زن و جامعه (زن کارگر)

شکنجه؛ ابزار بقای حکومت‌های استبدادی

🔶امروز ۵ تيرماه روز جهانی منع شکنجه است.

شکنجه انسان‌ها، به‌ویژه زندانیان، تنها نقض حقوق بنیادین آنان نیست؛ بلکه ابزاری برای تحقیر، درهم‌شکستن اراده و آسیب‌زدن به حرمت و شأن انسانی آنان است.
حکومت‌های استبدادی و اقتدارگرا شکنجه را به ابزاری سازمان‌یافته برای حفظ قدرت، ایجاد رعب و خاموش کردن صدای مخالفان تبدیل میکنند . در چنین نظام‌هایی، نهادهای امنیتی، اطلاعاتی و پلیس در خدمت اجرای قانون نیستند بلکه برای سرکوب مخالفان سیاسی، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران، معترضان و دگراندیشان به کار گرفته می‌شوند. از اهداف اصلی شکنجه، وادار کردن افراد به اعترافات اجباری، گرفتن اطلاعات، تخریب شخصیت زندانی و ایجاد ترس در جامعه است.
سازمان ملل متحد، کنوانسیون منع شکنجه، ماده ۲، بند ۲:
"شکنجه، چه جسمی و چه روانی، از منظر حقوق بین‌الملل مطلقاً ممنوع است و هیچ شرایطی، از جمله حفظ امنیت ملی، وضعیت اضطراری، جنگ یا مبارزه با مخالفان، نمی‌تواند آن را توجیه کند."

شکنجه ی انسانها از مصادیق رفتارهای غیرانسانی جا مانده از شیوه‌های سرکوب قرون وسطایی است که جایگاهی در نظام‌های حقوقی مدرن ندارد.
بر اساس گزارش‌های مستند نهادهایی مانند سازمان عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر ...استفاده از شکنجه برای اخذ اعتراف در دوره‌های مختلف تاریخ معاصر ایران گزارش شده است.
در دوران حکومت پهلوی، ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) نقش محوری در کنترل و سرکوب مخالفان سیاسی ایفا می‌کرد. خاطرات بسیاری از زندانیان سیاسی، پژوهش‌های تاریخی و گزارش‌های حقوق بشری از به‌کارگیری شکنجه برای بازجویی و گرفتن اعتراف در بازداشتگاه‌های ساواک حکایت دارند. روش‌هایی مانند ضرب و شتم، شلاق، شوک الکتریکی، آویزان کردن، محرومیت از خواب و انواع فشارهای روانی در روایت‌های متعدد قربانیان ثبت شده است.
یکی از شناخته‌شده‌ترین مقام‌های ساواک، پرویز ثابتی، مدیر اداره سوم ساواک (امنیت داخلی) بود. نام او در خاطرات بسیاری از زندانیان سیاسی و تحقیقات تاریخی به عنوان یکی از چهره‌های اصلی دستگاه امنیتی حکومت پهلوی مطرح شده است. بسیاری از قربانیان و پژوهشگران او را از مسئولان ارشد ساختار سرکوب آن دوران میدانند .
در سال‌های اخیر نیز شکایت‌هایی علیه او در خارج از ایران مطرح شده است.
در حاکمیت جمهوری اسلامی استفاده از شکنجه ی سفید و شکنجه جسمی در بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها ادامه یافت. دهه شصت یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ جمهوری اسلامی به شمار می‌رود. هزاران زندانی سیاسی وابسته به تشکلهای مخالف حکومت با گرایش‌های مختلف، در جریان بازداشت و بازجویی تحت شکنجه جسمی و روانی قرار گرفتند. بسیاری از بازماندگان از شلاق، ضرب و جرح، آویزان کردن، محرومیت از خواب، سلول انفرادی طولانی‌مدت، تهدید به اعدام، اعتراف‌گیری اجباری و انواع فشارهای روانی سخن گفته‌اند. اعدام‌های گسترده زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ نیز از سوی بسیاری از نهادهای حقوق بشری به عنوان یکی از مهم‌ترین موارد نقض حقوق بشر در تاریخ معاصر ایران مستند شده است.
گزارش‌های منتشرشده در سال‌های بعد نیز نشان می‌دهد که شکنجه تنها متوجه زندانیان سیاسی نبوده است. نهادهای حقوق بشر و زندانیان سیاسی در گزارش‌های خود موارد متعددی از شکنجه و بدرفتاری با زندانیان عادی و متهمان جرائم عمومی را نیز ثبت کرده‌اند. ضرب و شتم، اعتراف‌گیری اجباری، محرومیت از درمان، نگهداری طولانی در سلول انفرادی، تهدید اعضای خانواده و اعمال فشارهای شدید روانی از جمله روش‌هایی است که در این گزارش‌ها به آن اشاره شده است.
در دهه‌های گذشته، نام وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی نیز بارها در ارتباط با بازداشت‌های خودسرانه، بازجویی‌های همراه با شکنجه، اعتراف‌گیری اجباری و اعمال فشار بر زندانیان سیاسی،فعالان مدنی، و اقلیت‌های قومی و مذهبی مطرح شده است.
نخستین گام، پایان دادن به مصونیت عاملان و آمران شکنجه است.
مستندسازی، اطلاع‌رسانی و افشاگری نیز تاثیر مهمی دارد.
تا زمانی که ساختارهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی بر پایه سلطه، سرکوب و حذف مخالفان استوار باشند، شکنجه، آزار و حتی کشتار انسان‌ها صرفاً به دلیل تغییر قوانین یا صدور بخشنامه از میان نخواهد رفت. شکنجه محصول رفتار چند مأمور متخلف نیست، بلکه بخشی از سازوکاری است که بقای خود را در خاموش کردن صداهای معترض، ایجاد هراس و درهم شکستن مقاومت انسان‌ها می‌بیند. از این‌رو، ریشه‌کن شدن شکنجه مستلزم دگرگونی مناسباتی است که حفظ قدرت را در گرو سرکوب، حذف و سلب کرامت و آزادی دیگران قرار داده‌اند. تا زمانی که چنین مناسباتی پابرجا باشد، خطر تکرار شکنجه و دیگر اشکال خشونت سازمان‌یافته همچنان باقی خواهد ماند.

✍ زن کارگر
#نه_به_اعدام
#نه_به_زندان
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@zan_j

👍1

201 viewsedited 16:08