سئونگ هو💞
وقتی از کافه اومدم بیرون ۱۴تماس از دست رفته از دیان داشتم .باهاش تماس گرفتم بعد از چند تا بوق جواب داد ولی قبل از اینکه چیزی بگم شروع کرد به حرف زدن
دیان:سئونگ هو فرار کن فقط برو و نزار دست کسی بهت برسه گوشیت رو هم خاموش کن
و بعدش تلفن رو قطع کرد. سعی کردم دوباره باهاش تماس بگیرم ولی در دسترس نبود گوشی رو همونجا پرت کردم تو خیابون و رفتم طرف سوهیون
من:باید بریم جایی
سوهیون:کجا بریم؟؟
من:خودم نمی‌دونم فقط باید از اینجا دور بشیم
سوهیون:چی؟؟واسه چی؟
من:سوار ماشین شو همه چیز رو برات توضیح میدم
سوار ماشین شدیم و راه افتادیم
سوهیون:کجا می‌خوایم بریم؟
من:فعلا همینطور باید از شهر دور بشیم
سوهیون:ولی آخه
من:برنامه مون فکر کنم یکم جلو افتاده باید فعلا بریم یه جایی و باهم زندگی کنیم
سوهیون:ولی من خیلی کارا برای انجام دادن دارم باید به بقیه خبر بدم
من:نمیتونی. اگه میخوای با من باشی نمیتونی.
سوهیون:برای چی؟
من:ببین یه نفر که خیلی بهش اطمینان دارم زنگ زد و گفت که باید هرچه سریع تر فرار کنم
سوهیون:اونم همه ی این چیز هایی که به من گفتی رو می‌دونه
من:اون‌خودش اینارو برام توضیح داد
سوهیون:ولی باید برم خونه من نمیتونم اینجوری باهات بیام
من:ولی باید بیای همینجوری و همین الان باید با من بیای که بریم
سوهیون:ولی من حداقل باید به برادرم خبر بدم
من:نه اگه ندونه بهتره
سوهیون:برای چی؟
من:ببین من خودمم هنوز از هیچی خبر ندارم فقط به من زنگ زدن و گفتن که فرار کنم بهتره که توام برای یک بار که شده به من اعتماد کنی و باهام بیای
سوهیون:ولی من می‌خوام برم خونه برادرم نگهدار همینجا پیاده بشم
من:متاسفم نمیتونم
سوهیون:برای چی؟
من:چون ممکنه توام در خطر باشی
سوهیون:چرا من؟
من:بهت که گفتم من هنوز نمی‌دونم اونا چقدر از وجود من مطلع هستن شاید خیلی بیشتر از چیزی که فکر کنم بدونن و اگه اینطور باشه تو در خطری پس بهتره کنار من بمونی؛خواهش میکنم
دیان🐹
بعد از اینکه صبح سئونگ هو از خونه رفت بیرون منم بلند شدم و یه دوش گرفتم یه قرار کاری با تهیه کننده داشتم برای همینم باید آماده میشدم مشغول درست کردن موهام شدم که حس کردم یه نفر پشت سرم وایساده میخواستم برگردم که ببینم کیه ولی قبل از هر حرکتی حجوم آورد سمتم و منو پرت کرد گوشه اتاق بلند شدم که جلوش رو بگیرم که دیدم پرفسور ادوارد پشتش وایساده
من:پرفسور
ادوارد:سلام دیان مشتاق دیدار
من:منو از کجا پیدا کردی
ادوارد:فکر کردی انقدر احمقم که تورو به حال خودت ول کنم
من:گفتم من و چجوری پیدا کردی؟
ادوارد:من قبل از شروع کردن این پروژه یه سری وسیله اختراع کردم که بتونم باهاش هم خون آشام هارو پیدا کنم اون آلفارو که تو سعی در مخفی کردنش داشتی کنترل کنم
من:تو از کجا میدونی؟
ادوارد:من از همون لحظه اول به وجود اومدنش سیگنالش رو دریافت کردم.دورادور هم مراقبش بودم که بعد از درست کردن ارتشم بتونم ازش استفاده کنم
من:پس چرا اینهمه مدت دنبالش نیومدی
ادوارد:اون جاش پیش تو امن بود و نیازی نبود ببرمش پیش خودم درضمن من هنوز ارتشم رو نساختم
من:پس چرا الان اومدی؟
ادوارد:چون تو سعی کردی فراریش بدی برای همینم زود تر اومدم که ببرمش
من:چجوری میخوای ببریش؟اون یه آلفاست
ادوارد: دستگاهی ساختم که می‌تونه آلفارو کنترل کنه
من:کنترل کردن اون به چه دردت میخوره؟؟
ادوارد:خودت که بهتر میدونی اون می‌تونه خوناشام هارو کنترل کنه اگر من هم بتونم اونو کنترل کنم به قدرت فوق العاده ای میرسم و دیگه هیچکس نمیتونه سد راه‌من باشه
دیگه نمی‌دونستم باید چیکار کنم فقط باید یه جوری با سئونگ هو تماس می‌گرفتم و سعی میکردم فراریش بدم شاید ادوارد می‌تونست بفهمه که کجاست اما اگه دائم فرار میکرد و در حرکت بود نمی‌توانست به این زودی گیرش بیاره منم وقت می‌خریدم که بتونم کاری بکنم
ادوارد:بیارینش
همون محافظش اومد و من و از روی زمین بلند کرد و گذاشت داخل صندوق ماشین با احساس بوی خاصی توی دماغم از هوش رفتم و وقتی بهوش اومدم دوباره تو همون آزمایشگاه لعنتی بودم .ادوارد تمام محافظ های اون آزمایشگاه رو خوناشام کرده بود به احتمال زیاد با رها کردن اونا بین مردم هم میخواست ارتشش رو درست کنه
Part38

💙فصل دوم💚

💙 #رمان_آوارگی 💚

🌖 @yooxyoo 🌙

ولی قبلش برای کنترل کردن اون ارتش به سئونگ هو نیاز داشت باید اول اون رو می‌گرفت که بتونه ارتشش رو تحت سلطه خودش دربیاره.
باید یه طوری سئونگ هو رو فراری میدادم ولی آخه چجوری چطور می‌تونستم پیداش کنم مشغول فکر کردن بودم که صدای آشنایی رو پشت سرم شنیدم
جسیکا: اینجا کجاست؟ اینجا چیکار میکنی؟
من:تو چجوری اومدی اینجا؟
جسیکا:وقتی برگشتم خونه اونا رو تو کوچه دیدم میخواستم بیام داخل که دیدم تورو دارن به زور میبرن برای همینم رفتم پشت یه ماشین قایم شدم و منتظر شدم که برن.بعدشم تعقیبشون کردم .
من:آفرین تو فرشته نجاتی جسیکا
جسیکا:☺️
من:گوشی ات رو بده به من
جسیکا:گوشیم برای چی؟
من:هیچی نپرس فقط شما ه سئونگ هو رو بگیر و بده به من
جسیکا:بیا
از داخل آزمایشگاه اومدیم بیرون که دیدیم چند نفر جلوی در وایسادن رفتیم و داخل انبار بین وسایلا قایم شدیم سعی کردم با سئونگ هو تماس بگیرم ولی جواب نمی‌داد دیگه داشتم تا امید میشدم ولی چاره ی دیگه ای هم نداشتم فقط همین راه بود که می‌تونستم پیداش کنم. از داخل صدای چند نفر و شنیدم که دنبال ما میگشتن فکر کنم متوجه نبودن من شده بودن
من:جسیکا تو برو یه جا قایم شو نزار فعلا پیدات کنن شاید بتونم بعداً به وسیله تو یه سری کار انجام بدم
جسیکا:باشه ولی اگه لازمم داشتی چطور بفهمم؟
من:برو داخل آزمایشگاه بین وسایل ها قایم شو هروقت لازمت داشتم با دستم بهت علامت میدم
جسیکا:باشه مراقب خودت باش
من:توام همینطور
میخواستم دوباره شماره سئونگ هو رو بگیرم که خودش زنگ زد بدون هیچ مقدمه ای رفتم سر اصل مطلب چون دیگه وقتی هم نداشتم
من:سئونگ هو فرار کن فقط برو و نزار دست کسی بهت برسه گوشیت رو هم خاموش کن
گوشی رو که قطع کردم صدای دونفر رو شنیدم که هر لحظه نزدیک تر میشدن گوشی رو خاموش کردم و انداختمش بین وسایلا که نتونن‌پیداش کنن خودم هم از بین وسایلا رفتم بیرون

Part39

💙فصل دوم💚

💙 #رمان_آوارگی 💚

🌖 @yooxyoo 🌙

😇✨

#Video #Edit

🐣 @yooxyoo 🐣

اینم برای شای شای شیپرا 😍😁

#Video #Edit #ShyShyCouple

🐣 @yooxyoo 🐣

یه عکس جدید دیگه😍

#pic

💥 @yooxyoo 💥

*با کیفیت تر*🥰
#pic

💥 @yooxyoo💥

*با کیفیت تر*🥰
#pic

💥 @yooxyoo💥

*با کیفیت تر*🥰
#pic

💥 @yooxyoo💥

*با کیفیت تر*🥰
#pic

💥 @yooxyoo💥

。。。
#GN

🐣 @yooxyoo 🐣