🟣 وخامت سلامت حورا نیکبخت در دوازدهمین روز اعتصاب غذا

حورا نیک‌بخت، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، دوازدهمین روز اعتصاب غذا را در اعتراض به موج وحشیانه و همیشگی اجرایی شدن احکام اعدام می‌گذراند.

وی از روز گذشته، اعتصاب خود را به شکل «تر و خشک» ادامه خواهد داد.

⚪️ متن نامه وی به شرح زیر است:


«"آی آدم‌ها کە بر مامن نشستە شاد و خندانید
یک نفر در حبس دارد می‌سپارد جا…
مُرد"
این ماجرای هر روز زندان‌های جمهوری اسلامی است در میان دلگرمی متظاهران و مدعیان، بە نام و نان خود و سرگرمی ما معاش اندیشان بە روزمرە. آخرین بار درخواستم را مطرح می‌کنم:
ای صاحبان امتیاز٫ساکت نمانید!
برای حفظ جان بە حاشیەراندگان هر آنچە میتوانید بکنید!
پیرو درخواستم از شما، در پایان دهمین روز از اعتصاب خشک آن را بە شکل تر و خشک توامان ادامە خواهم داد تا جانم را کە بزرگترین امتیازِ در امانم  هزینە کنم.
حورا نیکبخت
١٣/٢/١٤٠٤
بند زنان زندان اوین»


⚪️ حورا نیکبخت اعتصاب غذایش را سوم اردیبهشت ماه با بیانیه‌ای به شرح زیر آغاز کرده بود:

«حقوق بشر یا حقوق بشرتر؟ رسانەها بە مذاکرات (ضامن بقای جمهوری اسلامی) مشغول‌اند و  در بی توجهی شرم آوری جانهای بسیاری دارند از دست می‌روند.

‏من، حورا نیکبخت، در اعتراض بە سکوت مردم  در مورد شمار فراوان صدور، تایید و اجرای احکام اعدام بە حاشیەراندگان  اعتصاب غذا می‌کنم و بە زندان و عواملش اجازەی هیچ گونە دخالتی را برای حفظ  جانم نمیدهم.

‏لطفا بە من و شرایط من نپردازید

‏تمنا میکنم صاحبان امتیاز بە هر شکلی کە میتوانند بە این اعتراض بپیوندند.

‏هوشیار باشید و نگذارید همە هزینەها بر دوش بە حاشیەراندگان باشد و اجازە ندهید حکومت از آن ها انتقام بگیرد.

‏تا جمع متحد و جدی علیە اعدام شکل نگیرد بە اعتصابم ادامە خواهم داد، حتی در ازای از دست رفتن جانم.

‏فمنیست اینترسکشنال

‏٣./٢./ ١٤٠٤

‏بند زنان اوین»

حورا نیکبخت مدرس دانشگاه و مدیرمسئول سابق انتشارات "مشق برابری" در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۳ پس از احضار و مراجعه به شعبه سوم بازپرسی دادسرای اوین بازداشت و به بند زنان زندان اوین منتقل شد.

وی مردادماه همان سال توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری بابت اتهام "تبلیغ علیه نظام" و "توهین به خامنه‌ای" به یک سال حبس تعزیری محکوم شد و از آن زمان دوران محکومیت خود را در زندان اوین سپری می‌کند.»

#قیام_علیه_اعدام
#ژن_ژيان_ئازادی
#اعتراضات_سراسری

@bidarzani

@zan_j

#یکشنبه‌های_اعتراضی

#تهران
تجمع بازنشستگان تامین اجتماعی و معلمان بازنشسته و مخابرات امروز در برابر سازمان تأمین اجتماعی.

از معدن تا بندر ، قتلگاه کارگر
از معدن تا بندر، ایمنی کارگر

بازنشستگان با افزایش دستمزد ۱۴۰۴ مشکلات‌شان افزون شده و تورم سرسام‌آور این افزایش را خنثی کرده است و ما همچنان زیر خط فقر هستیم. بازنشستگان باید یک زندگی شرافتمندانه داشته باشند، اما تعدادی از کارگران بازنشسته‌ی تأمین اجتماعی در روز جهانی کارگر در زندان بسر‌می‌برند.

#جنبش_بازنشستگان
#کارگر_زندانی_ازاد_باید_گردد
#نان_کار_آزادی
#رفاه_اجتماعی

@zan_j

زنان در تقاطع تبعیض و رنج

🔻بررسی نتایج به ثمر نرسیدن لایحه منع خشونت علیه زنان، چندروز بعد از پس گرفتن‏اش از مجلس

🔹آخرین تیتر دخترکُشی، نام زینب حسینی، کودک پنج‏ساله‌‏ای را یدک می‌‏کشد که ساکن کرج بود و به دست پدرش کاردآجین شد. پدر به مادر شک داشت و فرزندشان قربانی همین سوءظن شد.هربار در مواجهه با پرونده‌‏های زن‌‏کُشی و قتل‌‏های ناموسی، خلأ قانونی روشن‌‏تر و پررنگ‌‏تر از گذشته سر بر می‌‏آورد. دولت لایحه به مسلخ برده‌‏شده منع خشونت زنان را از مجلس پس می‌‏گیرد و این بازپس‌‏گیری بدل به دستاوردی می‌‏شود که بی‏قانونی بهتر از بدقانونی است. 

🔹پلتفرم اجتماعی کارزار، جمعه‌‏شب برنامه‌‏ای با عنوان «اتاق گفت‌‏وگوی کارزار در کلاب‌‏هاوس: ویژه کارزارهای منع خشونت علیه زنان»، برگزار کرد و به بررسی لایحه منع خشونت علیه زنان و سرنوشت ناکام‌‏مانده آن پرداخت. لایحه‌‏ای که پس از ۱۳ سال رفت‌‏وآمد میان دولت و مجلس همچنان بی‌‏سرانجام مانده و دهم اردیبهشت‌‏ماه معاون امور زنان و خانواده ریاست‌‏جمهوری از استرداد آن به‌‏دلیل تغییرات هویتی و ماهوی در مجلس خبر داد. 

🔹قدسیه ملکیان، حقوقدان درباره این لایحه می‌‏گوید شاخص‌‏هایی وجود دارد که نشان می‌‏دهد مجلس در تغییر لوایح اختیار مطلق ندارد: «شورای نگهبان صلاحیت مجلس را در تصویب لوایح دولت، به سه مورد محدود کرده است. تغییرات مجلس باید محدود به چارچوب پیشنهادات دولت در لایحه باشد، باید به موضوع لایحه دولت محدود باشد و درنهایت باید محدود به ایجاد نشدن تغییرات گسترده باشد. اما در لایحه منع خشونت، حتی اسم لایحه هم تغییر کرده و این نشان‌‏دهنده تفاوت کلان در رویکرد است. رویکرد دولت، خشونت را چنان مهم می‌‏داند که از آن نام می‌‏برد، موضوع لایحه منع خشونت بوده و محدود به منع خشونت علیه زنان بوده اما در مجلس به ارتقای کرامت زنان و خانواده تغییر کرده و زن در ساحتی قرار گرفته که به خشونت علیه مردان هم در آن اشاره شده است.»

🔹مریم مولایی، جامعه‌‏شناس باز پس‌‏گیری لایحه را درست‌‏ترین کار دولت می‌‏داند: «من می‌‏خواهم یک گام فراتر بروم و بگویم چرا لازم است درباره منع خشونت علیه زنان حرف بزنیم و مطالبه‌‏گر باشیم؛ چون بزرگی این مسئله دیده نشده و هنوز هم مردان بسیاری درباره خشونت علیه مردان، مهریه و مواردی از این دست صحبت می‌‏کنند. معنی نه به خشونت علیه زنان، آری به خشونت علیه مردان نیست. اما تقاطع تبعیض‌‏ها، محرومیت‌‏ها و نابرابری‌‏ها برای زنان به‌قدری زیاد است که اگر بخواهیم مقایسه کنیم مانند این است که بگوییم چرا سیاه‌پوستان برای حق رأی و صندلی در اتوبوس می‌‏جنگیدند و سفیدپوستان نه.»

🔹نبود آمار رسمی درباره خشونت علیه زنان مسئله‌‏ای است که همواره از سوی فعالان زنان مورد انتقاد بوده است. پردیس ربیعی، فعال حقوق زنان با اشاره به همین موضوع گفت: «ما به‌‏دلیل نبود آمار نمی‌‏دانیم خشونت افزایش پیدا کرده یا کاهش. آمارها همیشه تقریبی بودند و براساس مواردی است که صرفاً رسانه‌‏ای شدند. اما موارد زیادی وجود دارند که در رسانه‌‏ها نیامدند و ما نام آنها را نمی‌‏دانیم.»

🔹محدثه شاملی، فعال حقوق زنانه به نوعی از تفکر رایج در میان مردان اشاره می‌‏کند که معتقد است، حیات مساوی حیاست: «مردان فکر می‌‏کنند هر که حیا ندارد، باید حیاتش گرفته شود. بسیاری هنوز با قتل ناموسی موافقند. در شهرهای بزرگ است که انگشت‌‏ها به سمت فردی که فرزندش را کشته، می‌‏رود اما در محیط‌‏های بسته‌‏تر اگر این کار را نکند، انگشت‌‏ها را به سمت آنها نشانه می‌‏روند.» همه این موارد است که قتل ناموسی را پیچیده‌‏تر از دیگر مصادیق خشونت علیه زنان کرده است. این موضوع در ایران با شدت بیشتری اتفاق می‌‏افتد و به‌‏گفته شاملی، حاکمیت هم با قوانین ناکارآمد همراه آن شده است.

🔹سینا اعلایی، عضو تیم تولید محتوای پلتفرم اجتماعی کارزار، آمارهایی از کارزارهایی که در اعتراض به فرزندکُشی به‏راه افتادند، می‌‏دهد: «ما کارزارهایی با درخواست اصلاح قانونی مجازات فرزندکشی داریم که کمتر از پنج هزار امضاء دارند و به آن توجهی نشده اما زمانی که یک فاجعه مانند آنچه در اسلامشهر رخ داد، رخ می‌‏دهد کارزار بیشتر دیده می‌‏شود و موردتوجه قرار می‌‏گیرد.»

🔹کریم آسایش، فعال اجتماعی به دو نشستی که در اسفندماه گذشته به مناسبت روز جهانی زن و با محوریت خشونت علیه زنان قرار بود برگزار شود، اشاره می‌‏کند که با مداخله نیروهای امنیتی لغو شدند: «حتی گفت‌‏وگو درباره خشونت علیه زنان با چالش مواجه است، چه رسد به مطالبه‌‏گری آن. با وجود این محدودیت‌‏های سیستماتیک ما نیازمند احیای فعالیت‌‏های مطالبه‌‏گرانه از سوی فعالان جنبش زنان هستیم.»

🖌نسیم سلطان‌‏بیگی | خبرنگار گروه جامعه

کلیک کنید
▫️ادامه مطلب در سایت هم‌میهن آنلاین

به یاد دوست و همنورد عزیزم
شریفه جان، امروز دوباره راهی کوه شدیم، در این اردیبهشت دل‌انگیز... جات خیلی خالی بود. ۱۷ ماهه که جایت کنار ما خالی مانده. وقتی به قله رسیدیم، تلفن زنگ خورد، تو بودی... با آیدین صحبت کردی، بعد سیروس گوشی رو داد دست من. گفتم: سلام شریفه... و تو با همون مهربونی همیشگی، صدامو شناختی. شریفه جان، ۱۷ ماهه که بی‌گناه و با اتهام‌های ناعادلانه در زندانی، دو بار حکم ظالمانه گرفتی، اما صدایت هنوز پر از انرژی و شور زندگی است. از حال مادرم پرسیدی، روز معلم رو بهم تبریک گفتی
شریفه، خودت معلمی، معلم مهربانی و انسانیت.
مهربانیت هیچ وقت از یاد نمی‌ره. همیشه آماده کمک بودی... یادمه یه بار تو یکی از برنامه‌ها، مهمون من خسته شده بود و تو با صبر و گام‌های آهسته‌تر تا قله همراهیش کردی. وقتی یکی کفش مناسب نداشت، گفتی: من یه جفت کفش اضافه دارم. تو برنامه‌های  تخصصی  همیشه می‌گفتی: هرچی احتیاج داشتی، فقط بگو.
مگه می‌شه کوه رفت و به یادت نبود، شریفه جان؟ شریفه‌ی عزیز، رفیق جان، روزت مبارک. امروز اول ماه مه، روز کارگر، روز توست. لحظه‌ای نیست که چشم‌انتظار آزادی‌ات نباشیم.

نوشته :سیما
اکنون ۱۹ فعال کارگری همچنان در زندان به سر می‌برند و شریفه محمدی یکی از آنان است که  باحکم اعدام در زندان لاکان رشت محبوس است.
#شریفه‌_محمدی_آزاد_باید_گرد
#قیام_علیه_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
@zan_j

گزارشی از بازداشت سمیه رشیدی و انتقال وی به زندان اوین
سمیه رشیدی، زندانی سیاسی، شنبه  ۶ اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی در منطقه جوادیه تهران بازداشت شده است. وی هم‌اکنون در بند زنان زندان اوین نگهداری می‌شود.

سمیه رشیدی پس از دو روز بازداشت در بازداشتگاه آگاهی ۱۵ خرداد تهران به بند زنان زندان اوین منتقل شده است. همچنین اتهام مطروحه علیه او تبلیغ علیه نظام عنوان شده است.
یک منبع مطلع گفته است: «سمیه رشیدی در حال شعارنویسی در محله جوادیه تهران بازداشت شده است. پس از بازداشت، مأموران او را مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند. سرش را به دیوار کوبیده و بر روی سینه‌اش نشسته‌اند. ضربات متعددی نیز به صورت، پاها و شکمش وارد کرده‌اند. وی از مأموران به دلیل این خشونت‌ها شکایت کرده است.»

سمیه رشیدی، متولد ۱۳۶۲ و ساکن تهران است.

صدایش باشیم

#زن_زندگی_آزادی
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
@zan_j

گوش بر قلب خاک نهادم
از عشق خود و باران برایم گفت
گوش بر قلب آب نهادم
از عشق خود و سرچشمه‌هایش
برایم گفت
گوش بر قلب درخت نهادم
از عشق خود و برگ‌هایش برایم گفت

و آنگاه که گوش بر قلبِ خودِ عشق نهادم
از آزادی برایم گفت...

#شیرکوبیکس
برگردان #ماردین

#زن_زندگی_آزادی
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

@zan_j

اجرای ترانه اعتراضی توسط گروهی از دختران کرماشانی در مجموعه تفریحی زرین بیستون

این ترانه به زبان کردی که در ماه‌های اخیر توجهات زیادی را به خود جلب کرده است، دارای ترجیع‌بند زیر است:
«تف تو شاه، تو آقا و تو سیستم مردسالاری»

این دختران این بخش ترانه را همخوانی می‌کنند

#ژن_ژیان_ئازادی
#نان_کار_آزادی
#رهایی_زنان_رهایی_جامعه

@zan_j

بلوچ‌هایی که در آتش سوختند، اما در هیچ لیستی نبودند!
نه بیمه، نه قرارداد، نه حتی شناسنامه!

بسیاری از قربانیان کارگرانی بلوچ بودند که نه شناسنامه داشتند، نه اسم‌شان جایی ثبت شده بود، نه کسی دنبالشان می‌گردد!

«یوسف»، نوجوان ۱۸ ساله بلوچ، که در انفجار مجروح شد، حالا با دو دوستش در خانه‌ای کوچک، بدون کف‌پوش و حتی فرش، به زندگی برگشته. او می‌گوید: «بندر همیشه کار داره، سرباز نه.»

اینها کارگرانی‌اند که از روستاهای محروم بلوچستان آمده‌اند، برای لقمه نانی، با دستمزد پایین، بدون بیمه و امنیت.
محمد عبداللهی، عضو شورای روستا می‌گوید: «برخی پیمانکارها حتی نمی‌تونن اسامی مفقودان رو بدن، چون غیرقانونی ازشون کار کشیدن و الان می‌ترسن.»

اینجا هیچ‌کس جواب نمی‌ده. نه وزارت کار، نه سازمان بنادر، نه پیمانکارها. حتی آمار دقیق کشته‌شدگان هم مشخص نیست!

اسماعیل حاجی‌زاده، دبیر خانه کارگر هرمزگان، گفته: «خیلی از این کارگرها حتی توی خیابون می‌خوابیدن، و هویت‌شون توی هیچ لیستی ثبت نشده. ممکنه هیچ‌وقت هم شناسایی نشن.»
اهالی خون‌سرخ میگویند «بلوچ‌ها کسی را ندارند!»
#فاجعه_انسانی
#کارگران_بی_شناسنامه
#بندر_عباس
@zan_j

نامه #گلرخ_ایرایی، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، امروز دوشنبه ۱۵ اردیبهشت،که امروز منتشر شد.
او در این متن به آمار هولناک هزار اعدام در یک سال اشاره کرده و این رقم را رکوردی بی‌سابقه در دو دهه گذشته‌ی رژیم جمهوری اسلامی دانسته است.

در بخشی از این نوشته، ایرایی با زبانی شاعرانه و تصویری، فضای سنگین زندان و لحظات پیش از اجرای حکم اعدام را توصیف می‌کند.

او از صداهای مختلف محیط زندان می‌نویسد که با وجود سکوت ظاهری، فضا را پر کرده‌اند: صدای پوتین‌های سربازان، چرخش کلید در قفل، کشیده شدن پیکر محکوم به مرگ بر زمین، و زمزمه‌های مردی که مقدمات اجرای اعدام را فراهم می‌کند.
ایرایی در ادامه، به نام چندین فرد اعدام‌شده اشاره می‌کند، از جمله محسن لنگرنشین، محمد قبادلو، محمدمهدی کرمی و محمد حسینی.
این زندانی سیاسی در پایان پیام خود، با هشتگ «نه_به_اعدام»، خواستار توقف مجازات اعدام می‌شود و به نقل از پخشان عزیزی می‌نویسد: «فردا اگر کشته شدم، برای من گریه نکن؛ گریه‌ات مرا زنده نمی‌کند.»
و در انتها مینویسد: «و تمامی آنانی که بی‌حضور «ما» بر دار شدند.»

#قیام_علیه_اعدام

@zan_j

زاد روز کارل مارکس 🌺🔥

این آگاهی افراد نیست که زندگی آنها را تعیین می‌کند، بلکه برعکس، زندگی اجتماعی آنهاست که آگاهی‌شان را تعیین می‌نماید
- از کتاب سرمایه، کارل مارکس


#زنده_باد_انقلاب
@zan_j

📕کارل مارکس در زندگی خصوصی

✍خاطرات پل لافارگ (۱۸۴۲-۱۹۱۱)
🔖سوسیالیست فرانسوی و همسر لورا دختر مارکس

https://bit.ly/3fVVTCD

▫️ مارکسیسم، طبقه و ستم بر زنان

4 می 2025

لیندزی جرمن
ترجمه‌ی: فرزانه راجی


🔸 این مقاله استدلال می‌کند که نظریه‌های مارکسیسم می‌توانند مسائل مرتبط با ستم جنسی و نژادی را برای ایجاد یک نظریه‌ی فراگیر طبقاتی، که نقش زنان را در کار و بازتولید اجتماعی در قرن بیست‌و‌یکم به رسمیت بشناسد، ادغام کنند. موقعیت نابرابر زنان با مردان در طیفی از مسائل از جمله شکاف جنسیتی در دستمزد، تقسیم‌کار جنسی و ماهیت گسترده‌ی آزار جنسی در محل کار مشهود است. به‌رغم تغییرات بسیار بزرگی که زنان در نیم قرن گذشته تجربه کرده‌اند، نقش زنان در بازتولید اجتماعی هم‌چنان کلیدی باقی مانده است. در عین حال نظریه‌‌های مارکس پیرامون رهایی انسانی و طبقاتیْ نقطه آغازی اساسی برای نظریه‌ی برابری زنان امروز است.

🔸 نظریه‌هایی که بیش‌تر در مسائل مرتبط با بازتولید اجتماعی ریشه ‌دوانده‌اند، امروزه به‌طور گسترده پذیرفته شده‌اند، به‌ویژه از آن‌جا که باید به این پرسش پاسخ دهیم که چرا تغییر موقعیت زنان در محل کارْ بر ستم درون خانواده غلبه نکرده است. اگر مارکسیست‌ها ستم بر زنان را در جامعه‌ی طبقاتی، و به‌ویژه شکل خانواده در آن جامعه، قرار می‌دهند، این امر چگونه با جایگاه زنان در قرن بیست‌و‌یکم تطابق می‌یابد؟


🔸 نظریه‌ی اینترسکشنالیتی به‌مثابه‌ی یک نظریه به گونه‌ای تکوین یافته است که دیگر شکل‌های ستم غیر از طبقه را برجسته می‌کند. این امر تا حدی حاکی از «عقب‌نشینی از طبقه» است... به علاوه نشان‌دهنده‌ی جدایی تحلیلی بین مظاهرِ ستم و علل ریشه‌ای آن‌هاست. این در حالی است که بعید است نژادپرستی یا تبعیض جنسی بدون تقسیم کار جنسیتی و نژادی که در قلب سرمایه‌داری نهفته است، به شکلی که اکنون وجود دارد درآیند. این ناکامی در یافتن ریشه‌های ستمْ نظریه‌ی اینترسکشنالیتی را محدود می‌کند و آن‌را به تمرکز بر مظاهر ستم سوق می‌دهد، یا همان‌طور که میرسون استدلال می‌کند: «ستم چندگانه و متقاطع است اما علت‌های آن این‌گونه نیستند.»


🔹 متن کامل این مقاله را در لینک زیر بخوانید:

https://wp.me/p9vUft-4Ku


#فرزانه_راجی #لیندزی_جرمن
#مارکسیسم #فمینیسم
#ستم_طبقاتی #ستم_جنسی #ستم_نژادی

موسیقی بی کلام آذری...

قطعه : آی لاچین
کمانچه: مونس شریف اف

پیانو: جیحون حسین اف

‎🍃
تریسی چپمن متولد ۳۰ مارچ ۱۹۶۴، ترانه سرا و خواننده آمریکایی است
‎ هنرمندی که موفق به دریافت صفحه مالتی پلاتینیوم (multi-platinum) – برای فروش میلیونی آثارش – و جوایز متعدد گرمی Grammy Award شده است.

‎در ماه مه ۲۰۰۴، تریسی چپمن به خاطر دستاوردهای هنری خود به عنوان یک موسیقی دان آگاه به مسایل اجتماعی، به عنوان چهره موفق دانشگاه انتخاب شده و دانشگاه تافتز با .
اعطای درجه دکترای افتخاری از او قدردانی نمود.
از ترانه های او:

• Fast Car
• Talkin About a Revolution
• Baby Can I Hold You
• Give Me One Reason

Tracy Chapman
#موسیقی
#ترانه
#زنان_هنرمند
#مردم_متحد_شکست_نمیخورند
@zan_j

‏گلرخ ایرایی: برای شکستن چوبه‌های دار، صدای هم بودن کافی نیست

تو زندان سکوت معنایی نداره. همه‌جا پر از صداست اما صدایی که نمی‌شه باهاش رویا رو به تصویر کشید. برای کسی که با صدا، تصور می‌کنه و می‌تونه اون‌چه به ذهنش میاد رو بنویسه، کار سخت می‌شه. این‌جا شبا بهتر می‌شه خودکار رو برداشت و چیزی نوشت. مثلا میشه رفت تو اتاق سیگار. پایین پله‌هایی که مسدود شده و پشتِ در‌ش یه دیوار با بلوکای خاکستری و سیمان کشیدن. اونجا هم وقتی چشمات رو می‌بندی، فقط می‌تونی تو صدای تهویه‌ی صنعتی قراضه‌ای که کنارت زوزه می‌کشه غرق بشی. بیرون کشیدنِ رویا از تو صدای تهویه‌ی صنعتی _که تا قبل از این فکر می‌کردم برای مرغداری مناسبه_ کار سختیه. ولی می‌شه چشما رو بست و تصور کرد.
چند وقت پیش اعلام شده بود جمهوری اسلامی طی یک سال، حدود هزار نفر رو اعدام کرده و رکورد دو دهه‌ی گذشته‌ی خودش رو شکسته. ما رکورد زده بودیم و تونسته بودیم اون‌قدر سکوت کنیم و نگاه کنیم که همچین رتبه‌ای هولناکی رو به‌دست بیاریم.
نشسته بودم رو چارپایه‌ی چوبی و تو صدای تهویه گم شده بودم. چشمام رو بسته بودم و به سیگار پک می‌زدم. نیمه‌شب بود. شاید نزدیک به اذان صبح.
مرور این خبر و وحشتِ نزدیک شدن اذان صبح کافی بود تا صداها ...  _یعنی چند نفر رو، از کجا، برای اعدام منتقل می‌کردن؟
همین کافی بود تا صداها هجوم بیارن
صدای پوتین‌هایی که نزدیک می‌شدن
صدای کلید که تو قفل آهنی می‌چرخید
صدای باز شدن قفل
صدای کشیده و کوبیده شدن قفل کشویی
صدای چرخیدن لولای زنگ زده‌ی درِ سلول
صدای کوبیده شدن دری آهنی به دیواری سیمانی
صدای دو رگه‌ی سربازی مسخ شده: «بلند شو»
و سکوت
صدای افسرنگهبانی که با شغلش عجین شده بود: «پاشو بریم»
و باز سکوت
صدای پوتین‌های سرباز که به همراه افسرنگهبان و چند نیروی کمکی وارد سلول شدن
صدای تَن‌هایی که به هم می‌سابیدن و پیکری که برای «نیامدن» تقلا می‌کرد
صدای کوبیده شدنِ تن‌ها به در آهنی که نیمه‌باز مونده بود
صدای نفس‌های سنگینی که از سلول‌های کناری به گوش می‌رسید
صدای پوتین‌هایی که کوریدور رو به سمت درِ خروج طی می‌کردن و صدای دمپایی پلاستیکی‌ای که از لابه‌لایِ کوبش پوتین‌ها روی سرامیکِ کف راهرو به شکل فریادی کش‌دار و کر کننده در‌ اومده بود
صدای درهایی که پشت هم باز و بسته می‌شدن
صدای تقلای پیکری که حالا دیگه روی زمین کشیده می‌شد و تو صدای خواب‌آلود موذن گم می‌شد
صدای خمیازه‌ی راننده‌ی آمبولانسی که بی‌حوصله به ماشین‌اش تکیه داده بود و منتظر بود همه چی زودتر تموم بشه و بره دنبال کارش
صدای پزشکی! که گزارشی رو از وضعیت محکوم به مرگ، به مردی که کلاسوری در دست داشت اعلام می‌کرد
و صدای سقوط دانه‌های تسبیحِ «مردی که از ملزومات صحنه‌ی اعدام بود» و داشت چیزی رو زیر لب زمزمه می‌کرد
سیگار به انتها رسید. برای رها شدن از صدای تقلای پیکرِ «مردی که می‌خواست زنده بمونه»، ناخودآگاه به صدای تهویه‌ی صنعتی پناه بردم. سعی کردم دوباره بشنومش تا صداهای دیگه محو بشن.
چشمام رو باز کردم.دمپایی‌هام رو روی زمین کشیدم و به اقیانوسی که ویدا روی دیوار کشیده بود چشم دوختم.عادت داشتم وقتی این‌جا تنها می‌شدم صدای آب رو تصور کنم.اما مثل همیشه نبود. قُل‌قُل آب همه‌چیز رو تو خودش خفه کرد. مثل خفگی طناب دار دور گردنِ محکومی که ریتمِ تکون خوردنِ بدن معلق‌اش داره کندتر و کندتر می‌شه. محکومی که آخرین صداهایی که شنید، صدای باز شدن دریچه‌ی مرگ، صدای رها شدن طناب، صدای شکستن گردن و خرخر سختِ آخرین نفس‌هایی بود که تو صدای پرت شدن دمپایی روی زمینِ زیر پاش آروم گرفت.
ما مرگ رو تصور، روایت و زندگی می‌کنیم.
اما اون‌که پشت قتل‌گاه فرزندش شب رو به کور سوی امیدی انتظار می‌کشه، بیش از ما مرگ رو زندگی می‌کنه.
محسن لنگرنشین از ما خواست صداش باشیم. پدر و مادر محسن هم از ما خواستن صداشون باشیم. ما هم از همدیگه خواستیم که صداشون باشیم و در همون حال که همه از هم می‌خواستیم صدای اونا باشیم، کشتنش.
صدا قدرت عجیبی داره برای تصور رویاها و کابوس‌ها. اما برای شکستن چوبه‌های دار، صدای هم بودن کافی نیست. شاید لازم بود بعد از شنیدن صدای هم، بعد از شنیدن صدای مادر محسن، صدای مادر محمد یا صدای آقاماشالله کرمی، بند کفش‌مونو می‌بستیم و در خونه رو به هم می‌کوبیدیم و می‌رفتیم پشت در زندون. دست‌کم کسی که صدامون زده بود رو تو اون گرگ و میش مرگ‌بار تنها نذاشته بودیم و یه «نه» بلند گفته بودیم به اعدام و شده بودیم مثل «صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن» که بیشتر از اون‌که فقط یه «صدا» باشه، تداعی اراده‌ست. اراده‌ی جاری شدن.

گلرخ ایرایی
اردیبهشت ۱۴۰۴
زندان اوین

#گلرخ_ایرایی
#قیام_علیه_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد
@zan_j

امروز سه شنبه  شانزده اردیبهشت

همزمان با کارزار سه،شنبه های نه به اعدام در چهل و یک زندان


حضور جمعی از خانواده های محکوم به اعدام در مقابل زندان‌اوین‌در شصت و هفتمین کارزار سه شنبه های نه به اعدام در چهل و یک زندان
خانواده ها با در دست داشتن تصاویری از محکومین به اعدام‌خواهان‌لغو اعدام این‌قتل عمد دولتی شدند.❗️
#نه_به_اعدام
#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته شصت و هفتم در ۴۱ زندان مختلف

حکومت اعدام و سرکوب در هفته‌ای که گذشت، ۲۹ زندانی را به دار آویخت. روز ۱۰ اردیبهشت، ۱۵ زندانی و روز ۱۴ اردیبهشت، ۹ زندانی اعدام شدند. به این ترتیب از ابتدای سال تاکنون ۱۵۴ تن به دار آویخته شده‌اند.

حاکمان مستبد در اقدامی سبعانه، یک شهروند به نام عظیم فرخ‌وند را که به همراه جمعی از مردم دزفول در تجمع اعتراضی علیه اعدامِ دو زندانی شرکت کرده بود، با شلیک گلوله جنگی به قتل رساند. از نظر کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام، وی اولین جان‌باخته « #نه_به_اعدام » از ابتدای شروع این کارزار است. یادش را گرامی می‌داریم و تأکید می‌کنیم تا زمانی که این حکومت بر سر قدرت است، به هیچ قیمتی از اعدام کوتاه نمی‌آید.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» هشدار می‌دهد در موقعیت کنونی که حکومت ایران در بن‌بست‌های داخلی و بین‌المللی قرار گرفته، از اعدام به‌عنوان اصلی‌ترین عامل سرکوب استفاده می‌کند تا به این ترتیب مانع شکل‌گیری حرکت‌های اعتراضی و قیام مردم به ستوه‌آمده شود. بنابراین ضروری است که نهادها و سازمان‌های حقوق بشری بین‌المللی، دولت‌های خود را ملزم کنند که روابط خود با حکومت ایران را مشروط به لغو اعدام نمایند؛ زیرا حربه اعدام در دست این استبداد از هر سلاحی خطرناک‌تر است.
از طرفی ما همچنان از تمام اقشار اجتماعی می‌خواهیم به هر شکل ممکن متحد و یکصدا علیه اعدام بایستند.

کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام »، سه‌شنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴، در ۴۱ زندان زیر برای شصت و هفتمین هفته در اعتصاب غذا خواهند بود:

زندان اوین (بند زنان، بند ۴ و ۸)، زندان قزلحصار (واحد ۳ و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان تهران بزرگ، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اراک، زندان خرم‌آباد، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بند زنان و مردان)، زندان زاهدان (بند زنان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مشهد، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج و زندان کامیاران.

هفته شصت و هفتم
۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۴
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام

🚩 نقدی بر فیلم سینمایی «در سرزمین برادر»

ساخته علیرضا قاسمی و رها امیرفضلی

محصول ۲۰۲۴

ارسالی به کلکتیو

مطلب پیش‌رو نقد فیلم «در سرزمین برادر» است که به تازگی اکران و توجه بسیاری از مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کرده است. این نقد موشکافانه و روشنگر در رابطه با بازنمایی سینمایی مهاجران افغانستانی در ایران را لازم دیدیم چرا که دریچه جدیدی را نسبت به این فیلم روی ما باز می کند، از جمله با تأکید بر جنبه‌های اجتماعیِ تبعیض و نژادپرستی نظام‌مند علیه مهاجران افغانستانی که از مسئله رد مرز و محروم ساختن از حق بدیهی اقامت فراتر می‌رود.

تذکر: در این مطلب بخش های از داستان فیلم لو می رود.

قطعاتی از متن:

«رابطه بین شخصیت‌های مهاجر فیلم با شخصیت‌های دیگر در مجموع آمیزه‌ای از احترام، درک و تفاهم است. مدیر مدرسه پای صحبت ها و درد دل محمد شاگرد می نشیند و حاضر می شود که با فرمانده نیروی انتظامی به سبب بدرفتاری و اجبار محمد به کار تماس بگیرد. خبری از تحقیر و توهین و بی حرمتی در نظام آموزشی نیست، تو گویی نگاه یکسان و برابر بین شاگردان و بین مربیان نسبت به شاگردان ایرانی و مهاجر وجود دارد ...

در واقع شخصیت‌های مهاجر فیلم از چیزی رنج نمی برند جز بی‌سرنوشتی به سبب نداشتن مدارک اقامتی و ترس از دستگیری و رد مرز شدن. یعنی تنها عامل رنج نداشتن مدرک اقامتی است که سبب می‌شود به راحتی در معرض دستگیری و بازداشت و اخراج قرار بگیرند. همین باعث نهادینه شدن ترس در تک تک مهاجران شده است ... »

ادامه این متن را در اینجا بخوانید 👇🏾

https://bit.ly/4m6dzMI