زن و جامعه (زن کارگر)

دادستان نیشابور: چیزی به نام کنسرت در نیشابور نداریم و نخواهیم داشت!
هر کس کنسرت میخواهد برود تهران

#ارتجاع
@zan_j

329 views08:36

«این ظالمان از من می‌خواهند که ابراز پشیمانی کنم. مگر ممکن است منی که این همه ظلم و زور را با چشمانم دیده‌امْ اظهار پشیمانی کنم؟ باور کنید که هر وقت ستمگران، ظلم و شکنجه را بر من بیشتر می‌کنند، من جسورتر و مقاوم‌تر می‌شوم»
#زینب_جلالیان

🌺در میان انبوه متون تولید شده به مناسبت هشتم مارس، پیام کوتاه #زینب_جلالیان از زندان سنندجْ روایتگر خوانش دیگری از «خشونت عیان» و دایره‌ی گسترده‌ی «ظلم» بود.
زینب جلالیانْ جبر عادی‌سازی شده‌ی خانواده را از کودکی درک کرد. والدین او حق تحصیل را نیز او گرفته بودند و‌ او را از رفتن به مدرسه محروم کردند. برای او «خانواده» نه در مقام نهادی حمایتگر و رشد دهنده که ایستا و سرکوبگر بود.
او در ۱۰ سالگی خانه را ترک گفت و بلافاصله جذب حزب کارگران کردستان (پ‌ک‌ک) شد که در آن زمان در داخل ایران، فعالیت قانونی داشت.
با نگاهی دقیق‌تر با این گزاره مواجهیم که مگر «عضوگیری کودکان» در احزابْ قانونی است؟ بدون شک خیر. این سوال و پرسش‌گری‌های دیگری از این دست، حتی در صورت ارجاع به تاریخ تحولات و مبارزات منطقه‌ای، باز هم از جانب حاکمیت و جمعیت فارس‌نشینِ مرکز با ردیفی از «انگ‌ها» و «انکارها» همراه می‌شود‌.

در «ماکو» با فقدان مطلق مداخله‌ی سازمان بهزیستی و ایجاد «خانه‌های امن» برای دختران و زنان تحت ستم که روزها و شب‌های خود را با «تبعیض جنسیتی» در کلیت امر و «استثمار عادی‌سازی شده» در قالب فردیْ سر می‌کردند، پیوستن به حزب کارگرانْ تنها آلترناتیو موجود در برابر تن سپردن به ترک تحصیل، ازدواج اجباری، بارور شدن و پذیرش سرکوب عیان بود‌.

شرایط برای «شیرین علم‌هولی» نیز چنین بود. او هم یگانه راه بیرون آمدن از چرخه‌ی حذف تدریجی خود را پیوستن به حزب کارگران کردستان می‌دانست. شیرین علم‌هولیِ متولد ماکو، به اتهام واهی ارتباط با پژاک، همراه با آموزگار رهایی، فرزاد کمانگر در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ اعدام شد. او پیش‌تر از این اعدام اما، دو ماه ضربات کابْل بر بدن را تحمل کرد. او اسم خود را نمی‌گفت، با علم بر اینکه شکنجه‌گران نام او را می‌دانند. اما برای او‌ لب به سخن باز کردن، دال بر «اعتراف» بود.

اگر علم‌هولی زبان مقاومت را به خوبی آموخته بود، حال، زینب جلالیان هم راوی نوع دیگری از ایستادگی است.
جلالیان تنها زن سیاسی و ‌مبارزی است که حکم حبس ابد خود را طی می‌کند. ابدیتی بی‌ملاقات، بی‌مرخصی، بدون حق درمان و با زایل شدن چشم‌ها و ‌قوای جسمانی خود.
او مددکار، مسئول آموزش و عضو غیر مسلح حزب کارگران بوده است. گرچه بی گناهی او ثابت شد اما تنها حکم اعدام را به حبس ابد، بدل کردند.
جلالیان طی ۱۱ سال سپری شده در زندان، هرگز به فیگور شکست خورده و قابل ستایش نهادهای امنیتی بدل نشد. مرعوب نشدن او زیر بار شدیدترین شکنجه‌ها، پرونده‌سازی‌ها و از دست رفتن نیمی از بینایی، کلیه‌ها، ریه‌ها و برفک دهانی خود را در همان نامه‌ی کوتاهِ مکتوب شده در زندانْ بیان می‌کند:

«ای ستم‌گران، نظاره‌گر بودید و دیدید که نمی‌توان با قتل‌عام، شکنجه و زندانی کردن ما زنان، جلوی حق‌خواهی‌مان را بگیرید. وقتی یک زنْ جوهرش با آزادی سرشته شده باشد، هیچ ظلم و زوری نمی‌تواند او را به زانو در بیاورد».

«متن از گروه نویسندگان #سرخط »

@zan_j

378 viewsedited 08:39