⁨اعتراض واعتصاب علیه #استثمار و بیگاری

اعتصاب ‌و اعتراض کارگران گروه #ماشین‌سازی تبریز و کارگران شرکت #سرجین‌بافت زنجان، و اعتراض کارکنان مرکز بهداشت اسلام‌آباد غرب

سه شنبه ۲ تیر ۱۴۰۵، جمعی از کارگران واحد ریسندگی شرکت سرجین‌بافت زنجان، مقابل ساختمان‌های استانداری و اداره کار در این شهر دست به تجمع اعتراضی زدند. آن‌ها در روزهای دوشنبه و یکشنبه هم دست به تجمع و اعتراض صنفی زده بودند. سرمایه‌داران‌ این شرکت سه ماه حقوق و حق بیمه کارگران را پرداخت نکرده‌اند! در پی اعتراض کارگران، کارخانه تعطیل شده است و کارگران بدون دریافت حقوقشان در بلاتکلیفی هستند.

🔸کارگران گروه ماشین‌سازی تبریز از کار دست کشیدند و اقدام به اعتصاب کردند. این کارخانه حقوق اردیبهشت و خرداد حدود ۱۶۰۰ کارگر گروه ماشین‌سازی را پرداخت نکرده‌. د
شکاف طبقاتی و بحران اقتصادی #طبقه_کارگر را در تنگای شدید قرار داده است.
در همین روز، جمعی از کارکنان مرکز بهداشت اسلام‌آباد غرب در این شهرستان تجمع اعتراضی برگزار کردند. آن‌ها نسبت به وضعیت بد معیشتی تحمیل شده به ایشان، و استثمار و غارتگری در نظام بهداشت⁩ معترض‌اند.
#اعتراض_اعتصاب
#نان_کار_آزادی
@zan_j

ما دوام آوردیم، عجیب دوام آوردیم.
اما فرق بود میان دوام آوردن ما و دوام آوردن آدم‌های دیگر.فرق بود میان رسیدن ما و رسیدن آدم‌های دیگر. که جایی که آنان راه می رفتند، ما می‌دویدیم، جایی که آن ها می‌دویدند، ما سینه خیز می‌رفتیم.
آنان برای رشد و رفاه می‌جنگیدند و ما برای بقا، تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم
«زنده می‌ماندیم»...

عباس معروفی


زندگی ادامه دارد...

#زن_زندگی_آزادی
#نه_به_اعدام
#نه_به_جمهوری_اسلامی

@zan_j

سرکوب در زندان؛ نگاهی به فشار جمهوری اسلامی بر زندان‌ها با تمرکز گزارش بر زندان دیزل آباد کرمانشاه


...دیزل‌آباد؛ نماد تشدید فشار بر زندانیان سیاسی
فرحناز.غ، روزنامه‌نگار ساکن کرماشان، می‌گوید: «زندان دیزل‌آباد از دیرباز یکی از مخوف‌ترین و بسته‌ترین زندان‌های ایران برای نگهداری زندانیان سیاسی بوده است. در ماه‌های اخیر، به‌ویژه پس از اعتراضات مردمی دی‌ماه، گزارش‌های متعددی منتشر شده که نشان می‌دهد جمعیت زندانیان به شکل بی‌سابقه‌ای افزایش یافته و حکومت تلاش کرده است از تمام ظرفیت این زندان برای موج تازه‌ی بازداشت‌ها استفاده کند. با افزایش تعداد بازداشتی‌ها، وضعیت بهداشت، درمان و تغذیه که پیش‌تر هم در سطح بسیار پایینی قرار داشت، اکنون به‌طرز نگران‌کننده‌ای رو به وخامت گذاشته است. برخی منابع که عزیزانشان در این زندان محبوس‌اند، می‌گویند ملاقات‌های حضوری محدود شده و برای یک دیدار کوتاه باید روزها و گاهی هفته‌ها در انتظار بمانند. گروهی دیگر نیز گزارش داده‌اند که تماس‌های تلفنی تقریباً قطع شده و اگر تماسی برقرار شود، بسیار کوتاه و تحت نظارت است.»
 
بحران بهداشت، گرسنگی و محرومیت در زندان‌های ایران
اگر شرایط موجود در زندان دیزل‌آباد را به‌عنوان نمونه‌ای از وضعیت عمومی زندان‌های کشور در نظر بگیریم، به‌روشنی درمی‌یابیم که این الگوی خفقان و فشار تنها محدود به یک زندان نیست و در بسیاری از زندان‌های دیگر نیز تکرار شده است. گزارش‌های متعدد از منابع خبری و خانواده زندانیان نشان می‌دهد که طی ماه‌های اخیر در زندان‌های کرج، گنبدکاووس، دولت‌آباد اصفهان، اوین و چند زندان دیگر، فشارهای سنگینی بر زندانیان اعمال شده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که بحران بهداشت در زندان‌ها به مرحله‌ای رسیده که بیماری‌های مختلف به‌سرعت میان زندانیان منتقل می‌شود. نبود امکانات اولیه‌ی بهداشتی، کمبود مواد شوینده، ازدحام بیش از ظرفیت و ممانعت از مراجعه‌ی زندانیان به درمانگاه، این وضعیت را وخیم‌تر کرده و سلامت بسیاری از زندانیان را در معرض خطر جدی قرار داده است. برخی منابع می‌گویند حتی زندانیانی که علائم بیماری‌های عفونی دارند، روزها بدون رسیدگی رها می‌شوند و در کنار بحران بهداشت، وضعیت تغذیه نیز به مرحله‌ی هشدار رسیده است. گزارش‌ها از زندان‌های نام‌برده نشان می‌دهد که کیفیت غذا به‌شدت افت کرده و در بسیاری موارد، غذای توزیعی نه از نظر ارزش غذایی قابل قبول است و نه از نظر بهداشت. اما مسئله تنها کیفیت نیست؛ مقدار غذای تحویلی نیز کاهش چشمگیر داشته و بسیاری از زندانیان در طول شبانه‌روز تنها یک وعده‌ی بسیار کم‌حجم دریافت می‌کنند. برخی خانواده‌ها گفته‌اند که عزیزانشان در تماس‌های کوتاه و محدود، از گرسنگی مداوم و ضعف جسمانی سخن گفته‌اند. این مجموعه شرایط نشان می‌دهد که زندان‌های کشور با بحرانی ساختاری و فراگیر روبه‌رو هستند؛ بحرانی که نه‌تنها حقوق اولیه‌ی زندانیان را نقض کرده، بلکه سلامت و جان آنان را نیز تهدید می‌کند.

This website here

#دیزل_آباد_کرمانشاه
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
#ژن_ژیان_ئازادی

@zan_j

بر اساس اعلام خبرنامه خواجه‌نصیر، شمار پرونده‌های فعال انضباطی در این دانشگاه از ۲۲ مورد فراتر رفته و همچنان رو به افزایش است.❗️
دامنه این احضارها تنها به دانشجویان مرتبط با تجمعات دی‌ماه گذشته محدود نمیشود و اکنون دانشجویانی که در تجمعات اسفندماه نیز حضور داشته‌اند، با احضار به کمیته‌های انضباطی، و تشکیل پرونده مواجه شده‌اند.
تازه‌ترین مورد، صدور حکم اخراج برای امیرمحمد سورمه، دانشجوی ورودی ۱۴۰۴ مقطع کارشناسی ارشد مدیریت کسب‌وکار دانشگاه صنعتی امیرکبیر است.
پیش از این نیز امیرمحمد کریمی و مهیار افتخاری، دو دانشجوی دانشگاه تهران، با اتهامی مشابه احکام بدوی اخراج دریافت کرده بودند.
در دانشگاه شریف نیز ، رضا دالمن، دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر، علاوه بر اخراج به چهار سال محرومیت از تحصیل محکوم شد.
فاطمه خاکپور، حسین شادمان و مسیحا باقری با حکم اخراج روبرو شدند و سپنتا سعیدی، فریبرز کهن‌زاد و پرنیان خدابخشی نیز افزون بر اخراج، به پنج سال محرومیت از تحصیل محکوم شدند.
اردیبهشت‌ماه گذشته گزارشی درباره ممنوع‌الخروج شدن شماری از دانشجویان بلوچ مقطع دکتری در دانشگاه‌های تهران منتشر شد.
#علیه_سرکوب
@zan_j

زنکشی در سایه قوانین و خشونت سیستماتیک دولتی در ایران


«یک زن ۳۸ ساله در آق‌قلا توسط همسرش به قتل رسید.»
همین. نه نامی، نه عکسی، نه نشانی از زندگی‌اش. نمی‌دانیم چه آرزوهایی داشت یا آخرین بار چه کسی صدایش را شنید.
فقط می‌دانیم که دیگر زنده نیست.

در خبر آمده قاتل انگیزه خود را «اختلافات خانوادگی» عنوان کرده است؛ عبارتی آشنا که بارها در خبرهای قتل زنان تکرار می‌شود و پشت آن، یک زندگی تمام‌شده پنهان می‌ماند.

اختلاف در بسیاری از خانواده‌ها هست، اما اختلاف خانوادگی علت مرگ نیست. آنچه رخ داده، تصمیم یک فرد برای پایان دادن به زندگی فردی دیگر بوده است.
دردناک‌تر این‌که این زن حتی در خبر مرگش هم هویت روشنی ندارد؛ فقط «یک زن ۳۸ ساله در آق‌قلا».
زنانی که بی صدا کشته و حذف میشوند بی آنکه هرگز روایت رنجشان شنیده شود.🥀


#زن_کشی
#خشونت_علیه_زنان
#آق_قلا
#مردسالاری_سلطه
#علیه_ستم
@zan_j

‏هشت روز است که فاطمه سپهری در اعتصاب غذا و دارو به سر میبرد

فاطمه سپهری، زندانی سیاسی محبوس در زندان وکیل‌آباد مشهد، در هشتمین روز اعتصاب غذا و داروی خود به سر می‌برد. این اعتصاب از روز چهارشنبه ۲۷ خردادماه در اعتراض به  «توهین، آزار و اذیت از سوی مدیر داخلی بند زنان زندان وکیل‌آباد»، آغاز شده

علی سپهری، برادر فاطمه سپهری، با اعلام این خبر گفت که در طول مدت اعتصاب، تنها اقدام مسئولان زندان انتقال روزانه او به بهداری و تزریق سرم قندی بوده است. به گفته وی، با وجود پیگیری‌های مکرر خانواده برای توقف اجرای حکم یا اعطای مرخصی درمانی، تاکنون هیچ‌یک از مسئولان به این درخواست‌ها پاسخ نداده‌اند.

فاطمه سپهری در اسفندماه ۱۴۰۳ در پرونده‌ای مشترک با برادرش، محمدحسین سپهری، توسط شعبه پنجم دادگاه انقلاب مشهد هر کدام به سه سال و ۹ ماه حبس محکوم شدند. این پرونده به نامه‌ای مربوط می‌شود که آن‌ها در تاریخ ۶ دی‌ماه ۱۴۰۳ از زندان وکیل‌آباد مشهد منتشر کرده بودند.
صدایش باشیم
#فاطمه_سپهری
#اعتصاب_غذا_دارو
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
@zan_j

سپیده قلیان در ایکس نوشت :

تا نت خوبه براتون بگم که اوضاع زندان سپیدار اهواز از دی‌ماه ۱۴۰۴ تا امروز برای معترضین خیلی بدتر از چیزیه که خودم تجربه کردم.
در دی‌ماه تا امروز، بازداشتی‌ها رو توی نمازخونهٔ زندان نگهداری می‌کردن/ می‌کنن. هیچ حقی برای ملاقات، هواخوری، وسایل گرمایشی یا سرمایشی نداشتن، و حتی دسترسی به توالت بیشتر از سه بار در طول روز نداشتن. گزارش بچه‌ها نشون می‌ده که خیلی‌هاشون آثار ضرب و جرح شدید داشتن. حتی نحوهٔ جلب‌شون هم عجیب بوده؛ مثلاً یکی از بازداشتی‌ها رو بعد از دستگیری با موتور بردن زندان و تحویل دادن.
همون‌طور که می‌دونید، زندان اهواز کانون اصلاح و تربیت برای دخترای زیر ۱۸ سال نداره، برای همین کودکان هم کنار بزرگسالان نگهداری می‌شن. زندانی‌ها آب آشامیدنی کافی و غذای مناسب نداشتن.
الان هم بازداشتی‌های جدید در زندان سپیدار در شرایط مشابهی هستن. این جداسازی که سازمان زندان‌ها از دی‌ماه انجام داده، اصلاً تفکیک جرائم نیست؛ فقط شکلی از کنترل بیشتر و آزار و شکنجهٔ سیستماتیک است. زندانی‌های سیاسی رو به بدترین شکل از بقیه جدا کردن، توی جایی بدون نور طبیعی، بدون آب خوردن کافی، بدون دسترسی ۲۴ ساعته به توالت و حمام. حتی نداشتن این امکانات پایه رو به عنوان بخشی از شکنجه اعمال می‌کنن.
‎#زندان_سپیدار_اهواز

https://x.com/sepideqoliyan/status/2069946710109913205


#زن_زندگی_آزادی
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

@zan_j

پهلوی‌گرایی دیاسپورایی و پیوندهایش با راست افراطی جهانی

بزنگاه‌های جنگ، تحریم، یا بحران امنیتی فقط صحنهٔ آزمونِ نیروهای سیاسی نیستند؛ صحنهٔ بازآرایی آن‌ها نیز هستند. در چنین بزنگاه‌هایی، زبان اقتدار، حذف و یکدستیِ ملی آسان‌تر شنیده می‌شود.

🔻پهلوی‌گرایی فقط نوستالژی سلطنت‌طلبانه یا واکنشی به خشونت جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه یکی از صورت‌های دیاسپوراییِ فاشیستی‌شدن جهانی است: آمیزه‌ای از نوستالژی اقتدارگرا، خیال‌پردازی‌های امپریالیستی، ناسیونالیسم تهاجمی، چپ‌ستیزی، خصومت با به‌حاشیه‌رانده‌شدگان، و هم‌سویی با بازآرایی جنگ‌طلبانهٔ سرمایه‌داری.

🔻این یادداشت بر چند فرض تحلیلی تکیه دارد. نخست، در مواجهه با جریان غالب سلطنت‌طلب در دیاسپورا، نه صرفاً با نوعی قرابت تاکتیکی، بلکه با همپوشانی‌های ایدئولوژیک و استراتژیک با راست‌گرایی افراطی روبه‌رو هستیم. دوم، این رابطه را باید در چارچوب یک شبکهٔ فراملی راست افراطی فهم کرد. سوم، در این چارچوب، جنسیت، مهاجرت و گفتمان «نجات زنان کشورهای اسلامی» به ابزارهایی برای مشروعیت‌بخشی سیاسی بدل می‌شوند. چهارم، نوع خاصی از تصویرسازی از «دشمن داخلی» در متن این پیوندها عمل می‌کند؛ تصویری که با چپ‌هراسی، کوردستیزی، هوموفوبیا وافغانستان‌‌ستیزی درهم‌تنیده است. پنجم، پیامدهای این الگو برای دموکراسی، ساختار آیندهٔ قدرت و سرنوشت مردمان جغرافیای سیاسی ایران، اهمیت تعیین‌کننده دارد.
👇
متن کامل در دموکراسى رادیکال

#پهلوی‌_گرایی #دیاسپورا #راست_افراطی

✍#سمیه_رستم‌پور

خطر اجرای احکام اعدام پنج زندانی سیاسی در زندان لاکان رشت هشدار داد.!

براساس گزارش هه‌نگاو، منوچهر فلاح، زندانی سیاسی اهل رشت، به اتهام «محاربه» از طریق اقدام علیه امنیت ملی به اعدام محکوم شده است. پیمان فرح‌آور، شاعر ۳۷ ساله اهل رشت، نیز با اتهامات «بغی» و «محاربه» به اعدام محکوم شده و حکم او در دیوان عالی کشور تأیید شده است.
همچنین کریم خجسته، زندانی سیاسی ۶۲ ساله اهل خمام، به اتهام «بغی» و یعقوب درخشان، زندانی سیاسی اهل بندرانزلی، نیز به اتهام «بغی» به اعدام محکوم شده‌اند.
زهرا شهباز طبری، فعال مدنی ۶۸ ساله اهل رشت، نیز به اتهام «بغی» از طریق آنچه عضویت در سازمان مجاهدین خلق عنوان شده، با حکم اعدام روبه‌رو است.
هه‌نگاو می‌گوید این پنج زندانی در روند دادرسی از دسترسی کامل به وکیل محروم بوده‌اند و احکام اعدام آنان بدون ارائه مستندات شفاف و قابل اتکا صادر شده است.
ادامه و افزایش شمار اعدام‌ها در ایران در شرایط پسا جنگ و مذاکرده نشان از بی توجهی جامعه جهانی دارد!
#منوچهر_فلاح
#پیمان_فرح_آور
#شهناز_طبری
#کریم_خجسته
#یعقوب_درخشان
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
@zan_j

شکنجه؛ ابزار بقای حکومت‌های استبدادی


🔶امروز ۵ تيرماه روز جهانی منع شکنجه است.

شکنجه انسان‌ها، به‌ویژه زندانیان، تنها نقض حقوق بنیادین آنان نیست؛ بلکه ابزاری برای تحقیر، درهم‌شکستن اراده و آسیب‌زدن به حرمت و شأن انسانی آنان است.
 حکومت‌های استبدادی و اقتدارگرا شکنجه را به ابزاری سازمان‌یافته برای حفظ قدرت، ایجاد رعب و خاموش کردن صدای مخالفان تبدیل میکنند . در چنین نظام‌هایی، نهادهای امنیتی، اطلاعاتی و پلیس در خدمت  اجرای قانون نیستند   بلکه برای سرکوب مخالفان سیاسی، فعالان مدنی، روزنامه‌نگاران، معترضان و دگراندیشان به کار گرفته می‌شوند. از اهداف اصلی شکنجه، وادار کردن افراد به اعترافات اجباری، گرفتن اطلاعات، تخریب شخصیت زندانی و ایجاد ترس در جامعه است.
سازمان ملل متحد، کنوانسیون منع شکنجه، ماده ۲، بند ۲:
"شکنجه، چه جسمی و چه روانی، از منظر حقوق بین‌الملل مطلقاً ممنوع است و هیچ شرایطی، از جمله حفظ امنیت ملی، وضعیت اضطراری، جنگ یا مبارزه با مخالفان، نمی‌تواند آن را توجیه کند."

  شکنجه ی انسانها از مصادیق رفتارهای غیرانسانی  جا مانده از  شیوه‌های سرکوب قرون وسطایی است که  جایگاهی در نظام‌های حقوقی مدرن ندارد.
بر اساس گزارش‌های مستند نهادهایی مانند سازمان عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر ...استفاده از شکنجه برای اخذ اعتراف در دوره‌های مختلف تاریخ معاصر ایران گزارش شده است.
در دوران حکومت پهلوی، ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) نقش محوری در کنترل و سرکوب مخالفان سیاسی ایفا می‌کرد. خاطرات بسیاری از زندانیان سیاسی، پژوهش‌های تاریخی و گزارش‌های حقوق بشری از به‌کارگیری شکنجه برای بازجویی و گرفتن اعتراف در بازداشتگاه‌های ساواک حکایت دارند. روش‌هایی مانند ضرب و شتم، شلاق، شوک الکتریکی، آویزان کردن، محرومیت از خواب و انواع فشارهای روانی در روایت‌های متعدد قربانیان ثبت شده است.
یکی از شناخته‌شده‌ترین مقام‌های ساواک، پرویز ثابتی، مدیر اداره سوم ساواک (امنیت داخلی) بود. نام او در خاطرات بسیاری از زندانیان سیاسی و تحقیقات تاریخی به عنوان یکی از چهره‌های اصلی دستگاه امنیتی حکومت پهلوی مطرح شده است. بسیاری از قربانیان و پژوهشگران او را از مسئولان ارشد ساختار سرکوب آن دوران میدانند .
در سال‌های اخیر نیز شکایت‌هایی علیه او در خارج از ایران مطرح شده است.
در حاکمیت جمهوری اسلامی استفاده  از شکنجه  ی سفید و شکنجه جسمی در بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها ادامه یافت. دهه شصت یکی از تاریک‌ترین دوره‌های تاریخ جمهوری اسلامی به شمار می‌رود. هزاران زندانی سیاسی وابسته به تشکلهای مخالف حکومت با گرایش‌های مختلف، در جریان بازداشت و بازجویی تحت شکنجه جسمی و روانی قرار گرفتند. بسیاری از بازماندگان از شلاق، ضرب و جرح، آویزان کردن، محرومیت از خواب، سلول انفرادی طولانی‌مدت، تهدید به اعدام، اعتراف‌گیری اجباری و انواع فشارهای روانی سخن گفته‌اند. اعدام‌های گسترده زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ نیز از سوی بسیاری از نهادهای حقوق بشری به عنوان یکی از مهم‌ترین موارد نقض حقوق بشر در تاریخ معاصر ایران مستند شده است.
گزارش‌های منتشرشده در سال‌های بعد نیز نشان می‌دهد که شکنجه تنها متوجه زندانیان سیاسی نبوده است. نهادهای حقوق بشر و زندانیان سیاسی در گزارش‌های خود موارد متعددی از شکنجه و بدرفتاری با زندانیان عادی و متهمان جرائم عمومی را نیز ثبت کرده‌اند. ضرب و شتم، اعتراف‌گیری اجباری، محرومیت از درمان، نگهداری طولانی در سلول انفرادی، تهدید اعضای خانواده و اعمال فشارهای شدید روانی از جمله روش‌هایی است که در این گزارش‌ها به آن اشاره شده است.
در دهه‌های گذشته، نام وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی نیز بارها در ارتباط با بازداشت‌های خودسرانه، بازجویی‌های همراه با شکنجه، اعتراف‌گیری اجباری و اعمال فشار بر زندانیان سیاسی،فعالان مدنی، و اقلیت‌های قومی و مذهبی مطرح شده است.
نخستین گام، پایان دادن به مصونیت عاملان و آمران شکنجه است.
مستندسازی، اطلاع‌رسانی و افشاگری نیز تاثیر مهمی دارد.
تا زمانی که ساختارهای سیاسی، امنیتی و اقتصادی بر پایه سلطه، سرکوب و حذف مخالفان استوار باشند، شکنجه، آزار و حتی کشتار انسان‌ها صرفاً به دلیل تغییر قوانین یا صدور بخشنامه از میان نخواهد رفت. شکنجه محصول رفتار چند مأمور متخلف نیست، بلکه بخشی از سازوکاری است که بقای خود را در خاموش کردن صداهای معترض، ایجاد هراس و درهم شکستن مقاومت انسان‌ها می‌بیند. از این‌رو، ریشه‌کن شدن شکنجه مستلزم دگرگونی مناسباتی است که حفظ قدرت را در گرو سرکوب، حذف و سلب کرامت و آزادی دیگران قرار داده‌اند. تا زمانی که چنین مناسباتی پابرجا باشد، خطر تکرار شکنجه و دیگر اشکال خشونت سازمان‌یافته همچنان باقی خواهد ماند.


✍ زن کارگر
#نه_به_اعدام
#نه_به_زندان
#نه_به_جمهوری_اسلامی
@zan_j

🔸پس از صدور حکم ۷۴ ضربه شلاق برای پرستو احمدی به دلیل اجرای یک کنسرت مجازی بدون حجاب اجباری، هانا کامکار، خواننده ایرانی ساکن خارج از کشور، به رادیوفردا گفت زنان و دختران در ایران با وجود ممنوعیت تک‌خوانی، حجاب اجباری و سال‌ها فشار، همچنان به آواز خواندن ادامه می‌دهند.

او معتقد است اقدام پرستو احمدی نه‌تنها صدای زنان را خاموش نخواهد کرد، بلکه توجه بیشتری را به مطالبات و مبارزات آنان جلب خواهد کرد.

#ژن_ژیان_ئازادی
#صلح_رفاه_آبادی
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

@zan_j

علیه فراموشی
#خدیجه_علیپور پنجشنبه ۱۸ دی در فردیس با گلوله ماموران کشته شد. وصیت‌نامه او پس از مرگ در جیبش پیدا شد. مرور این وصیت‌نامه که به خون خدیجه آغشته شده، نشان می‌دهد او این راه را آگاهانه انتخاب کرده بود. او در انتهای نامه نوشته: می‌مانیم، می‌جنگیم، می‌میریم، ایران رو پس می‌گیریم

«من یک ایرانیِ کارگرزاده‌ام.
اگر امروز در خیابان هستم، دلیلش تنها تو مسئولی که به درد من می‌خندی هستی.
امروز ما ایرانیان جان بر کف در خیابان هستیم تا حق‌مان را بگیریم.
ما نه تروریستیم، نه اغتشاشگر و نه بازیچه‌ی دست بیگانه…
ما با افتخار یک کارگرزاده‌ی با شرف معترض هستیم.
آمده‌ایم تا حق کشورمان را از آقازاده‌ها بگیریم.
در خیابان‌ها می‌مانیم.
یکصدا فریاد می‌زنیم: ما ایرانی هستیم.
ما ریشه در خاک داریم.
می‌مانیم، می‌جنگیم، می‌میریم،
ایران رو پس می‌گیریم.
مرگ بر دیکتاتور!
فرزند خاک ایران

...چه کسی آنقدر  ایمان دارد به برنگشتنش که فکر بعد مرگش را هم برای اینکه حرفش را خفه نکنند، کرده و بعد رخ دادنش، خونش نیز با تمام وقار خودش را تا نوشته‌هایش بالا می‌کشد…⁩»
#زن_زندگی_آزادی
#دادخواهی
@zan_j

🔴 تریاک، بخشی از فرآیند تولید
چرا هزاران کارگر می‌گویند بدون مواد نمی‌توانیم کار کنیم؟

همه می‌گویند اعتیاد یک معضل اجتماعی است. یک آسیب جانبی. یک بیماری. یک انحراف اخلاقی. دولت‌ها و رسانه‌ها و سازمان‌های خیریه، همه از یک زاویه به آن نگاه می‌کنند: کارگر معتاد شده، باید او را نجات داد، باید به او کمک کرد، باید درمانش کرد. اما هیچ‌کس نمی‌پرسد که چه سازوکاری هزاران کارگر را به جایی رسانده که بدون مواد مخدر نمی‌توانند از پس کارشان بربیایند؟

متن کامل
https://shorturl.at/Bpkpf


#زنان_کارگر
#فرودستی_زنان
#ستم_جنسیتی_طبقاتی
#زن_زندگی_آزادی
#شادی_رفاه_آبادی

اکنون
  "تفاهم‌نامه" و تاثیر آن بر مبارزه طبقاتی (۲)

آغازگران بحث و گفتگو:
رفیق سارا سالمی
-فعال سوسیالیست-
نتایج اقتصادی و سیاسی تفاهم‌نامه و تأثیر آن بر مبارزه طبقاتی در ایران

رفیق لیلا حسین‌زاده
-کنشگر سوسیالیست-
تأثیر تفاهم‌نامه بر مبارزه طبقاتی در ایران

  تاریخ:   جمعه ۵ تیر ۱۴۰۵
                  ۲۶ ژوئن ۲۰۲۶
ساعت ۲۱:۰۰ به وقت ایران
          ۱۹:۳۰ به وقت اروپای مرکزی


https://www.clubhouse.com/i/تفاهمنامه-و-تاثیر-آن-بر-مبارزه-طبقاتی-بخش-دوم/CHfrXuQN

‌
به بهانه ۲۶ ژوئن، روز جهانی مبارزه با شکنجه؛
قصاص عضو، مصداق بارز شکنجه و جنایت علیه بشریت

مجازات قصاص در قوانین کیفری در ایران متاسفانه تنها به «قصاص نفس» یا همان «اعدام» محدود نمانده و شامل اعضاء بدن انسان نیز می‌شود. بنا بر ماده ۳۸۶ قانون مجازات اسلامی «مجازات جنایت عمدی بر عضو در صورت تقاضای مجنی علیه یا ولی ‌او و وجود سایر شرایط مقرر در قانون، قصاص و در غیر این ‌صورت مطابق قانون از حیث دیه و تعزیر عمل می‌‌گردد.»

بر این اساس در صورت درخواست بزه‌دیده و وجود شرایط قانونی، عامل ارتکاب جرم محکوم به قصاص عضو خواهد شد.
در حالی است که بر اساس «کنوانسیون بین المللی منع شکنجه و دیگر رفتارها یا مجازات‌های بی‌رحمانه، غیرانسانی یا ترذیلی» اعمال هرگونه مجازات بدنی از جمله مثله‌کردن یا اعمال مستقیم جراحت نسبت به یک عضو بدن مصداق بارز «شکنجه» محسوب شده و ممنوع است.
وجود چنین مجازاتی در قوانین کیفری در عمل به معنی به رسمیت شناختن و پذیرفتن «شکنجه» به عنوان یک مجازات قانونی است و فرسنگ‌ها با اصول ابتدایی حقوق بشری و قوانین بین المللی مربوط به آن فاصله دارد.
#منع_شکنجه
#روز_جهانی_مبارزه_با_شکنجه
@zan_j