وخامت وضعیت جسمانی یکی از زندانیان واحد دو زندان قزلحصار را در سیزدهمین روز اعتصاب و تحصن در اعتراض به اجرای احکام اعدام نشان می‌دهد.

زندانیان واحد ۲ زندان قزلحصار کرج از روز دوشنبه ۲۲ تیرماه، در اعتراض به اجرای احکام اعدام، به‌ویژه در پرونده‌های مرتبط با جرائم مواد مخدر، با خودداری از دریافت جیره غذایی زندان، در سالن واحد ۲ دست به تحصن زده‌اند.

#زندان_قزلحصار
#نه_به_اعدام

ماشین سرکوب و اعدام جمهوری اسلامی، این بار جان جوانی را گرفت که در زمان وقوع جرم تنها یک کودک ۱۴ ساله بود. سحرگاه سه‌شنبه ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵، حکم اعدام «میثم ایرندگانی»، کودک‌مجرم بلوچ، در زندان ایرانشهر به اجرا درآمد تا برگ سیاه دیگری بر کارنامه ضدبشری قوه قضاییه افزوده شود.

داستان میثم، تراژدی بی‌عدالتی محض است. او چهار سال پیش، در سن ۱۴ سالگی، در دفاع از پدربزرگش در برابر اوباشی که قصد اوراق کردن یک خودروی سرقتی را داشتند، ناخواسته مرتکب قتل شد.
دستگاه قضایی که ادعای رافت اسلامی دارد، بدون توجه به دفاع مشروع، سن قانونی او در زمان جرم (که اعدامش را طبق قوانین بین‌المللی ممنوع می‌کند) و تلاشش برای بازپروری، او را در ۱۸ سالگی به چوبه دار سپرد.

نهادهای حقوق بشری بارها نسبت به آمار وحشتناک اعدام‌ها در بلوچستان هشدار داده‌اند؛ سیستمی که به جای مجازات سارقان و اوباش، کودکی که از جان خانواده‌اش دفاع کرده بود را اعدام می‌کند.

#میثم_ایرندگانی
#کودکان_محکوم_به_اعدام

اعدام ، هرگز و برای هیچ کس!

#نه_به_اعدام
#اعدام_نکنید
#اعدام_قتل_عمد_حکومتیست

صبح روز سه‌شنبه ۱۶تیر۱۴۰۵، انتشار خبر قتل یکی از کارکنان دفتر بیمه ایران در شهرستان مسجدسلیمان، افکار عمومی را تحت تاثیر قرار داد. اندکی پیش از آن «ایران‌وایر» از مرگ یک نوجوان ۱۴ساله به‌نام «ستایش» مطلع شده بود که نزدیکانش می‌گفتند به زندگی خود پایان داده و حالا دو خواهر در معرض خطر قتل در مسجدسلیمان می‌گویند اگر اقدامات قانونی لازم انجام نشود همسر سابق یکی از آن‌ها که نسبت فامیلی هم با آن‌ها دارد جان آن‌ها و فرزندانشان را خواهد گرفت. چرا زنان این‌قدر بی‌پناهند و چرا شکایت‌هایشان جدی گرفته نمی‌شود؟

#زنکشی
#خشونت_علیه_زنان
#زن_زندگی_آزادی
#مردسالاری_ارتجاع

نان گران، دارو گران، در حسرت یک لقمه نان ❗️

یک‌شنبه ۴ مرداد ۱۴۰۵
#اهواز

تجمع اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی اهواز در گرمای شدید هوا مقابل اداره کل تامین اجتماعی استان خوزستان
در اعتراض به سختی معیشت و پایمال شدن حقوق .

#اعتصاب_اعتراض
#بحران_معیشت
#نه_به_جنگ
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@zan_j

فقط کف خیابون به دست میاد حقمون!

اعتراض، اعتصاب، حق مسلم ماست
با داروهای آزاد، درمان شده مکافات
خیابان خیابان، سنگر زحمتکشان
باز نشسته به پا خیز برای رفع تبعیض
ظلم و ستم کافیه، سفری ما خالیه
جنگ افروزی کافیه، سفری ما خالیه

راهپیمایی و تجمع اعتراضی بازنشستگان تامین اجتماعی شوش.
یکشنبه ۴ مرداد ۱۴۰۵

اعتراض به تورم و گرانی، اعتراض به ستم و استثمار، تبعیض و نابرابری، اعتراض به جنگ افروزی، اعتراض به دستمزدهای ناچیز و نامناسب، اعتراض به  فقر و نداری، دزدی، چپاول و غارت.اعتراض به کالایی شدن درمان، تحصیل و آموزش و رفاه عمومی.

«حضور در کف خیابان در گرمای هوای بالای پنجاه درجه خوزستان»
نابود باد بندگی، زنده باد زندگی!

#نان_کار_آزادی
#شادی_رفاه_آبادی
#نابود_باد_استثمار_و_کار_مزدی

https://t.me/syndica_7tape

مهنام نواب‌صفوی، خواننده رپ و از بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه به اعدام محکوم شد❗️

مهنام نواب‌صفوی، خواننده ۲۲ ساله رپ فارسی و از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ در اصفهان، توسط دادگاه انقلاب این شهر بابت اتهام «محاربه» به اعدام محکوم شده است.
مهنام نواب‌صفوی توسط شعبه پنجم دادگاه انقلاب اصفهان به ریاست قاضی همتی‌نژاد به اعدام محکوم شده و حکم صادره رسماً به وی ابلاغ شده است. این هنرمند جوان هم‌اکنون در زندان مرکزی #اصفهان (زندان دستگرد)محبوس است. به گفته منابع آگاه، شعبه ۵ دادگاه انقلاب اصفهان، مهنام نواب‌صفوی را بابت اتهامات «محاربه از طریق مشارکت در تخریب اموال عمومی»، «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی» و «تشویق مردم به کشتار یکدیگر» محاکمه و به اعدام محکوم کرده است.اتهام او بر اساس آن حکم محاربه و اعدام را صادر کرده، صرفاً «شعارنویسی» روی دیوارها عنوان شده است. مهنام نواب‌صفوی روز شنبه ۲۰ دی ۱۴۰۴ (۱۹ جولای ۲۰۲۶) در جریان اعتراضات سراسری در منطقه «شیخ صدوق» اصفهان بازداشت شد. وی پس از طی مراحل بازجویی در بازداشتگاه‌های امنیتی، به زندان دستگرد اصفهان منتقل گردید.
۴ مرداد ۱۴۰۵
#مهنام_نواب_صفوی

"نه به اعدام" تا توقف کامل ماشین کشتار حکومتی

چهاردهمین روز از اعتصاب غذای ۱۵۰۰ زندانی محبوس در واحد دو #زندان_قزلحصار در اعتراض به تداوم اعدام‌ها؛

۴ مرداد ۱۴۰۵

#نه_به_اعدام
#اعدام_قتل_عمد_دولتی
#مرگ_بر_جمهوری_اسلامی

@zan_j

نگاه می‌کنم و
از سنت، از محافظه، از آئین  
نفرت می‌کنم ‌
‌
از فاضل، از میانه‌رو، ازمرده‌شور
وَ از عتیقه، از کفن، از کافور  
نفرت می‌کنم   ‌
‌
از نبش قبر و از قالب، از قاری
وز شکل‌های تکراری
از سطحی، از کلیشه، از کهنه، از کهن
ـ از کهنه در شمایلِ نو
وز نو در التزامِ کهنه ـ
از حُجره، از قُم و از کَدکَن
نفرت می‌کنم ‌
‌
وَ از تمام آنان که خوابِ قرون رفته می‌بینند
از رجعت، از فرورفتن
نفرت می‌کنم ‌

از آن که از اصیل، از دیگر، از متفاوت می‌ترسد
وز شکل‌های شادِ شکستن می‌ترسد
زهد و ریا و مصلحت و رندی
کِشتِ دروغ
ـ فرهنگِ آخوندی ـ
از بَربَر از بسیج و از باتون
از قتل و از‌ شقاوت، از قانون
از وهن و از شکنجه، از آزار
از اعتراض‌های خاموش
وَ اعتراف‌های ناچار
از مغزهای شسته، از شستن
نفرت می‌کنم ‌...

یدالله رویایی

زیر سایه قوانین قرون وسطایی جمهوری اسلامی ایران، اگر کسی دختر خود را به قتل برساند، اشد مجازاتش هشت سال زندان است .
#زن_کشی #قتل_ناموسی
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@zan_j

ویدئو و ترانه "*آخرین بار که گریه کردم*"

صدای: " کریس دی برگ "

به همه زخم خوردگان جنگ..


جنگ هرگز  از آن ۹۹ درصدیها نبوده و نخواهد بود.
جنگها را حکومتها ایجاد می‌کنند تا منافعشان را با خون و زندگی مردم تثبیت کنند. مردمی که هیچ نقشی و هیچ نفعی در این‌جنگها ندارند ، می‌گویند ما جنگ نمی‌خواهیم. ما رفاه و شادی و برابری میخواهیم.

جان انسانها ارزش دارد !


#علیه_اعدام
#علیه_جنگ_طلبان
#علیه_کودک_کشی_نسل_کشی

@zan_j

کودکان در میانه جنگ، سرمایه و استبداد

✍آرام فرج الهی


هر جنگی پیش از آنکه در میدان‌های نبرد رخ دهد، بر سفره مردم آغاز می‌شود. نخستین قربانیان نیز کودکانی هستند که سهمشان از جهان، گرسنگی، ترس، آوارگی و محرومیت می‌شود. دور تازه تنش‌ها و درگیری‌های نظامی در منطقه نیز این واقعیت را بار دیگر آشکار کرده است. افزایش قیمت کالاهای اساسی، کمبود دارو، ناامنی، بیکاری و فروپاشی هرچه بیشتر معیشت، زندگی میلیون‌ها انسان را زیر فشار قرار داده است؛ اما نسبت دادن این وضعیت به جنگ، بدون بررسی ریشه‌های آن، تصویری ناقص و گمراه‌کننده از واقعیت ارائه می‌دهد.

آنچه امروز جامعه ایران را به مرز فروپاشی اجتماعی کشانده. بحران کنونی حاصل دهه‌ها سلطه نظامی است که بقای خود را بر سرکوب ، غارت منابع عمومی، نابودی تشکل‌های مستقل جنبش های اجتماعی و مردمی و گسترش سیاست‌های جنگ‌طلبانه در منطقه بنا کرده است. جنگ، این بحران را عمیق‌تر کرده، اما خود محصول همان ساختار سیاسی و اقتصادی است که طی دهه‌ها جامعه را از درون فرسوده است.
رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی، تلاش برای گسترش حوزه نفوذ، کنترل منابع و حفظ موقعیت اقتصادی و سیاسی، پیوسته زمینه تولید جنگ را فراهم می‌کند. جمهوری اسلامی نیز طی چهار دهه گذشته با تبدیل نظامی‌گری به یکی از ارکان بقای خود، نه تنها منابع عظیم اجتماعی را صرف پروژه‌های امنیتی و مداخلات منطقه‌ای کرده، بلکه جامعه ایران را نیز به گروگان این سیاست‌ها تبدیل کرده است.

نتیجه چنین سیاستی را امروز می‌توان در زندگی روزمره مردم دید؛ کودکانی که به جای مدرسه ناچار به کار هستند، خانواده‌هایی که از تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای غذایی و درمانی عاجزند، بیمارانی که داروی مورد نیاز خود را پیدا نمی‌کنند، زنانی که زیر فشار فقر و تبعیض مضاعف قرار دارند و میلیون‌ها کارگر و مزدبگیر که دستمزدشان حتی بخش کوچکی از هزینه زندگی را پوشش نمی‌دهد. این وضعیت، محصول منطقی ساختاری است که سود، قدرت و سرکوب را بر نیازهای انسانی مقدم می‌داند.

در چنین شرایطی، کودکان بیش از هر گروه دیگری آسیب می‌بینند. سوءتغذیه، ترک تحصیل، کار اجباری، خشونت، بی‌خانمانی، آسیب‌های روانی ناشی از جنگ و ناامنی و محرومیت از درمان، تنها بخشی از واقعیتی است که آینده یک نسل را تهدید می‌کند. کودکی که امروز از آموزش، امنیت و سلامت محروم می‌شود، قربانی مستقیم نظمی است که زندگی انسان را در برابر بقای قدرت سیاسی و انباشت ثروت بی‌ارزش می‌شمارد.

همزمان تلاش می‌شود همه این فجایع با ارجاع به جنگ توجیه شود؛ گویی پیش از آغاز درگیری‌های اخیر، مردم ایران از رفاه، امنیت و آزادی برخوردار بودند. اما حافظه جامعه چیز دیگری می‌گوید. سال‌ها پیش از این جنگ نیز مردم با تورم مزمن، سقوط ارزش پول ملی، خصوصی‌سازی‌های ویرانگر، فساد سازمان‌یافته، سرکوب اعتراضات، تخریب محیط زیست، بحران آب، کمبود دارو و گسترش فقر دست‌وپنجه نرم می‌کردند. جنگ تنها سرعت سقوط را بیشتر کرده است؛ سقوطی که پیش‌تر آغاز شده بود.

از سوی دیگر، قدرت‌های جهانی و دولت‌های منطقه نیز هیچ‌کدام نماینده منافع مردم نیستند. هر یک بر اساس منافع اقتصادی، ژئوپلیتیکی و راهبردی خود عمل می‌کنند. تجربه نشان داده است که حاصل رقابت این قدرت‌ها برای مردم منطقه چیزی جز ویرانی، آوارگی، تشدید اقتدارگرایی و گسترش فقر نبوده است. بنابراین مخالفت با جمهوری اسلامی، به معنای چشم بستن بر سیاست‌های مداخله‌جویانه دیگر دولت‌ها نیست. طبقه کارگر و مردم محروم، نه در اردوگاه این دولت قرار دارند و نه در اردوگاه آن دولت؛ آنان تنها با اتکا به نیروی سازمان‌یافته خود می‌توانند آینده‌ای متفاوت بسازند.

از این منظر، دفاع از کودکان تنها به معنای ارسال کمک‌های بشردوستانه یا ابراز همدردی نیست. دفاع واقعی از کودکی، مبارزه با مناسباتی است که کودکان را به قربانی دائمی فقر، استثمار، جنگ و سرکوب تبدیل می‌کند. تا زمانی که منابع جامعه صرف ماشین سرکوب و جنگ شود و ثروت اجتماعی در اختیار اقلیتی حاکم باقی بماند، هیچ برنامه خیریه یا اقدام مقطعی قادر نخواهد بود امنیت و آینده کودکان را تضمین کند.
راه برون‌رفت نیز در انتظار توافق میان دولت‌ها یا معامله بر سر بقای این حکومت نیست. تجربه دهه‌های گذشته نشان داده است که هر توافقی که به تداوم این ساختار بینجامد، تنها فرصتی تازه برای بازسازی ماشین سرکوب و ادامه همان سیاست‌هایی خواهد بود که جامعه را به این نقطه رسانده است. نیروی تغییر در دل مبارزات کارگران، معلمان، بازنشستگان، پرستاران، زنان، دانشجویان، جوانان، ملیت‌های تحت ستم و همه مزدبگیرانی نهفته است که برای آزادی، برابری  اجتماعی مبارزه می‌کنند.

جامعه‌ای که کودکانش امنیت، آموزش، درمان و امکان زیستن آزادانه نداشته باشند، آینده‌ای نیز نخواهد داشت. از این رو، مبارزه برای رهایی کودکان از جنگ و فقر، جدایی‌ناپذیر از مبارزه علیه استبداد، سرمایه‌داری و سیاست‌های جنگ‌افروزانه است. جهانی که کودکان بتوانند در آن بدون ترس، گرسنگی و تبعیض زندگی کنند، تنها با دگرگونی بنیادین مناسباتی ممکن است که امروز جنگ و فقر را بازتولید می‌کنند. چنین افقی، ضرورتی تاریخی برای رهایی همه انسان‌هایی است که زیر بار استثمار، سرکوب و جنگ زندگی می‌کنند.

📌یادداشت های  مندرج در کانال  شورا  لزوما مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند.

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡تلگرام  🌐سایت
📸اینستاگرام 🐦توییتر X
📲واتس‌اپ 🎥یوتیوب

کولبران در کوردستان و شرپاها در اورست

در یک قاب، شرپایی که صنعت گردشگری جهان را بر شانه‌هایش حمل می‌کند.
در قاب دیگر، کولبری سالخورده که برای لقمه‌ای نان، زیر بار سنگین زندگی از زمین برخاستن را نیز به سختی تجربه می‌کند.

یکی قربانی استثمار بازار کار است و دیگری علاوه بر استثمار، قربانی تبعیض، محرومیت و سرکوب حکومتی.

هیچ انسانی برای حمل چنین بارهایی آفریده نشده است.
وقتی برابری، کار و کرامت از انسان گرفته می‌شود، بدن او به ابزار حمل بار تبدیل می‌شود؛ خواه در دامنه‌های اورست، خواه در کوهستان‌های کوردستان.

تفاوت قله‌ها مهم نیست؛
آنچه یکی است، وزن نابرابری است که بر شانه انسان سنگینی می‌کند.

کولبری شغل نیست؛ محصول فقر، تبعیض و نظمی است که سود را بر کرامت انسان ترجیح می‌دهد.

#Everest #استثمار
#جان_برای_نان
#نان_کار_آزادی
#عدالت_برابری

@zan_j