زن و جامعه (زن کارگر)

زنان آمریکا و حداقل دستمزد
✍پروانه وزیری

افزایش حداقل دستمزد زنان در سطح سراسری برای زنان خوب است اما مطلقا کافی نیست.
بعد از بحران اقتصادی در چند سال اخیر، درصد بیکاری برای مردان در سطح کارخانه ها و کارهای ساختمانی به شدت سیر صعودی داشته در صورتیکه برای زنان کارگر در رشته هایی نظیر پرستاری، خدمات اجتماعی، پارچه بافی و هتلها بیکاری افزایش یافته است.
سطح بیکاری زنان کارگر مثل دستمزد آنها نسبت به مردان پایین تر است. به همین دلیل افزایش حداقل دستمزد در هر ساعت از ۶.۵۵ دلار به ۷.۲۵ از هر زمان دیگر بهتر به نظر میرسید، مخصوصا وقتی که درصد بیشتری از این زنان که با حداقل دستمزد کار میکنند از بچه ها نگه داری می کنند.
تثبیت و جا انداختن حداقل دستمزد برای زنان عامل بسیار موثری در برخی از مشاغل مانند سرایدارها، پرستارهای شخصی، مددیار مخصوص بچه ها، رستورانها، کارکنان دفتری جزء خواهد بود. مشاغلی که در واقع هم اکنون میلیون ها زن کارگر در آن مشغول به کارند.
نکته مهم این است که برای اقتصاد آمریکا که مصرف یکی از پایه های اصلی آن را تشکیل میدهد، بالا رفتن حد اقل دستمزد محرک خوبی برای مصرف بیشتر ایجاد می کند. بالا رفتن حداقل دستمزد مستقیما مربوط به کارگرانی است که آن را بلافاصله برای مصارف حیاتی مانند غذا، سوخت، کرایه خانه و پوشاک خرج می کنند. اقتصاددانان در بانک مرکزی شیکاگو نشان دادند که بالا رفتن حداقل دستمزد حتی به نسبت کم کردن مالیات مردم تحرک به مراتب بیشتری به افزایش مصرف خواهد داد. اضافه بر این مرکز قانون گذاری اقتصادی اعلام کرده که بالا رفتن حد اقل دستمزد در ماه ژوئن توانسته تا ۵.۵ بیلیون دلار به قدرت خرید و بالطبع مصرف آن تا سال آینده اضافه کند. بنابراین افزایش حداقل دستمزد کلید اصلی برای اقتصاد بیماری است که بار دیگر بتوان به آن تحرکی داد.
افزایش حداقل دستمزد البته فرصت مناسبی هم خواهد بود برای منتقدان آن تا ادعا کنند افزایش حداقل دستمزد میتواند بسیاری از مشاغل را نابود کند و بکوشند با لابی گری آن را متوقف بکنند و از این طریق ناکارایی سیاستهای اقتصادی خود را پنهان کنند. اما نکته اساسی که اقتصاددانان مدافع سرمایه داران پنهان می کنند این است که عامل اصلی در بحران اقتصادی کنونی مربوط به بازار مسکن و کاهش قدرت خرید جامعه در سطحی وسیع است.
در واقع، تجربه ۱۵ سال اخیر در ارتباط با بالا بردن حداقل دستمزد و تحقیقات دقیق این را ثابت کرده است که سرمایه داران سود بسیار قابل توجهی از قبل کار کارگرانی با پایین ترین دستمزد به دست میاورند. و شواهد حاکی از آن است که بالا بردن حداقل دستمزد کمترین تاثیری روی نابودی مشاغل ندارد. برای مثال در سال ۲۰۰۶ بیشتر از ۶۵۰ اقتصاددان که ۵ نفر آنان برنده جایزه نوبل بودند رای به بالا بردن حداقل دستمزد دادند. آنان فهمیده بودند که این کار بهبود قابل توجهی در زندگی کارگران کم درآمد خواهد گذاشت.
وانگهی، مخالفین افزایش حداقل دستمزد تماما این را نادیده میگیرند که حتی حداقل دستمزد ۷.۲۵ دلار در ساعت برای کارگران تمام وقت ۱۴۵۰۰ دلار در سال خواهد شد، رقمی که به سختی برای تامین ابتدایی ترین نیازها در هر جای آمریکا کفایت خواهد کرد.
برای کارگران رستورانها، کارگرانی که در سالن های زیبایی ناخن پا تمیز می کنند و یا کارگرانی که به وسیله انعام امرار معاش میکنند، شرایط به مراتب وخیم تر است. برای این رشته ها که اغلب زنان در آن مشغول به کارند، حداقل دستمزد ساعتی کارگران ۲.۱۳ دلار است. البته در رشته مراقبت های خانگی از سالمندان، افرادی با ناتوانیهای جسمی و اشخاص بیمار که صنعتی رو به رشد است و میلیونها زن کارگر در آن مشغول به کارند، حداقل دستمزد به هیچ عنوان تضمین شده نیست.
در ضمن، وقتی که ده ایالت افزایش حداقل دستمزد را بطور اتوماتیک معیار قرار دادند، دولت فدرال مانع این کار شد. نتیجه آن شد که سطح دستمزدها برای سالها ثابت ماند. تا اینکه افزایش حداقل دستمزد در سال ۲۰۰۷، بعد از ۱۰ سال تثبیت شد. البته برای کارگرانی با دستمزدی کمتر از حد اقل دستمزد یعنی با 2،13 دلار در ساعت بعد از ۱۸ سال حداقل دستمزد تثبیت شد.
یکی از دلایل مهم اجبار زنان به کار با دستمزهای پائین در سراسر کشور، ثابت ماندن حداقل دستمزدهاست. حتی قبل از بحران اقتصادی، درآمد زنان کارگر خانواده های آنان را به سختی سر پا نگه میداشت. حالا، در ابتدای قرن 21، با تفاوت شدید نرخ بالای بیکاری بین مردان نسبت به زنان، مسئله حداقل دستمزد معضلی است که دیگر نمیتوانیم آن را نادیده بگیریم.

@zan_j

118 views10:39