🔻وضعیت سخت و دردناک عده ایی از پناهجویان در ترکیه
یک پناهجو از پایمال شدن حقوق انسانی خود می گوید..
@zan_j

وقتی دختران در خیابان‌های تهران ساز می‌زنند .
@zan_j

این پسر جوان تخم‌مرغ را بر سر سناتور راست‌گرای افراطی «فریزر انینگ» می‌کوبد. سناتور نیوزلندی قربانیان ترور نیوزلند را مقصر حادثه خوانده و پناهجو ستیز است.

باله #دریاچه_قو
چایکوفسکی. دریاچه اپرای پاریس
@zan_j

تنها دو گام ‌ مانده
بهار ٬
زخم تن درخت جوان را
با مرهم شکوفه‌ی سیب
آشنا کند.

و
خاک سرد ،
از نفس گرم جوانه ها ؛
جان تازه بگیرد.

کوتاه زمانی مانده
تا رهاییِ بغض ابر...

و میان اینهمه غوغا
جای خالی تو
باهیچ سین سرخی
پر نخواهد شد.

ایستاده ام
تا بیایی
با سپیده‌ی فردا
همراه یک بغل
شقایقِ وحشی....

"ایراندخت"

@zan_j

پنجره باز می شود
بوی بهار می رسد
مزرعه سبز می شود
غنچه گل می شکفد
باد بهار می وزد
مژده که یار می رسد...

@zan_j

ابتکار زنان مراکشی برای مبارزه با آزار خیابانی

چهل درصد زنان ۱۶ تا ۶۴ ساله مراکش در سال ۲۰۰۹ اعلام کردند که در مدت زمان پژوهش ملی درباره «آزار خیابانی» در کشورشان، در فضای عمومی شکلی از خشونت را تجربه کردند. این آمار رسمی دولت مراکش است و فعالان حقوق زن می‌گویند حجم آزارها در واقعیت از این هم به‌مراتب بیشتر است. در همین پژوهش، یک نفر در میان هر ۳ زن اعلام کرد که در کوچه و خیابان و فضاهای عمومی شهر شکلی از آزار روانی را تجربه کرده است.

مراکش هم مثل بسیاری دیگر از کشورها، از فرهنگ ریشه‌دار و دیرینه‌ای رنج می‌برد که مردها خود را همیشه و همواره محق دانسته و بدن زن را، اموال و دارایی خود محسوب می‌کنند. زنان مراکش هم تجربه مشابه ما زنان ایران دارند که در خیابان‌ بارها و بارها متلک می‌شنوند، در اتوبوس انگولک می‌شوند و مردان به خود اجازه می‌دهند درباره ظاهر آن‌ها هر اظهارنظر و تمسخر و تحسینی کنند. درست مثل ما و برخلاف باور کلیشه و دروغ رایج، هیچ تفاوتی هم نمی‌کند که نوع پوشش آن‌ها چطور باشد. کاملا محجبه باشی یا دامن جین و تی‌شرت به تن داشته باشی، آماج این آزارها قرار می‌گیری.

آزار خیابانی زنان در مراکش چنان فراگیر و فرسایشی و عادی روزمره است که وزارت خارجه‌ی کشورهایی مثل آمریکا و بریتانیا در راهنمای سفر به این کشور، به شهروندان خود هشدار می‌دهند که چنین وضعیتی در فضاهای عمومی مراکش رایج است و زنان با آگاهی به این موضوع تصمیم بگیرند که آیا می‌خواهند به مراکش سفر کنند یا نه.

فعالان حقوق زن در مراکش سال‌هاست که تلاش می‌کنند تا به این وضعیت آزاردهنده علیه زنان پایان دهند. بعد سال‌ها تلاش و رایزنی، در فوریه‌ی گذشته دولت مراکش بالاخره قانونی را برای مقابله با آزار خیابانی علیه زنان تصویب کرد. قانونی که بیشتر از این‌که شادمانی زنان را به دنبال داشته باشد، آن‌ها را باز خشمگین کرده و برای اعتراض به خیابان‌ها کشاند.

فمینیست‌ها و فعالان برابری‌خواه مراکش می‌گویند قانونی که تصویب شد بیشتر از هرچیز «تزئینی» است و جنبه‌ی پز برای دولت را دارد که بله، ما به فکر زنان‌ایم و برای آن‌ها کاری کردیم. در واقعیت اما این قانون امکان اجرای محدودی دارد و به دور از بسیاری از تعاریف جزئی و مشخص است. برای مثال قانون تازه هیچ تعریف جزئی و دقیقی ندارد که مصادیق «آزار خیابانی» و «آزار جنسی» چیست. امری که می‌تواند دست نیروهای پلیس و دستگاه قضائی مردسالار را باز بگذارد که ادعای زن را درجا رد کرده و بگویند فلان کار و بسان اتفاق، آزار خیابانی نبوده است. برای مثال اگر مردی در خیابان بارها و بارها دنبالت بیاید و به‌رغم تمایل زن با او هی حرف بزند، این مصداق آزار خیابانی نیست. در این وضعیت اگر هم زنی به پلیس برود و این اذیت را گزارش کند، پلیس به او می‌خندد و پاسخ‌اش چیزی است از جنس «برو پی کارت و وقت ما را نگیر!»

اتفاقی که خشم زنان مراکش را بیشتر از پیش برانگیخت، ماجرای سعد لمجرد، خواننده‌ی پاپ معروف این کشور بود. سعد لمجرد در سفری به فرانسه به شکل رسمی به آزار جنسی زنی فرانسوی متهم شد. پادشاه مراکش، در اقدامی که خشم زنان را برانگیخت، پول وثیقه‌ی این خواننده را پرداخت کرد تا «پاپ استار محبوب کشور» هرچه سریع‌تر از بازداشت آزاد شده و به کشور برگردد! زنان مراکش می‌گویند این مصداق آشکار از وضع دردناکی بود که آن‌ها با آن مواجه‌اند:«فرهنگ مصونیت از هرگونه مجازات فردی که زنان را آزار می‌دهد.» انگار تمام مردان جامعه صف می‌کشند تا آزارگر کوچک‌ترین هزینه‌ای ندهد.

فعالان زن در مراکش در همین چند ماه گذشته حرکت‌های خلاق و جالبی را برای مبارزه با آزار خیابانی زنان و علیه «قانون تزئینی» تصویب‌شده راه انداختند. زینب فاسقي، یکی از زنان طراح و فمینیست کشور، بعد از این‌که به دختر جوانی در اتوبوس تجاوز شد، طرحی را در اینستاگرام خود منتشر کرد که مثل بمب صدا کرد: تصویر زنی با پستان‌های عریان و لباس‌های پاره، تصویری با این توضیح «اتوبوس‌ها قرار است مردم را جابجا کنند، نه این‌که محل تجاوز به دختران باشد.» تصویری که بارها در شبکه‌های اجتماعی مراکش و رسانه‌های آنلاین بازنشر شد و بحث بسیاری را برانگیخت. گروه‌های فمینیستی دیگری این تصویر را منتشر کرده و بر دیوارهای شهرها چسباندند.

زینب حالا کارگروه آموزشی با حضور ۲۰ دختر جوان علاقه‌مند راه انداخته و به آن‌ها تصویرگری یاد می‌دهد. کارگروهی با اسم «پروژه‌ی قدرت جمعی زنان» که می‌خواهد با تصویرگری فمینیستی درباره‌ی آزار و تبعیض علیه زنان آگاهی‌رسانی کند و به مبارزه با فرهنگ مردسالار بپردازد.
از :فرناز سیفی
https://bit.ly/2XTwFuk
@zan_j

جهانی دیگر باید!

@goroohetehadbazneshastegan

🎥 در یکی از زاغه‌نشین‌های نایروبی زنان سالخورده هفته‌ای یک بار برای تمرین بوکس و یادگیری دفاع شخصی دور هم جمع‌ می‌شوند. این زنان که بین ۶۵ تا ۹۰ سال دارند، قربانی آزار و تجاوز جنسی بوده‌اند.

🔻تجربه‌های تلخ به آنها نشان داده که پلیس هم به دادشان نمی‌رسد، برای همین خودشان دست به کار شده‌اند تا مردان آزارگر را سرجای‌شان بنشانند.

@zan_j

🔴 ساکنین غزه گرفتار میان دو ارتجاع

از یک سو دولت نامشروع صهیونیستیْ از بام تا شام بمب بر سر مردم غزه می‌ریزد و راه رسیدن غذا و دارو را مسدود می‌کند و از سوی دیگر این مردم گرفتار دولتی به اصطلاح خودگردان شده‌اند که برای تحکیم موقعیت و منافع سیاسی-باندی خود، منتقدان را سرکوب و بازداشت کرده و منابع واقعا موجودِ مالی را _به علت وجود فساد ساختاری_ حیف و میل می‌کند. حماسْ نه یک دولت برآمده از اراده‌ی راستين ساکنین غزه بلکه یک سازمان سیاسی است که در قدرت بودن خود را مدیون پول و حمایت سایر قدرت‌های منطقه‌ای است. پول و حمایتی که نه برای نیازهای واقعی ساکنين، بلکه برای تعادل نبرد ایدئولوژیکی میان آن‌ها و حکومت اشغال‌گرِ فلسطین هزینه می‌شود. (مثلا غزه برای جمهوری اسلامی هیچ نیست مگر یک نقطه‌ی استراتژیک برای تنظیم سیاست منطقه‌ای، نه آن‌طور که وانمود می‌شود یک جبهه‌ی مقاومت.)
اکنون نزدیک به دو روز است که مردم به ستوه آمده از دو ارتجاع یهودی و اسلامیْ دست به تظاهرات زده‌اند. تظاهراتی که به سرعت با مداخله‌ی نظامی حماس به خشونت کشیده شد و کار را به حضور سرکوبگرانهٔ میلیشیای حماس به درون دانشگاه الازهر کشاند.
تصاویر منتشر شده در شبکه‌های اجتماعی، نشان از مجروح شدن تعداد زیادی از مردم از جمله کودکان دارد ولی به علت بسته بودن فضای اطلاع‌رسانی، آماری از تعداد مجروحین یا کشته‌شدگان احتمالی در دست نیست. آن‌چه تا کنون روشن شده، سویه‌های اقتصادی داشتن این اعتراضات است که به وضوح نشان می‌دهد مردم غزه، حماس را یک سازمان خودیْ قلمداد نمی‌کنند.
عمق فساد به گویاترین شکل با کلمات این زن فلسطینی توصیف می‌شود:
« فرزندان مسئولین حماس با خودروهای لوکس می‌چرخند اما ۴ پسر من بیکارند، همه‌ی غزه بیکار شده‌اند به خاطر اسماعیل هنیه و یحیی سنوار، و این اشخاص کاملا نسبت به نیازهای مردم تهیدست بی‌تفاوتند. ما حق داریم زندگی کنیم.»

متن از گروه نویسندگان #سرخط

#فلسطین #غزه #اسرائیل #حماس

ابر طوفان توئیتری
در حمایت از معلمان زندانی

دوشنبه 27 اسفند ماه
ساعت 22

با هشتک
#معلمان_زندانی_مرخصی

🔻🔻🔻

🆔@kahabibi

📌زنان در قرچک و اوین: که زندان مرا بارو مباد/جز پوستی که بر استخوانم

🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/437578&rhash=c6d89e01851023

یک سال خورشیدی دیگر در حالی به پایان می‌رسد که زنان روزنامه‌نگار، فعال مدنی و فعال سیاسی زیادی، با اتهامات امنیتی در زندان‌های جمهوری اسلامی به سر می‌برند. برای بسیاری از آنها این چندمین نوروزی است که در زندان می‌گذرانند و هنوز نوروزهای دیگری از حکم‌شان باقی‌ست.

#مازیار_سیدنژاد ساعتی پیش با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی از زندان شیبان اهواز آزاد شد.
وی از تاریخ ۹ آذرماه در زندان بسر میبرد.
نشریه‌گام🚩
@gam1395

تلخ اما واقعی !

چهل سال فقر و بیحقوقی ، ارمغان حکومت اسلامی
@zan_j

شعرخوانی #الیاس_علوی


خداکندانگورهابرسند
جهان مست شود
برای لحظه‌ای
تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را
کاردها یادشان برود بریدن را...
@zan_j

انسان ها را باور کن

ابرها را،
باد ها را،
کتاب ها را دوست بدار

دردِ شاخه ی خشکیده را دریاب
و دردِ ستاره ای را که خاموش می شود.
و درد جانوری مجروح را

اما بیش از همه
درد انسان ها را دریاب

بگذار طبیعتِ غنی شادمانت کند
بگذار نور و تاریکی شادیت بخشند
بگذار چهار فصل به وجدت آورند

اما بیش از همه
بگذار انسان ها شادمانت کنند....

#ناظم_حکمت
@zan_j

18مارس سالگرد #کمون_پاریس

کمون و شرکت زنان

درروز 18 مارس 1871، اولین روزانقلاب کمون، زنان پاریسی تصمیم گرفتند درمقابل دولتی( منظور دولت فرانسه) که دربرابرارتش پروس عقب نشینی کرده، به مردم فشارمی آورد، روزنامه ها را معلق می کرد و محافل روشنفکری را می بست، همراه با کمیته مراقبت زنان محله 18، درامورمحله مداخله کرده وازضبط عراده توپ ها توسط نیروی نظامی آدولف تی یر Adolphe Thiers رئیس دولت ورسای جلوگیری بعمل آوردند.

» ادیت توما» می گوید: » اگر بگوییم که در این روز انقلابی فقط زنان حضور داشتند ، اغراق آمیز است ولی زنان قویا» در آن شرکت کردند و مصمم بودند که شانه به شانه مردان در مقاومت پاریس بجنگند.

تشکیل » اتحادیه زنان» ، شرکت در باشگاهها و کارگاههای تعاونی

زنان بسرعت بسیج شدند، روز 3 آوریل 500 نفر زن ازمیدان کنکورد بطرف ورسای رفتند و 700 نفر از آنها به پل گرونل Pont de Grenelle ملحق شدند. فریاد هزاران زن و مرد پاریسی به گوش می رسد: » نه به عقب نشینی!»، » مرگ برخیانتکاران!»، «مرگ بر پروسی ها«، » زنده باد جمهوری» ، «زنده باد سوسیال» و» زنده باد کمون«.

نیازمبرمی به سامان دادن جنبش زنان احساس می شد. آندره لئو و لوئیز میشل بدین منظور پاریس را در می نوردیدند. روز 11 آوریل الیزابت دمیتری یف Élisabeth Dmitrieff و ناتالی لوملNatalie Le Mel به پاریس آمدند و فراخوانی به این مضمون دادند: » شهروندان زن، ساعت تصمیم گیری فرا رسیده ، روزگار دنیای کهن بسر آمده ، ما میخواهیم آزاد شویم«. همان شب جلسه ای تشکیل شد و » اتحادیه زنان برای دفاع از پاریس و پرستاری از زخمی ها» را پایه گذاری کردند . این اتحادیه درشهرداری محله دهم پاریس مستقر شد..

در اساسنامه اتحادیه زنان از یازده عضو نام برده شده که هر روز در شهرداری، برای ثبت نام شهروندان زن که تمایل به شرکت در دفاع از پایتخت را دارند تجمع می کردند.

«اتحادیه زنان» به روشنی و برای اولین بار یادآوری می کند که هرنابرابری و تضاد جنسیتی ، پایه های اصلی قدرت طبقات حاکمه را می سازند. زنان اصل برابری دستمزد بین زنان و مردان را برقرار کردند. این تساوی حقوق در مورد معلمان زن و بسیاری از کارگاههای خودگردان اعمال شد.

«اتحادیه زنان» اعلام می کند: » دشمنان ما، صاحبان امتیازات طبقه مرفه هستند که با عرق دسترنج ما زندگی می کنند و از فقر ما فربه شده اند. ما خواستار کارو حفظ تولیدات آن برای خود هستیم . نه استثمارگرمیخواهیم و نه ارباب .

مجموع این نوشته ها نشان می دهد که «اتحادیه زنان» از اعضای کمون هم جلوتر بوده اند. «اتحادیه زنان» چهارچوب مبارزه را با سرنگونی سرمایه و هرگونه اثری از استثمار تعریف می کرد.

در اواخر آوریل 1871 عده ای از مسوولین «اتحادیه زنان» از جمله: الیزابت دمیتری یف ، ناتالی لومل و اَلین ژاکیه به کمیسیون » سازمان کار» تحت رهبری لئو فرانکل فراخوانده شدند. کاری که اهمیت اتحادیه زنان را نشان می داد. لئو فرانکل خطاب به زنان می گوید: » ما بویژه از شهروندان زن، که همکاری فداکارانه ی آنها در انقلاب اجتماعی، بسیار ارزشمند است میخواهیم که با مساله با اهمیتی همچون سازماندهی «کار» بیگانه نباشند و در سندیکاهای حرفه های مختلف زنان، متشکل شده و هیأت های نمایندگی خود را بفرستند«.

» سازمان کار» از تمام اصناف کارگری برای شرکت در جلسه ای در روز 15مه بمنظورانتخاب نمایندگان زن در هرصنفی برای تشکیل اطاقهای سندیکائی، دعوت به عمل آورد. متعاقب آن، «اتحادیه زنان» فراخوانی برای تجمع در روز 21 مه داد ولی با ورود ارتش «ورسای » به پاریس هرگز عملی نشد.
t.me/zan_j

جهانی خواهم ساخت

جهانی خواهم ساخت، بی سلاح و بی جنگ !
جهانی خواهم ساخت، که در چشم مادرانش ،
بین فرزندان خود و دیگری، فرق نباشد ،
جهانی که کسی را بر دیگری ترجیح ندهد.
جهانی نو
بی محاسبۀ پیروزی‌ها و شکست‌ها ! ،
جهانی‌که به کشتی نوحش باور نباشد.
جهانی که هیچ بی سرپناهی درآن نباشد
و نه کسی که بمیرد از گرسنگی و سرما !
جهانی که در آن، من ، ما باشد و ما ، من !
جهانی ساده و صمیمی. مثل همین قصیده !

مرام_المصری

@zan_j

لحظه ی خوب
لحظه ی ناب
لحظه ی آبی صبح اسفند
لحظه ی ابرهای شناور
لحظه ی روشن و نغز دیدار

#شفیعی_کدکنی

@zan_j

انیمیشن تاثیرگذار در حمایت از مبارزات زنان و مردم ایران #علیه_حجاب_اجباری
و در حمایت از #دختران_خیابان_انقلاب
یک زن جوان ایرانی بهمراه دوست پسرش این انیمیشن را تهیه کرده که در شبکه سی ان ان پخش شده است.
@zan_j

🔴 ۲۷ اسفندماه، بندرعباس: سیل در بازار شب عید در اثر یک بارندگی، باز هم بی‌کفایتی مقامات شهری و استانی د را به تصویر کشید

@zan_j