شنبه ۲۹ تیرماه؛ تجمع کارگران ادارات تعمیرات پالایشگاه آبادان با پهن کردن سفره خالی مقابل دفتر مرکزی پالایشگاه
#نان_کار_آزادی حق مسلم ماست
@zan_j
#نان_کار_آزادی حق مسلم ماست
@zan_j
📌ارسالی به کمپین
✔️ما که چیزی نگفتیم!
در لابهلای هیاهوی چانه زنیها، سکوتی ناشنیدنی مشاهده میشود و گوشها را به زنگ زدن و کم شنوایی مبتلا میسازد؛
بسیاری نمیدانند که از کجاست!
صدایی مهیب از سرکوب آمد و گویا گوشها کَر و کمشنوا شدهاند و زبانها به لکنت و لالی مبتلا شدند.
مبارزانی که شکنجه شدند امتناع میکنند از ادامهی حیات، و تن به ادامهی سوخترسانی به بدنی که پشت میلههای شکنجه به ماشینی خشک و استخوانی بدل شده، جانی که آخرین گزینه را انتخاب میکند برای نه گفتن به ارابههای مکندهی جان.
چه میشود آنگاه که میگوید مادامی که این غولِ مکندهی کتمانگر بر جان ما افتاده از خودِ جان داشتن امتناع میکنیم آنگاه که دیگر کاری از ما ساخته نیست جز اینکه بوی تعفنِ جسدمان شما را آزار دهد و دستهای شریکی که از ترس خودشان را به فلجی زدهاند و میگویند "ما کاری نمیتوانیم بکنیم" یا "آنها همان دابی و سیاسی و فِلانیست هستند و خطرناکند" "مگر کسی از کاری به سادگیِ نشریه نوشتن محاکمه میشود؟ حتما کاسه ای زیرِ نیم کاسه هست" دست های منفعلی که لبهای خودشان را میدوزند تا که دست نوشته بدهند که "ما که چیزی نگفتیم" و برای همه خطرناکها پروندهسازی جعلی درست کنند آن هم فقط از سرِ ترس و کین توزیهای شخصی.
برای من مهم نیست چه کسی اما هر کس که امروز سکوت کند دستش در خون آنها سهیم است همهی آنهایی که سکوت کردهاند دستشان در خون کِشی ما سهیم است حتی خودمان! بدنِ در حال پوسیدن را نمیگذاریم نمک بزنند، بپوشانند، اسپری بزنند و پردهها و دیوارها را بکشند. ما نمیگذاریم بوی جسد بلند نشود، نه! این کمترین کاریست که امروز میتوانیم بکنیم. این بو شاید آخرین چیزیست که از آن ها میشنویم.
امیرحسین در اعتصابِ غذا به سر میبرد و جانش دارد تمام میشود، این یک هشدارِ واقعیست، ما مترسک نیستیم، به خودتان بیایید ای گوشهایی که کلام از یادتان رفته تا همین چند روزِ دیگر امکانِ اینکه عکسِ مراسمِ تدفینِ امیرحسین را در اینستاگرام و تلگرام در همان موقعی که داشتیم میگفتیم همه اش فیلم است و مگر کاری هم میشود کرد خواهیم دید.
هشدار میدهم که این از زبانِ مترسکان نیست، این از زبانِ اغراق نیست.اگر کاری نکنیم امیر حسین ، تا چند روزِ دیگر لاشه استخوانی بیشتر نیست،همین که ساناز به جایی رسید که علائم حیاتی در او به حداقل رسیده بود و در واپسین ساعت ها بود که نجات یافت خود شاهدی بر این مسئله است. یادمان نرود که رضا شهابی در اعتصابِ غذای چند روزه سکته ی مغزی کرد محمودِ صالحی با اعتصابِ خشک هردو کلیه اش را از دست داد و وحیدِ صیادی نصیری که مُرد. امیرحسین هم مثلِ همان ها اعتصابِ غذا کرده است و چند روز بیشتر نمانده است تا صدمه ی جدی ببیند و یا به یک باره بمیرد،او آخرین قمارش را کرده است.
آن هایی که یا آزادی را میخواهند یا مرگ.
هفدهمین #روز_اعتصاب_غذا
#امیرحسین_محمدی_فرد #زندانیان_هفت_تپه
- کمپین آزادی بازداشتشدگان هفتتپه و زندانیان ترقیخواه:
@zendani7tapeh
@zan_j
✔️ما که چیزی نگفتیم!
در لابهلای هیاهوی چانه زنیها، سکوتی ناشنیدنی مشاهده میشود و گوشها را به زنگ زدن و کم شنوایی مبتلا میسازد؛
بسیاری نمیدانند که از کجاست!
صدایی مهیب از سرکوب آمد و گویا گوشها کَر و کمشنوا شدهاند و زبانها به لکنت و لالی مبتلا شدند.
مبارزانی که شکنجه شدند امتناع میکنند از ادامهی حیات، و تن به ادامهی سوخترسانی به بدنی که پشت میلههای شکنجه به ماشینی خشک و استخوانی بدل شده، جانی که آخرین گزینه را انتخاب میکند برای نه گفتن به ارابههای مکندهی جان.
چه میشود آنگاه که میگوید مادامی که این غولِ مکندهی کتمانگر بر جان ما افتاده از خودِ جان داشتن امتناع میکنیم آنگاه که دیگر کاری از ما ساخته نیست جز اینکه بوی تعفنِ جسدمان شما را آزار دهد و دستهای شریکی که از ترس خودشان را به فلجی زدهاند و میگویند "ما کاری نمیتوانیم بکنیم" یا "آنها همان دابی و سیاسی و فِلانیست هستند و خطرناکند" "مگر کسی از کاری به سادگیِ نشریه نوشتن محاکمه میشود؟ حتما کاسه ای زیرِ نیم کاسه هست" دست های منفعلی که لبهای خودشان را میدوزند تا که دست نوشته بدهند که "ما که چیزی نگفتیم" و برای همه خطرناکها پروندهسازی جعلی درست کنند آن هم فقط از سرِ ترس و کین توزیهای شخصی.
برای من مهم نیست چه کسی اما هر کس که امروز سکوت کند دستش در خون آنها سهیم است همهی آنهایی که سکوت کردهاند دستشان در خون کِشی ما سهیم است حتی خودمان! بدنِ در حال پوسیدن را نمیگذاریم نمک بزنند، بپوشانند، اسپری بزنند و پردهها و دیوارها را بکشند. ما نمیگذاریم بوی جسد بلند نشود، نه! این کمترین کاریست که امروز میتوانیم بکنیم. این بو شاید آخرین چیزیست که از آن ها میشنویم.
امیرحسین در اعتصابِ غذا به سر میبرد و جانش دارد تمام میشود، این یک هشدارِ واقعیست، ما مترسک نیستیم، به خودتان بیایید ای گوشهایی که کلام از یادتان رفته تا همین چند روزِ دیگر امکانِ اینکه عکسِ مراسمِ تدفینِ امیرحسین را در اینستاگرام و تلگرام در همان موقعی که داشتیم میگفتیم همه اش فیلم است و مگر کاری هم میشود کرد خواهیم دید.
هشدار میدهم که این از زبانِ مترسکان نیست، این از زبانِ اغراق نیست.اگر کاری نکنیم امیر حسین ، تا چند روزِ دیگر لاشه استخوانی بیشتر نیست،همین که ساناز به جایی رسید که علائم حیاتی در او به حداقل رسیده بود و در واپسین ساعت ها بود که نجات یافت خود شاهدی بر این مسئله است. یادمان نرود که رضا شهابی در اعتصابِ غذای چند روزه سکته ی مغزی کرد محمودِ صالحی با اعتصابِ خشک هردو کلیه اش را از دست داد و وحیدِ صیادی نصیری که مُرد. امیرحسین هم مثلِ همان ها اعتصابِ غذا کرده است و چند روز بیشتر نمانده است تا صدمه ی جدی ببیند و یا به یک باره بمیرد،او آخرین قمارش را کرده است.
آن هایی که یا آزادی را میخواهند یا مرگ.
هفدهمین #روز_اعتصاب_غذا
#امیرحسین_محمدی_فرد #زندانیان_هفت_تپه
- کمپین آزادی بازداشتشدگان هفتتپه و زندانیان ترقیخواه:
@zendani7tapeh
@zan_j
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
زادروز #باب_دیلن ، خواننده، آهنگساز، شاعر و نویسندهٔ آمریکایی و برنده جایزه نوبل
ادبیات در سال ۲۰۱۶ است. وی که در سبک موسیقی بومی آمریکا به فعالیت می پرداخت، در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی به سبک راک روی آورد و اشعار عاشقانهٔ راک اند رول روز را با اشعار ادبی و روشنفکرانهٔ کلاسیک درآمیخت.
ویدئوی حاضر، ترکیب موزیک «اربابان جنگ» باب دیلن با مجموعه تصاویری از جنگ در خاورمیانه است.
این مجموعه تصاویر با دیدن بیش از ۱۰ مستند و تحلیل خبری ساخته شده است. تصاویری که اگر در خاورمیانه و در بطن این سرزمینها باشی، لحظه به لحظهی زندگی است، در خوابها و بیداریها.
آنچه که در رسانههای جهان یا به تصویر کشیده نمیشود یا همچون ادامهی سیاستهای جنگطلبانه و میل به آدمکشی به نمایش درمیآید. آنچه برای سیاستمداران و مخاطبان غربی، در بهترین حالت یک نمایش اکشن یا مونتاژی هالیوودی از بمب و انفجار است، برای مای خاورمیانهای واقعیتی همیشه حاضر در پشتسر و پیشروی است؛ مایی که میان بازی مستبدان و مرتجعان منطقهای و آدمخواران بینالمللی گرفتار شدهایم و جنگ به هستیمان پیوند خوره است.
#اربابان_جنگ
#زنده_باد_انقلاب
@zan_j
ادبیات در سال ۲۰۱۶ است. وی که در سبک موسیقی بومی آمریکا به فعالیت می پرداخت، در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی به سبک راک روی آورد و اشعار عاشقانهٔ راک اند رول روز را با اشعار ادبی و روشنفکرانهٔ کلاسیک درآمیخت.
ویدئوی حاضر، ترکیب موزیک «اربابان جنگ» باب دیلن با مجموعه تصاویری از جنگ در خاورمیانه است.
این مجموعه تصاویر با دیدن بیش از ۱۰ مستند و تحلیل خبری ساخته شده است. تصاویری که اگر در خاورمیانه و در بطن این سرزمینها باشی، لحظه به لحظهی زندگی است، در خوابها و بیداریها.
آنچه که در رسانههای جهان یا به تصویر کشیده نمیشود یا همچون ادامهی سیاستهای جنگطلبانه و میل به آدمکشی به نمایش درمیآید. آنچه برای سیاستمداران و مخاطبان غربی، در بهترین حالت یک نمایش اکشن یا مونتاژی هالیوودی از بمب و انفجار است، برای مای خاورمیانهای واقعیتی همیشه حاضر در پشتسر و پیشروی است؛ مایی که میان بازی مستبدان و مرتجعان منطقهای و آدمخواران بینالمللی گرفتار شدهایم و جنگ به هستیمان پیوند خوره است.
#اربابان_جنگ
#زنده_باد_انقلاب
@zan_j
یک کاربر دارای معلولیت در توئیتر نوشت:
"امروز توگرما تاکسی گیرم نیومد مجبوری سوارخط شدم امامناسبسازی نبود😕چند نفر ویلچر منو از بالای میلهها که گشادتر بود عبوردادن موقع ورود سرم محکم خورد به سقف اما موقع پیاده شدن تا کمر خم شدم سرم به سقف نگیره
کمراون بنده خداها که منو بلند کردن نابودشد بنظرتون چرا فکر #حمل_ونقل آسون معلولین نیستن؟"
.
افراد دارای معلولیت، اقلیت بزرگی از اجتماع را تشکیل میدهند، ولی امکان استفاده از بسیاری امکانات، رفت و آمد آسان و دسترسی به اماکن مختلف، به دلیل دیدگاه تبعیضآمیز از آنها سلب شده است.
در بسیاری از کشورها، برای سوار شدن این افراد در اتوبوس، تمهیداتی اندیشیده شده است و حقوق آنها محترم شمرده میشود.
ایران، برزخ معلولان
#معلولین
#حقوق_شهروندی
@zan_j
"امروز توگرما تاکسی گیرم نیومد مجبوری سوارخط شدم امامناسبسازی نبود😕چند نفر ویلچر منو از بالای میلهها که گشادتر بود عبوردادن موقع ورود سرم محکم خورد به سقف اما موقع پیاده شدن تا کمر خم شدم سرم به سقف نگیره
کمراون بنده خداها که منو بلند کردن نابودشد بنظرتون چرا فکر #حمل_ونقل آسون معلولین نیستن؟"
.
افراد دارای معلولیت، اقلیت بزرگی از اجتماع را تشکیل میدهند، ولی امکان استفاده از بسیاری امکانات، رفت و آمد آسان و دسترسی به اماکن مختلف، به دلیل دیدگاه تبعیضآمیز از آنها سلب شده است.
در بسیاری از کشورها، برای سوار شدن این افراد در اتوبوس، تمهیداتی اندیشیده شده است و حقوق آنها محترم شمرده میشود.
ایران، برزخ معلولان
#معلولین
#حقوق_شهروندی
@zan_j
Forwarded from سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
🔴 سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه هشتاد و دومین روز بازداشت موقت بازداشت شدگان روز کارگر به نام های خانم ها عاطفه رنگریز، ندا ناجی، مرضیه امیری که به دلیل بیماری گوارشی در بیمارستان بستری است و سی و چهارمین روز بازداشت آنیشا اسدالهی مدرس زبان را قویا محکوم می کند و خواهان آزادی بی قید و شرط آنان می باشد. همچنین اتهامات وارده بر کلیه بازداشت شدگان روز کارگر لغو و همگی آنان باید تبرئه گردند. پیشتر از آن، ضروریست به فوریت "آئین نامه نحوه تفکیک و طبقه بندی زندانیان" اجراء و محل نگهداری زندانیان سیاسی از مجرمان خطرناک جدا گردد. مسئولیت عواقب عدم جداسازی مطابق آئین نامه مذکور و صدمه و بروز هرگونه اتفاق ناگوار به زندانیان صنفی، سیاسی متوجه قوه قضاییه و مسولین زندان می باشد.
لینک کانال
http://t.me/vahedsyndica
لینک کانال
http://t.me/vahedsyndica
📊اینفوگرافیک/ چه کشورهایی کمترین و بیشترین هزینه را برای غذا میپردازند؟
🔻بر اساس گزارش مجمع جهانی اقتصاد، کشورهای جهان سوم بیشترین هزینه و کشورهای جهان اول کمترین هزینه را برای تهیه غذا میپردازند.
@zan_j
🔻بر اساس گزارش مجمع جهانی اقتصاد، کشورهای جهان سوم بیشترین هزینه و کشورهای جهان اول کمترین هزینه را برای تهیه غذا میپردازند.
@zan_j
Forwarded from زن و جامعه (زن کارگر)
⚫️ مراسم یادبود چهلمین روز جان باختن علیرضا شیرمحمدعلی، زندانی سیاسی به قتل رسیده در تاریخ ۴ مردادماه ۹۸ برگزار خواهد شد.
علیرضا شیرمحمدعلی، ۲۱ ساله و اهل محله نازی آباد تهران در تاریخ ۲۰ خردادماه توسط دو زندانی با جرائم مربوط به مواد مخدر و قتل، در زندان تهران بزرگ با ضربات پرتعداد چاقو به قتل رسید.
#یادش_گرامی
@zan_j
علیرضا شیرمحمدعلی، ۲۱ ساله و اهل محله نازی آباد تهران در تاریخ ۲۰ خردادماه توسط دو زندانی با جرائم مربوط به مواد مخدر و قتل، در زندان تهران بزرگ با ضربات پرتعداد چاقو به قتل رسید.
#یادش_گرامی
@zan_j
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بهناز شفیعی شناخته ترین زن موتور سوار ایرانی ازماجرای متوقف شدنش توسط پلیس میگوید:
🔹آنچه در این فیلم میبینید تنها بخشی ازمشکلاتی است که زنان موتورسوار ایرانی با آن مواجهند واین موانع آنقدر زیاد است که اغلب عامل دلسردی وناراحتی زنانی است که به موتور علاقهمندند
🔹این فیلم در حقیقت بخشی از مستند«رالی ایرانی»است که درباره سختیهای زندگی و کار موتورسواران زن ساخته میشود.
🔹به این ترتیب آن اتفاق که میبینید واقعی است و دوستان مستندساز از فاصله دورمشغول فیلمبرداری هستند.پلیس هم واقعی است و هرچه میبینید و میشنوید اتفاقی است که افتاده است
🔹چون در قانون نیامده موتورسواری زن نادرست است، ما میتوانیم به دیوان عالی کشور شکایت کنیم و بخواهیم وضعیتمان را مشخص کنند
🔹وضعیت پیستها اصلا خوب نیست. ما فقط میتوانیم از پیست آزادی استفاده کنیم و آنجا هم فقط شنبهها و به مدت دو ساعت است. این زمان خیلی کم است و اصلا نمیتوان تمرین کرد. برای همین هم مجبور میشویم برای تمرین به خیابان برویم که آن هم با این موانع مواجه است./شهروند
🆔 @zan_j
🔹آنچه در این فیلم میبینید تنها بخشی ازمشکلاتی است که زنان موتورسوار ایرانی با آن مواجهند واین موانع آنقدر زیاد است که اغلب عامل دلسردی وناراحتی زنانی است که به موتور علاقهمندند
🔹این فیلم در حقیقت بخشی از مستند«رالی ایرانی»است که درباره سختیهای زندگی و کار موتورسواران زن ساخته میشود.
🔹به این ترتیب آن اتفاق که میبینید واقعی است و دوستان مستندساز از فاصله دورمشغول فیلمبرداری هستند.پلیس هم واقعی است و هرچه میبینید و میشنوید اتفاقی است که افتاده است
🔹چون در قانون نیامده موتورسواری زن نادرست است، ما میتوانیم به دیوان عالی کشور شکایت کنیم و بخواهیم وضعیتمان را مشخص کنند
🔹وضعیت پیستها اصلا خوب نیست. ما فقط میتوانیم از پیست آزادی استفاده کنیم و آنجا هم فقط شنبهها و به مدت دو ساعت است. این زمان خیلی کم است و اصلا نمیتوان تمرین کرد. برای همین هم مجبور میشویم برای تمرین به خیابان برویم که آن هم با این موانع مواجه است./شهروند
🆔 @zan_j
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥#مرضیه_امیری، خبرنگار زندانی؛ به دلیل خونریزی گوارشی و صرع در سلول انفرادی، به بیمارستان منتقل شد و ماموران قضایی و امنیتی، به خانواده مرضیه اجازه ملاقات و یا حتی صحبت با پزشکان معالج را نمیدهند #خبرنگاری_جرم_نیست
باز بر می گردم
- شعری از مایا آنجلو
ترجمه یحیی سمندر
#مایا_آنجلو، ۲۰۱٤ - ۱٩۲٨، نویسنده، شاعر، مورخ، تصنیف ساز، نمایشنامه نویس، رقاص، تهیه کنندۀ سینما و تئاتر، کارگردان، هنرپیشه، خواننده و فعال جنبش حقوق مدنی آمریکائی است.
شما می توانید با دروغ های تلختان
مرا در تاریخ خوار کنید
می توانید مرا در خاک لگدمال کنید
اما باز همچون غبار بر خواهم خاست.
سرخوشی من آزارتان می دهد؟
چرا غرق در اندوهید؟
چون من چنان می خرامم که گوئی
در اتاقم چاه های نفت استخراج می کنم.
مانند ماه و مانند خورشید
با اطمینان موج ها
مانند امیدی که بالا می جهد
باز برخواهم خاست.
می خواستید مرا شکسته ببینید؟
با سر خمیده و چشمان به پائین دوخته؟
با شانه های فرو غلتیده همچون قطره های اشک
که از ناله های سوزناکم ناتوان شده باشند؟
سرفرازی من آزارتان می دهد؟
زیاد سخت نگیرید
اگر من قهقهه می کنم
همچون کسی که کان طلا در حیاط خانه اش می کاود.
شما می توانید با کلماتتان به من شلیک کنید،
می توانید با نگاه خود مرا تکه تکه کنید،
می توانید مرا با نفرت خود بکشید
اما من باز همچون هوا بر خواهم خاست.
آیا سکسی بودن من آزارتان می دهد؟
آیا غافلگیرتان می کند
که من چنان می رقصم
که گوئی الماس در تلاقی ران هایم دارم؟
از کلبه های ننگ تاریخ
برمی خیزم
از گذشته ای که در رنج ریشه دوانده
برمی خیزم
اقیانوسی سیاهم، جهنده و پهناور،
جوشان و گسترده، در موج زاده ام.
شب های دهشت و ترس پشت سر نهاده
بر می خیزم
در پگاه با روشنی خیره کننده اش
بر می خیزم
و هدیه های نیاکانم را می آورم.
من رؤیا و امیدِ بَرده ام.
برمی خیزم
برمی خیزم
برمی خیزم.
@zan_j
- شعری از مایا آنجلو
ترجمه یحیی سمندر
#مایا_آنجلو، ۲۰۱٤ - ۱٩۲٨، نویسنده، شاعر، مورخ، تصنیف ساز، نمایشنامه نویس، رقاص، تهیه کنندۀ سینما و تئاتر، کارگردان، هنرپیشه، خواننده و فعال جنبش حقوق مدنی آمریکائی است.
شما می توانید با دروغ های تلختان
مرا در تاریخ خوار کنید
می توانید مرا در خاک لگدمال کنید
اما باز همچون غبار بر خواهم خاست.
سرخوشی من آزارتان می دهد؟
چرا غرق در اندوهید؟
چون من چنان می خرامم که گوئی
در اتاقم چاه های نفت استخراج می کنم.
مانند ماه و مانند خورشید
با اطمینان موج ها
مانند امیدی که بالا می جهد
باز برخواهم خاست.
می خواستید مرا شکسته ببینید؟
با سر خمیده و چشمان به پائین دوخته؟
با شانه های فرو غلتیده همچون قطره های اشک
که از ناله های سوزناکم ناتوان شده باشند؟
سرفرازی من آزارتان می دهد؟
زیاد سخت نگیرید
اگر من قهقهه می کنم
همچون کسی که کان طلا در حیاط خانه اش می کاود.
شما می توانید با کلماتتان به من شلیک کنید،
می توانید با نگاه خود مرا تکه تکه کنید،
می توانید مرا با نفرت خود بکشید
اما من باز همچون هوا بر خواهم خاست.
آیا سکسی بودن من آزارتان می دهد؟
آیا غافلگیرتان می کند
که من چنان می رقصم
که گوئی الماس در تلاقی ران هایم دارم؟
از کلبه های ننگ تاریخ
برمی خیزم
از گذشته ای که در رنج ریشه دوانده
برمی خیزم
اقیانوسی سیاهم، جهنده و پهناور،
جوشان و گسترده، در موج زاده ام.
شب های دهشت و ترس پشت سر نهاده
بر می خیزم
در پگاه با روشنی خیره کننده اش
بر می خیزم
و هدیه های نیاکانم را می آورم.
من رؤیا و امیدِ بَرده ام.
برمی خیزم
برمی خیزم
برمی خیزم.
@zan_j
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مثل حوض نقاشی🍃🐠🐟
@zan_j
@zan_j
🍃آخرین وضعیت «آنیشا اسداللهی» از زبان برادرش علی اسداللهی
به مادر و پدر من مدام زنگ میزنند و آنها را تهدید میکنند که آنیشا "همکاری" نمیکند. چه کسی به یک بازجو این اختیارات را داده؟
این کار غیرقانونیست.
یکبار مادر و پدر مرا خواستهاند وزارت اطلاعات. گفتم نروید! اما آنها مادر و پدرند، نگراناند، رفتند.
آنجا به آنها گفتهاند آنیشا اگر همکاری نکند همچنان در بازداشت موقت خواهد ماند.
این حفظ کرامت انسانیست؟ بازداشت موقت میکنید که جرم بتراشید؟ ما باید پیش چه کسی شکایت ببریم؟
مادر من در این چند وقت فقط سه بار صدای دخترش را شنیده (روی هم ده دقیقه!)
یکبار هم هفتهی پیش مادرم را در اوین به دیدار آنیشا بردند. البته نه در روزهای ملاقات، بلکه خیلی ناگهانی، تا به آنیشا بگوید که همکاری کند. او هم این را بهانه کرد تا چند دقیقهی کوتاه دخترش را ببیند. ببینید کار ما به کجا رسیده است که مادر برای دیدار دخترش باید به آب و آتش بزند.
آنیشا هم میگوید من همکاریای ندارم چرا که بیدلیل بازداشت موقت شدهام و جرمی مرتکب نشدهام. ما هم این را میدانیم.
ای مدعیان قضا و عدالت!
ای در ظاهر دلنگرانان کرامت مراجعین!
بازداشت موقت بر خلاف اصل برابری سلاحهاست.
به موجب این اصل دو طرف دعوا یعنی متهم و مقام تعقیب باید از امکانات برابر جهت دفاع از خود بهرهمند باشند. مگر اثبات ادعا با مدعی نیست؟ او را بدون مدرک گرفتهاید و حالا از او میخواهید بگوید مجرم است؟
چرا این روند غیرقانونی کریه را پایان نمیدهید؟
مگر زمان بازداشت موقت ۳۰ روزهی آنیشا به پایان نرسید؟ چرا آزادش نمیکنید؟
چرا امروز مادر و پدر مرا به دفتر بازپرس راه ندادید؟
مگر طبق قانون نباید مدت تمدید بازداشت موقت را بدانند؟
سرآخر اینکه نگویید که نگفتیم:
عدل کن عدل که گفتند حکیمان جهان
مملکت بیمدد عدل نماند بر جای.
#بازداشت_شدگان_روز_جهانی_کارگر_آزاد باید_گردند
#نان_کار_آزادی
#آنیشا_اسدالهی
@zan_j
به مادر و پدر من مدام زنگ میزنند و آنها را تهدید میکنند که آنیشا "همکاری" نمیکند. چه کسی به یک بازجو این اختیارات را داده؟
این کار غیرقانونیست.
یکبار مادر و پدر مرا خواستهاند وزارت اطلاعات. گفتم نروید! اما آنها مادر و پدرند، نگراناند، رفتند.
آنجا به آنها گفتهاند آنیشا اگر همکاری نکند همچنان در بازداشت موقت خواهد ماند.
این حفظ کرامت انسانیست؟ بازداشت موقت میکنید که جرم بتراشید؟ ما باید پیش چه کسی شکایت ببریم؟
مادر من در این چند وقت فقط سه بار صدای دخترش را شنیده (روی هم ده دقیقه!)
یکبار هم هفتهی پیش مادرم را در اوین به دیدار آنیشا بردند. البته نه در روزهای ملاقات، بلکه خیلی ناگهانی، تا به آنیشا بگوید که همکاری کند. او هم این را بهانه کرد تا چند دقیقهی کوتاه دخترش را ببیند. ببینید کار ما به کجا رسیده است که مادر برای دیدار دخترش باید به آب و آتش بزند.
آنیشا هم میگوید من همکاریای ندارم چرا که بیدلیل بازداشت موقت شدهام و جرمی مرتکب نشدهام. ما هم این را میدانیم.
ای مدعیان قضا و عدالت!
ای در ظاهر دلنگرانان کرامت مراجعین!
بازداشت موقت بر خلاف اصل برابری سلاحهاست.
به موجب این اصل دو طرف دعوا یعنی متهم و مقام تعقیب باید از امکانات برابر جهت دفاع از خود بهرهمند باشند. مگر اثبات ادعا با مدعی نیست؟ او را بدون مدرک گرفتهاید و حالا از او میخواهید بگوید مجرم است؟
چرا این روند غیرقانونی کریه را پایان نمیدهید؟
مگر زمان بازداشت موقت ۳۰ روزهی آنیشا به پایان نرسید؟ چرا آزادش نمیکنید؟
چرا امروز مادر و پدر مرا به دفتر بازپرس راه ندادید؟
مگر طبق قانون نباید مدت تمدید بازداشت موقت را بدانند؟
سرآخر اینکه نگویید که نگفتیم:
عدل کن عدل که گفتند حکیمان جهان
مملکت بیمدد عدل نماند بر جای.
#بازداشت_شدگان_روز_جهانی_کارگر_آزاد باید_گردند
#نان_کار_آزادی
#آنیشا_اسدالهی
@zan_j
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
📻گفت و شنود با خانم صغری شرف الدین مادر #مریم_محمدى در مورد آخرین شرایط فرزندشان
🔴مادر خانم مریم محمدى بارها تاکید کردند که فرزندشان هیچ جرمى نکرده اند و آیا آموزش به کم سوادان و کارگران راکه درس میداده جرم است ، او کارى نکرده که اینقدر اذیت و آزار بشود ، مجرمین را ول کرده اند و مظلومین را میگیرند ، صداى مرا بگوش همه برسانید و دخترم را آزاد کنید ، در این گفتگو در مورد وکیل ، ملاقات حضورى و تلفن پرسش هایى مطرح گردید که توجه شما را به شنیدن آن جلب مینماییم.
#پاسخ_مطالبات_زنان_زندان_پرونده_سازی_نیست
#مریم_محمدی_را_فوری_و_بیقیدوشرط_آزاد_کنید
@zan_j
🔴مادر خانم مریم محمدى بارها تاکید کردند که فرزندشان هیچ جرمى نکرده اند و آیا آموزش به کم سوادان و کارگران راکه درس میداده جرم است ، او کارى نکرده که اینقدر اذیت و آزار بشود ، مجرمین را ول کرده اند و مظلومین را میگیرند ، صداى مرا بگوش همه برسانید و دخترم را آزاد کنید ، در این گفتگو در مورد وکیل ، ملاقات حضورى و تلفن پرسش هایى مطرح گردید که توجه شما را به شنیدن آن جلب مینماییم.
#پاسخ_مطالبات_زنان_زندان_پرونده_سازی_نیست
#مریم_محمدی_را_فوری_و_بیقیدوشرط_آزاد_کنید
@zan_j
Forwarded from زن و جامعه (زن کارگر)
#زنان_مبارز
#ادبیات_کارگری
🌀 دمیتیلا باریوس دوچونگارا
✍️ خلاصه نوشته ای از شهناز نیکوروان
▪️#دمیتیلا در سال ۱۹۳۷ در بزرگترین منطقه تولید قلع بولیوی متولد شد. او دختر و همسر یک معدنچی بود. در سن ۱۰ سالگی مادرش را از دست داد و پنج خواهر کوچکترش و سپس هفت فرزند خود را در شرایط محرومیت و فقر بزرگ کرد.او دبیر کل سندیکای زنان خانه دار بود. دمیتیلا سرکوب شد، اما هرگز دست از مبارزه نکشید و با زنان دیگر به این امید که ما این روزهای تلخ را تغییر می دهیم، معدنچیان خود را سازماندهی کردند.
▪️در دهه ۱۹۶۰، دومیتیلا یک رهبر شگفت انگیز اتحادیه زنان معدنچی شد. سازماندهی خانوادههای معدنچیان برای بهبود شرایط و خدمات و مبارزه علیه سرکوبگری دیکتاتوری ژنرال هوگو بارینتوس از جمله فعالیت های او بود. دولت رن بارینتوس (69-1966 ) از اتحاد و مبارزه معدنچیان وحشت کرد و آنها را در شب سن جوان در حالی که جشن می گرفتند و می رقصیدند با هواپیما به رگبار گلوله بست. سربازان با بی رحمی، مردان، زنان و کودکان را به قتل رساندند. دومیتیلا دستگیر شد. او باردار بود و به دلیل شکنجه، کودکش فوت کرد. او از کشتار خشونت آمیز ۱۹۶۷ “سان جوآن” جان سالم به در برد، جایی که سربازان به روی معدنچیان و همسران و فرزندان شان آتش گشودند و شایعه کردند که معدنچیان با بخشی از چریکهای جنگجوی چه گوارا در کوههای سانتا کروز در ارتباط هستند.
▪️پس از آن قتل و عام، دمیتیلا زندانی و شکنجه شد، زخم ها و جراحت های ناشی از این شکنجه ها تا پایان عمر مشکلات جسمی و بیماری های مزمنی را برای او ایجاد کرد. زمان ادامه یافت و دیکتاتور دیگری به نام هوگو بنزر (79-1971) روی کار آمد. دمیتیلا در سال ۱۹۷۵ در مجمع بین المللی زنان در مکزیک شرکت کرد و صدای مبارزه معدنچیان زن و نماینده فعالان زن منتقد شد.
▪️در سال ۱۹۷۸ دومیتیلا، همراه با چهار زن دیگر، به پایتخت رفت و اعتصاب غذا را آغاز کرد. اعتصاب غذایی که توسط دومیتیلا و چهار زن دیگر معدنچیان علیه دولت (دیکتاتوری که تحت حمایت ایالات متحده بود) آغاز شد. این اعتصاب توجه مردم سراسر کشور بولیوی را به خود جلب کرد و به یک حمله ملی علیه دولت دیکتاتور تبدیل شد. هزاران نفردر روز بیست وسوم به اعتصاب پیوستند. معترضان خواستار آزادی کارگران معدن زندانی وعفو برای رهبران اتحادیه های کارگری و احیای معادن و هم چنین انتخابات عمومی شدند. مبارزه و اعتراض هزاران نفر دیکتاتوری را مجبور به پذیرش درخواستهای جنبش کرد. بعد از ۲۳ روز دولت به درخواستهای معترضان تن داد. اما بی عدالتی ادامه یافت.
▪️او سالها در تبعید زندگی کرد و در سال ۱۹۸۲ به بولیوی بازگشت، درست قبل از بازسازی ساختار عظیم نئولیبرالی که به تعطیلی معدنهای دولتی و اخراج ۳۰هزار معدنچی منتهی شد، معادنی که او سالهای طولانی برای شکل دادن مبارزات کارگران آن سپری کرده بود. در سالهای آخر عمر، او تمام هم وغم خود را برای توسعه یک مدرسه آموزشی سیار برای آموزشهای سیاسی به کارگران متمرکز کرد تا آگاهی سیاسی و تاریخی مردمی را به نسلهای جدید در خانوادههای معترضان و بومیان بولیوی ، مردمان تهی دست ساکن کوچبامبا منتقل شود. او درباره امیدش برای یک دنیای بهتر صحبت کرد. “مردم من قدرتم را به من داده اند آنها هرگز تسلیم نمی شوند”.
▪️دمیتیلا در سن ۷۴ سالگی در کوچابامبا در فقر ناشی از کاهش حقوق بازنشستگی و بدون بیمه درمانی درگذشت. کتاب “بگذار سخن بگویم”، شرح زندگینامه مبارزات روزمره به عنوان یک مادر، کارگر، رهبر اتحادیه و فعال سیاسی، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد و به چندین زبان ترجمه شده است. در سال ۲۰۰۵، او برای جایزه صلح نوبل در فهرست “۱۰۰۰ زن برای صلح” نامزد شد.
▪️زندگی دومیتیلا تصدیق تاریخ غم انگیز بولیوی از همدستی استثمار، سرکوب، استعمار و مردسالاری و نمادی از قدرت مردم برای اعتراض و تغییر است.
@zan_j
@tajrobeneveshtan
#ادبیات_کارگری
🌀 دمیتیلا باریوس دوچونگارا
✍️ خلاصه نوشته ای از شهناز نیکوروان
▪️#دمیتیلا در سال ۱۹۳۷ در بزرگترین منطقه تولید قلع بولیوی متولد شد. او دختر و همسر یک معدنچی بود. در سن ۱۰ سالگی مادرش را از دست داد و پنج خواهر کوچکترش و سپس هفت فرزند خود را در شرایط محرومیت و فقر بزرگ کرد.او دبیر کل سندیکای زنان خانه دار بود. دمیتیلا سرکوب شد، اما هرگز دست از مبارزه نکشید و با زنان دیگر به این امید که ما این روزهای تلخ را تغییر می دهیم، معدنچیان خود را سازماندهی کردند.
▪️در دهه ۱۹۶۰، دومیتیلا یک رهبر شگفت انگیز اتحادیه زنان معدنچی شد. سازماندهی خانوادههای معدنچیان برای بهبود شرایط و خدمات و مبارزه علیه سرکوبگری دیکتاتوری ژنرال هوگو بارینتوس از جمله فعالیت های او بود. دولت رن بارینتوس (69-1966 ) از اتحاد و مبارزه معدنچیان وحشت کرد و آنها را در شب سن جوان در حالی که جشن می گرفتند و می رقصیدند با هواپیما به رگبار گلوله بست. سربازان با بی رحمی، مردان، زنان و کودکان را به قتل رساندند. دومیتیلا دستگیر شد. او باردار بود و به دلیل شکنجه، کودکش فوت کرد. او از کشتار خشونت آمیز ۱۹۶۷ “سان جوآن” جان سالم به در برد، جایی که سربازان به روی معدنچیان و همسران و فرزندان شان آتش گشودند و شایعه کردند که معدنچیان با بخشی از چریکهای جنگجوی چه گوارا در کوههای سانتا کروز در ارتباط هستند.
▪️پس از آن قتل و عام، دمیتیلا زندانی و شکنجه شد، زخم ها و جراحت های ناشی از این شکنجه ها تا پایان عمر مشکلات جسمی و بیماری های مزمنی را برای او ایجاد کرد. زمان ادامه یافت و دیکتاتور دیگری به نام هوگو بنزر (79-1971) روی کار آمد. دمیتیلا در سال ۱۹۷۵ در مجمع بین المللی زنان در مکزیک شرکت کرد و صدای مبارزه معدنچیان زن و نماینده فعالان زن منتقد شد.
▪️در سال ۱۹۷۸ دومیتیلا، همراه با چهار زن دیگر، به پایتخت رفت و اعتصاب غذا را آغاز کرد. اعتصاب غذایی که توسط دومیتیلا و چهار زن دیگر معدنچیان علیه دولت (دیکتاتوری که تحت حمایت ایالات متحده بود) آغاز شد. این اعتصاب توجه مردم سراسر کشور بولیوی را به خود جلب کرد و به یک حمله ملی علیه دولت دیکتاتور تبدیل شد. هزاران نفردر روز بیست وسوم به اعتصاب پیوستند. معترضان خواستار آزادی کارگران معدن زندانی وعفو برای رهبران اتحادیه های کارگری و احیای معادن و هم چنین انتخابات عمومی شدند. مبارزه و اعتراض هزاران نفر دیکتاتوری را مجبور به پذیرش درخواستهای جنبش کرد. بعد از ۲۳ روز دولت به درخواستهای معترضان تن داد. اما بی عدالتی ادامه یافت.
▪️او سالها در تبعید زندگی کرد و در سال ۱۹۸۲ به بولیوی بازگشت، درست قبل از بازسازی ساختار عظیم نئولیبرالی که به تعطیلی معدنهای دولتی و اخراج ۳۰هزار معدنچی منتهی شد، معادنی که او سالهای طولانی برای شکل دادن مبارزات کارگران آن سپری کرده بود. در سالهای آخر عمر، او تمام هم وغم خود را برای توسعه یک مدرسه آموزشی سیار برای آموزشهای سیاسی به کارگران متمرکز کرد تا آگاهی سیاسی و تاریخی مردمی را به نسلهای جدید در خانوادههای معترضان و بومیان بولیوی ، مردمان تهی دست ساکن کوچبامبا منتقل شود. او درباره امیدش برای یک دنیای بهتر صحبت کرد. “مردم من قدرتم را به من داده اند آنها هرگز تسلیم نمی شوند”.
▪️دمیتیلا در سن ۷۴ سالگی در کوچابامبا در فقر ناشی از کاهش حقوق بازنشستگی و بدون بیمه درمانی درگذشت. کتاب “بگذار سخن بگویم”، شرح زندگینامه مبارزات روزمره به عنوان یک مادر، کارگر، رهبر اتحادیه و فعال سیاسی، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد و به چندین زبان ترجمه شده است. در سال ۲۰۰۵، او برای جایزه صلح نوبل در فهرست “۱۰۰۰ زن برای صلح” نامزد شد.
▪️زندگی دومیتیلا تصدیق تاریخ غم انگیز بولیوی از همدستی استثمار، سرکوب، استعمار و مردسالاری و نمادی از قدرت مردم برای اعتراض و تغییر است.
@zan_j
@tajrobeneveshtan
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هیچکس اینجا به داد مردم نمیرسد...
تجمع اعتراضی زلزلهزدگان #سرپل_ذهاب پس از مداخلهی نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد.
#زلزله_زدگان
@zan_j
تجمع اعتراضی زلزلهزدگان #سرپل_ذهاب پس از مداخلهی نیروهای امنیتی به خشونت کشیده شد.
#زلزله_زدگان
@zan_j
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این شهروند آبادانی در توضیح این گزارش نوشته است: این خانواده ۴ نفره، ماهانه ۳۰۰ هزارتومان از کمیته امدام حقوق میگیرند. مادر خانواده بارها به کمیته امداد مراجعه کرده است. از کمیته امداد درخواست کرده به جای اینکه ماهی ۳۰۰ هزار تومان به آنها حقوق بدهند، یک وام ده میلیون تومانی به آنها پرداخت شود تا بتوانند اشتغال زایی کنند اما کمیته امداد سر راهش سنگ انداخته است.
ایران وایر
@zan_j
ایران وایر
@zan_j
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
#سکانس_منتخب
دقایقی از فیلم «رقص خاک»
به کارگردانیِ #ابوالفضل_جلیلی
تقسيم ناعادلانهی اندوه
تقسيم ناعادلانهی لبخند
تاريكی ِطبقاتي
روشنایی ِطبقاتي
هيچ چيز در اين جهان مطلق نيست
جز رنج كه سرازير است
و ناگزير پله پله
طبقات پايين رامی پوشاند
#سوسیالیسم
#بردهداری_مدرن
➖➖➖➖➖➖➖➖
@zan_j
دقایقی از فیلم «رقص خاک»
به کارگردانیِ #ابوالفضل_جلیلی
تقسيم ناعادلانهی اندوه
تقسيم ناعادلانهی لبخند
تاريكی ِطبقاتي
روشنایی ِطبقاتي
هيچ چيز در اين جهان مطلق نيست
جز رنج كه سرازير است
و ناگزير پله پله
طبقات پايين رامی پوشاند
#سوسیالیسم
#بردهداری_مدرن
➖➖➖➖➖➖➖➖
@zan_j
پارکی برای توهین...
🍃امروز به پیشنهاد دوستان برای استراحت چند نفری راهی پارک بانوان ریحانه مشهد شدیم. بماند که پارک در جاده فرودگاه هست و کلا از مرکز شهر خیلی خیلی دوره.
طبق قوانین اونجا باید گوشی ها رو تحویل میدادیم (به اضافه هر وسیله الکترونیک دیگه ای که مامورای به دور از تکنولوژی اونجا شک میکردن که ممکنه دوربین داشته باشه. موبایل یکی از دوستان که ساده و بدون دوربین بود اجازه ورود گرفت اما ساعت هوشمند دوست دیگهم نه!! و حتی هندزفری بلوتوثی من در ابتدا خطرناک شناسایی شد!!) بعد از تحویل گوشی، تمام وسایل همراه و دقیقا تمامش به دقت بررسی میشه. ظاهرا قبلا ایکس ری داشته اما یه مدتی خراب بود و خب دوستان همیشه در صحنه ، همیشه حضور دارن.سبدها باز میشه، و حتی کیف های دستی هم باز میشه. شاید باورتون نشه اما داخل کیف لوازم آرایش و داخل کیف پول ها رو هم گشتن!! مرحله بعد بازرسی بدنیه! بررسی تمام بدن حتی خصوصی ترین نقاط بدن (وسط پای افراد رو دست میکشیدن)که حتی توی انتظامات حرم هم به این شدت آدم "دستمالی" نمیشه.
به شدت حالم بد شد و شدیدا اعتراض کردم. به نشانه اعتراض اونجا رو ترک کردم و به دوستام گفتم هرگز پامو همچین جای موهنی نمیذارم دیگه. اما ظاهرا بقیه خانم ها با این قضیه کنار اومدن متاسفانه. و این بدترین درد ماست: "پذیرش ظلم و طبیعی جلوه کردنش"
روز من خراب شد. و به شدت بهم ریختم. اما فقط سوالم اینه که آیا در پارک هایی که مختلط هست و آقایون درش رفت و آمد میکنن، به این شکل توهین آمیز رفتار میشه؟؟ و اگه بشه؛ واکنش ها چطور خواهد بود؟
#جداسازی_جنسیتی
#تبعیض
#پارک_بانوان
@zan_j
🍃امروز به پیشنهاد دوستان برای استراحت چند نفری راهی پارک بانوان ریحانه مشهد شدیم. بماند که پارک در جاده فرودگاه هست و کلا از مرکز شهر خیلی خیلی دوره.
طبق قوانین اونجا باید گوشی ها رو تحویل میدادیم (به اضافه هر وسیله الکترونیک دیگه ای که مامورای به دور از تکنولوژی اونجا شک میکردن که ممکنه دوربین داشته باشه. موبایل یکی از دوستان که ساده و بدون دوربین بود اجازه ورود گرفت اما ساعت هوشمند دوست دیگهم نه!! و حتی هندزفری بلوتوثی من در ابتدا خطرناک شناسایی شد!!) بعد از تحویل گوشی، تمام وسایل همراه و دقیقا تمامش به دقت بررسی میشه. ظاهرا قبلا ایکس ری داشته اما یه مدتی خراب بود و خب دوستان همیشه در صحنه ، همیشه حضور دارن.سبدها باز میشه، و حتی کیف های دستی هم باز میشه. شاید باورتون نشه اما داخل کیف لوازم آرایش و داخل کیف پول ها رو هم گشتن!! مرحله بعد بازرسی بدنیه! بررسی تمام بدن حتی خصوصی ترین نقاط بدن (وسط پای افراد رو دست میکشیدن)که حتی توی انتظامات حرم هم به این شدت آدم "دستمالی" نمیشه.
به شدت حالم بد شد و شدیدا اعتراض کردم. به نشانه اعتراض اونجا رو ترک کردم و به دوستام گفتم هرگز پامو همچین جای موهنی نمیذارم دیگه. اما ظاهرا بقیه خانم ها با این قضیه کنار اومدن متاسفانه. و این بدترین درد ماست: "پذیرش ظلم و طبیعی جلوه کردنش"
روز من خراب شد. و به شدت بهم ریختم. اما فقط سوالم اینه که آیا در پارک هایی که مختلط هست و آقایون درش رفت و آمد میکنن، به این شکل توهین آمیز رفتار میشه؟؟ و اگه بشه؛ واکنش ها چطور خواهد بود؟
#جداسازی_جنسیتی
#تبعیض
#پارک_بانوان
@zan_j
بازداشتشدگان روز کارگر: انتقال امیری به زندان و فشار بر خانواده اسداللهی
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/456444&rhash=c6d89e01851023
براساس اعلام بستگان مرضیه امیری، روزنامهنگار بازداشتی، او از بیمارستان به زندان بازگردانده شده است. خانواده آنیشا اسداللهی، از دیگر دستگیرشدگان روز کارگر هم از فشار بر پدر و مادر او برای وادار کردن آنیشا اسداللهی به «همکاری» خبر دادند.
@zan_j
🔗 https://t.me/iv?url=https://www.radiozamaneh.com/456444&rhash=c6d89e01851023
براساس اعلام بستگان مرضیه امیری، روزنامهنگار بازداشتی، او از بیمارستان به زندان بازگردانده شده است. خانواده آنیشا اسداللهی، از دیگر دستگیرشدگان روز کارگر هم از فشار بر پدر و مادر او برای وادار کردن آنیشا اسداللهی به «همکاری» خبر دادند.
@zan_j
رادیو زمانه
بازداشتشدگان روز کارگر: انتقال امیری به زندان و فشار بر خانواده اسداللهی
خانواده امیری در زمان درمان مرضیه نتوانستند با او ملاقات کنند. برادر اسداللهی هم میگوید: ماموران امنیتی مدام با خانواده تماس میگیرند و میگویند آنیشا همکاری نمیکند.