زن و جامعه (زن کارگر)

زنان کارگری که برای برابری اجتماعی می‌رزمند رهائی خود را از جنبش‌های زنان بورژوا که ظاهراً برای حقوق زن تلاش می‌ورزند، طلب نمی‌کنند. http://t.me/zan_j

زنان کارگری که برای برابری اجتماعی می‌رزمند رهائی خود را از جنبش‌های زنان بورژوا که ظاهراً برای حقوق زن تلاش می‌ورزند، طلب نمی‌کنند. این خانه از ماسه ساخته شده و پایه‌های واقعی ندارد. کارگران زن بر این باورند که مسئله رهائی زنان برای خود یک مسئلۀ جداگانه نیست، بلکه بخشی از مسائل بزرگ اجتماعی کنونی است و برایشان کاملاً روشن است که در موقعیت امروزیِ جامعه این مسئله هرگز قابل حل نخواهد بود، مگر اینکه تغییری بنیانی در جامعه انجام شود. مسئلۀ رهائی زنان فرزند عصر جدید است که از ماشین زاده شده است.
رهائی زنان یعنی تغییر کامل و اساسی وضعیت اجتماعی آنان، در واقع انقلاب در نقش آنان در زندگی اقتصادی. سیستم قدیم تولید با ابزارهای ابتدائی زنان را به خانواده زنجیر می‌کرد و حیطه‌ی فعالیت آنان را به درون خانه‌ی خود محدود می‌نمود. در چارچوب خانواده زن نیروی کار قابل اهمیت و مفیدی به حساب می‌آمد، او تقریباً تمام احتیاجات خانواده را تولید می‌نمود. در شرایط تولیدی و تجاری قدیم، تولید ضروریات و نیازمندی‌های خانواده در خارج از خانه، اگر غیر ممکن نمی‌بود، بسیار مشکل بود. تا زمانی‌که این روابط تولید قدیمی حاکم بودند زن نیز از نظر اقتصادی مولد بود.
زمانی بود که مزد مردان به اضافه‌ی تولیدات خانگی زنان برای تضمین موقعیت اقتصادی خانواده کافی بود. اکنون سطح مزد موجود حتی به زحمت کفاف زندگی کارگران مجرد را می‌دهد و کارگران متاهل ضرورتاً باید روی مزد زنان حساب کنند.
بنابراین واقعیت، زن از وابستگی اقتصادی به مرد رهائی پیدا کرد. زن شاغل صنعتی که جایگاه‌اش در خانواده به عنوان زائده‌ی اقتصادی مرد دیگر غیرممکن می‌نمود بدین امر راضی شد که خود نیروئی اقتصادی است و از نظر اقتصادی دیگر به مرد وابسته نیست. ولی اکنون که او از نظر اقتصادی به مرد وابسته نبود، هیچ دلیل عاقلانه‌ای وجود نداشت که از نظر اجتماعی به او وابسته باشد. ولی این خود زن نبود که این عدم وابستگی اقتصادی را به وجود آورده بود، بلکه سرمایه‌داران بودند. قدرت انحصار وسائل تولید به سرمایه‌دار اجازه می‌داد که فاکتورهای جدید اقتصادی را در اختیار بگیرد و امتیازهای ویژه‌ای را درعرصه‌ی فعالیت تولیدی بدست آورد. زن ِ رهائی یافته از سلطه‌ی اقتصادی مرد به نیروی اقتصادی سرمایه‌داری وابسته می‌شود و از بردگی مرد، به بردگی کارفرما درمی‌آید. او تنها آقا و اربابش را عوض کرده بود. تا اینجا زن در این تعویض برنده بود. او دیگر از نظر اقتصادی ارزش کمتری از مرد نداشت و زیر دست او نبود، بلکه هم‌سان او بود. ولی سرمایه‌دار تنها به این راضی نبود که از نیروی کار زنان بهره‌کشی کند، بلکه با استفاده از وجود زنان نیروی کار مردانه را نیز به شکل کاملاً اساسی استثمار نمود.
سرمایه‌داران از دو جهت سود بردند، نخست این‌که مزد زنان را تا حد امکان ارزان پایه‌گذاری کردند و دوم این‌که از طریق رقابت، مزد مردان را نیز کاهش دادند. به همین شکل کار کودکان را ایجاد نمودند، که در مقابل آن مزد زنان را کاهش دهند و به وسیله کار ماشین به شکل کلی نیروی کار انسانی را کاهش دادند. سیستم سرمایه‌داری به تنهائی باعث آن است که گرایش طبیعی کار زنان نتایج معکوس داشته باشد، بدین شکل که بجای تأثیرگذاری بر کوتاه شدن ساعات کار در جهت طولانی شدن آن قرار گیرد، از طرف دیگر مترادف با ازدیاد ثروت جامعه، یعنی رفاه تک تک افراد جامعه نبوده، بلکه در جهت ازدیاد سود سرمایه‌داران و همزمان در جهت فقر وسیع توده‌ای قرار گیرد. این نتایج فاجعه آمیز ِ کار زنان که بسیار دردناک به نظر می‌رسد با محو سیستم تولید سرمایه‌داری از میان خواهد رفت.

کلارا زتکین

@zan_j
Zane_karegar

338 viewsedited 18:19