراض گلرخ ابراهیمی و آتنا دائمی به بیانیه ۸ مارس زهرا رهنورد: دروغ ممنوع

زندانیان سیاسی #گلرخ_ابراهیمی و #آتنا_دائمی در اعتراض به بیانیه ۸ مارس زهرا رهنورد خطاب به او نامه ای نوشتند.
متن کامل نامه به شرح زیر می‌باشد:

در اعتراض به بیانیه ۸ مارس (روز جهانی زن)‌ زهرا رهنورد که به طبع مخاطبان در فضای مجازی رسید: احساس مسئولیت نمودیم تا اشاره‌ای کنیم به خاطراتی که یقینا برای ایشان ملموس‌تر است اما از قلم ایشان افتاد و ناگفته ماند.
در ابتدا اشاره می‌کنیم به #زینب_جلالیان و #مریم_اکبری_منفرد، قدیمی‌ترین #زندانیان_سیاسی_زن ایران که بیش از یک دهه از عمر خود را بی‌وقفه در زندان‌های حاکمیت اسلامی سپری نموده اند و داغ کرنش را بر دل حکومت و داغ سازش را بر دل وابستگان حاکمیت باقی گذاشتند.
زینب جلالیان از زنان مبارز کرد که تنها زندانی زن سیاسی ایران است که به حبس ابد محکوم گردید حال سالیان طولانی ست که علیرغم شکنجه های گوناگون تن به اعتراف اجباری نداده و همچنان بی گناه در تبعید گذران حبس میکند. زینبی که برای موافقت با اعزام درمانی او یکی از اعضای خانواده ش را گروگان میگیرند!
مریم‌اکبری منفرد که بدون هیچ ادله محمکه پسندی به ۱۵ سال حبس محکوم شد که بنا بر ماده ۱۳۴ قانون محاربه مصوب ۹۲ و ماده ۱۰ بند ب باید در سال ۹۵ پس از ۷ سال حبس آزاد میشد همچنان در زندان است و مدام با تهدیدات جدید وزارت اطلاعات نیز مواجه میشود.
اما آنچه که باید برای شما ملموس باشد و در روز جهانی زن روایتگر آن باشید:
در روزهایی که همسر شما نخست وزیر امام امت در دهه شصت بودند چهار تن از اعضای خانواده مریم در زندان های رژیم گلوله باران شدند و مریم در همان سالها فراق مادر را نیز به دلیل حبس ایشان در زندان تحمل میکرد.
یکی از هم بندیان فعلی مان فاطمه مثنی که هم اکنون به همراه همسرش هر کدام به ۱۵ سال حبس محکوم شدند و حال با وجود دو فرزند بی سرپرست هر دو زندانند، در روزهای نخست وزیری همسر شمانیز در حالی که ۱۳ ساله بود حدود ۳سال از دوران نوحوانی را با مادرش در زندان هایی که زیر نظر خواهران و برادران دینی شما اداره میشد سپری کرد و چه دردناک خبر کشته شدن ۳ برادرش را در همان زندان های مخوف به او و مادرش دادند.
فاطمه ای که ستاد اجرایی فرمان امام، همین چند روز پیش محل کسبشان را مصادره کرده است. فاطمه کوله باری از خاطرات زندان های دهه شصتی ست که در زمان قدرت شما اداره میشد، حال که در جنگ قدرت لباس اپوزسیون بر تن کرده اید یا رومی روم باشید یا زنگی زنگ! این میانداری در این روزگار دیگر فریبنده نیست.
آن روزها که عکس رخ امام را در پیاله مهتاب میدیدند سپری شده است اگر چه هنوز جای پونز بر پیشانی دختران انقلابی دهه ۶۰ هویداست اگر چه آن روزها را تجربه نکرده ایم اما شاهدیم که لگدهای با پوتین برادر پاسدار ها بر پیکر فاطمه ها هنوز خواب هایشان را آشفته میکند و آن پونز ها در غالب گشت ارشاد بر فرق سرمان کوبیده میشود.
هنوز صدای شلاق خوردن دختران کمونیست در وعده های صبح و ظهر و عصر به قصد اقرارشان به دیانت که با صدای اذان کوبیده میشدند و تا پایان اذان ادامه داشتند در تپه های اوین در گوش می پیچد .
شما در آن روزها دانشجو پیرو خط امام بوده اید و حالا به مقتضیات زمان رنگ عوض کرده اید.
اگر قصد دارید در روز جهانی زن که تا همین چند سال پیش به دلایل عقیدتی نادیده اش می گرفتید، یادی از زنان زندانی سیاسی کنید، به یاد آورید دختران باکره ای را که به حکم قضات وقت برای جلوگیری از ورودشان به بهشت در شب پیش از اعدام به عقد برادر پاسدارها در میاوردند تا مبادا باکره به بهشتی بروند که فقط سهم شماست!
دخترانی که انقلابشان به مصادره رفت و پایان غم‌انگیزشان با پرداخت مهریه به مادرانشان رقم خورد و سرگذشتشان تا امروز مسکوت مانده است، هر گاه که از آنها و مادرانشان و ظلم‌هایی که به آن ها روا شد افشاگری کنید در جای درست تاریخ قرار خواهید گرفت. در روز جهانی زن از زنان زخم خورده کشورمان در زمانی که متصدی امور بوده اید یاد کنید و از زنانی که قربانیان سیاست های شتاب زده هیجانات انقلابی تان بوده اند زنانی که طی انقلاب فرهنگی که نزدیکانتان تئوریسین های آن بودند برای همیشه از دانشگاه اخراج و خانه نشین شدند.
ریاست های اعمال شده ای که کمی بعدتر شما را در همان دانشگاه ها بر اریکه ریاست نشاند.
از زنانی که در فقر و تن فروشی و تجاوز و فحشا و قاچاق غوطه ور هستند یاد کنید، زنانی که قربانی قوانین خودنوشته و ارتجاعی و اقتصاد ورشکسته و فقر شده اند که می توانید در زندان های زنان یا خیابان های محروم و حاشیه های شهر سراغشان را بگیرید.
@zan_j
👇

زندانیان زن ایران بیش از تصور شما هستند و بسیاری شان قربانیان بی عدالتی حاکم هستند، زندانیان سیاسی زن ایران نیز همین انگشت شماری که شما یادشان کردید نبوده و نیستند. بسیارند زنانی که نامشان درهیاهوی فضای رسانه تلالویی ندارد و یا امکان برقراری ارتباط جهت داغ کردن اخبارشان مهیا نیست.
آیا تا کنون نام نوشین دخت میر عبدالباقی را شنیده اید؟! زنی حدودا ۷۰ ساله که در ۴۰ سال عمر جمهوری اسلامی ایران به سنگین ترین حکم یعنی ۳۴ سال و ۹ ماه حبس محکوم شد و برای آزادی اش نه سفیری احضار شد و نه حتی بیانیه ای صادر گردید.
اگر به واقع قصد حمایت از زنان تحت استبداد را دارید آن دسته از زنانی را که به دروغ سعی در ساختن چهره ای کذب از خود دارند تا اذهان توده را فریب دهند ، رها کنید ! اگر نه اقدام نموده اید به ساختن حبابی دیگر همچون حباب ۵۷ که یکبار در کارنامه دارید! اینگونه نادیده گرفتن زنان تحت ظلم و زنان مبارزی که ایستاده اند بر باور خود اما جا مانده اند از بیانیه هایی که داعیه حمایت از حقوق زنان را دارند شما را در برابر تاریخ مجددا پاسخگو میکنند‌ و این خود تناقض بزرگی ست زمانی که شعار “دروغ ممنوع”را به یاد می آوریم.
تاریخ ورق خواهد خورد و ما در برابر گفتار و اعمالمان نقد خواهیم شد.
باشد که در جایگاه درست ایستاده باشیم تا در برابر خلق توان پاسخگویی بابت اعمالمان را داشته باشیم!

گلرخ ابراهیمی ایرایی- آتنا دائمی
اسفند ۹۷
بند زنان زندان اوین
@zan_j