زن و جامعه (زن کارگر)

وقت به خیر🌺
ای شرقی غمگین

#فریدون_فرخزاد

@zan_j

200 viewsedited 15:05

🔻پدرم از زنهاي وحشي و سركش بيزار بود. او زن ها را رام و مطيع دوست داشت مانند مادرم و يا مظلوم و خاموش شبيه خواهرم. براي همين هيچ چيز به مانند سر پيچي و عصيان عريان،نميتوانست زني را از چشمش بياندازد همان گونه كه روزي حوا را از چشمان خداوند انداخته بود.
من فرزند اول ش بودم. ماحصل تجربه ي روزهاي جواني و شور و دلدادگي و لابد نتيجه ي نخستين هم آغوشي هاي عاشقانه با زني كه دوستش داشت . با اينهمه اخم كرده بود به وقت دنيا آمدنم، زير لب لعنتي فرستاده و به نشانه ي قهر ، پيشاني م را روزها نبوسيده بود. اينها را مادرم تعريف مي كرد.
زني كه بي اعتنايي و خشم پدرم را به رسم تمام زنان آن دوران با تواضعي عجيب درك كرده و بخشيده بود چرا كه او را يك جنوبي اصيل و مغرور مي دانست كه به رسم بيشتر مردان آن ديار، خبر تولد نوزاد دختر شرم و اندوهي غريب بر تن ش مي نشاند. تصوري ترسناك از يك بدن نرم دخترانه كه شكافي عميق رادر ميان پاهاي خود جا داده و مي بايست به مأمني دايمي براي غرور و آبروي خانوادگي تبديل شود، هراسانش كرده بود.آبرويي لرزان، گريزان و بي جبران كه به قول پدر مانند روغني شفاف ، ميل به گريز و لغزانندگي داشت و چه كسي را مي توانستي بيابي كه قادر باشد آبرويي ريخته بر زمين را به جاي اول و به درون شيشه ي شكسته ش باز گرداند؟
زمان زيادي مي بايست بگذرد تا با بودنم آشتي كند و بفهمد كه شبيه ترين آدم به او، همان دختريست كه دارد دركنارش بزرگ ميشود.
مي ديدمش مدام كه با ان پوست تيره ي آفتاب خورده و اندام درشت و مردانه ، در آخرين اتاق خانه ي كوچك سازماني مان رو به نور مي نشست و چنان بر روي كتابهايش خم مي شد كه حضور بازيگوش مرا از ياد مي برد.
گاهي مرا مي ديد. نشسته بر ان صندلي چوبي دسته دار كودكانه و با ان صورت گرد شيطان و موهاي كوتاه درهم كه چنان سرم را در لابلاي كتابهايم فرو كرده ام كه حضور او را از ياد برده م. بسيار بهم شبيه بوديم. ريشه هايمان از چشمه هاي مشابهي آب مي نوشيد. غرور مان، عشق ديوانه وارمان به كتابها و آدمها و حتي بيزاري عميق مان از دروغ ها و فريب ها، به هم شباهت داشت اما همه ي اينها كافي نبود.
دره اي عميق وجود داشت در ميان قامت ستبر مردانه ي او و بدن كوچك و حفره دار من كه ما را از هم جدا ميكرد.
او بيش از كتاب هايش و من، عاشق و وامدار سنت ها و چارچوب هاي در پس آن بود و اطاعت شان مي كرد. براي همين سركشي و عصيانگري ذاتي م راتاب نمي آورد و مرا مانند خميري سخت در لابلاي انگشتهايش مي فشرد تا از من دختري بسازد كه مي خواست .
موجودي كه زياد كتاب مي خواند اما توان "نه گفتن" را در اعماق حافظه ي خود از ياد برده است و تمناي سركشي در او به رويايي دور و دست نايافتني شباهت دارد.
كش مي آمدم، له ميشدم و در ميان قوانين سختگيرانه و بايد نبايدهاي بي پايانش، ترك مي خوردم و در نهايت زني از من چكيده مي شد كه با من بيگانه بود. گاهي خشمم را مي فهميد اما انرا مثله مي كرد با تيغ هاي تيز ترس و دوباره تراشم مي داد. مي خواست مرا دوباره بسازد، از نو، دگرباره و آلوده به تسليمي بي پايان به همه ي اصول پابرجا و تخطي ناپذير او.
دوستم داشت اما از من مي ترسيد. دوستش داشتم اما از او مي ترسيدم.
در واقع سالها از يكديگر ترسيديم و در آخر در ميان دوگانه ي هاي غريب عشق و بيزاري، ترس و جسارت، غرور و حقارت گم شديم.
جدال سخت و نفسگير ما ، ميان تمناي بي پايان او به زنجيرها و عطش بي انتهاي من به گريختن ها يكروز پايان يافت و او شد برنده ي ميدان و من نيز مغلوبي با دستهايي به نشانه ي تسليم بربالاي سر ايستاده.
شايد به خاطر انكه هراس هاي او عظيم تر و كهنه تر بودند. ترسها مارا قويتر ميكنند و توانمان مي دهند كه ناممكن ترين ها را به مرور سالهاانجام دهيم . رامم كرد و شدم همان دختر ي كه مي خواست.
همانكه كتاب و قلم از دستانش نمي افتاد، اما كلمات ،فريادها و نعره ها ي داغ و زنده در دهانش يخ مي كرد و آب مي شد و ميل ها، تمناها و شورش ها مثل خوشه هاي انگور خشكيده در اعماق سردابي تاريك، معلق مي ماندند. تسليم شده بودم.
گاهي بعضي هايشان ريشه مي دواندند، شاخ و برگ مي دادند و مي پيچيدند به دور نرمي رگ هاي آبي تن، به دور برق ديوانه وار چشمها، به دور تارهاي صوتي حنجره و مثل پيچك هاي انگور راه گلو را مي بستند اما او نمي دانست.
هيچكس نمي دانست كه چقدر سخت است وقتي نيمي از تو نيمه ي ديگرت را نخواهد، تا بشوي مانند سينه بندي ورم كرده كه تنها كوكي نازك دوتكه ش را بهم وصل ميكند و آنوقت آويزان بماني بر بندهاي سيمي كهنه، در باد.

از کانال:آلترناتیو
#فرنوش_تنگستانی

۱/۳ ادامه دارد..

232 views16:09