این‌روزا وقتی میرم خرید تنها چیزی که میتونم بگیرم جلوی خودمه.

‏من احساس میکنم پسرا یواشکی سرم تقویت مژه و ابرو استفاده میکنن ولی از ما دخترا قایم میکنن.

خانم، نمیتونی همزمان هم شکارچی باشی هم شکار

من تموم ناهای دنیا هستم، ناراحت، ناامید، نادرست، نابلد و احتمالا ناپدید.

‏طوری رفتار میکنم که انگار اهمیتی نمیدم ولی در واقع حسودترین، حواس‌جمع‌ترین و اورثینکرترین و دیوونه‌ترین آدمیم که وجود داره.🦦

جالبه که از یه جایی به بعد دوست داشتن دیگه توی جمله‌های بزرگ خلاصه نمی‌شه. می‌شه فرستادن یه عکس رندوم از آسمون، تعریف کردن یه فکت بی‌ربط، یادآوری اینکه امشب شام خوردی یا نه، یا گفتنِ «رسیدی؟» بدون اینکه واقعاً لازم باشه بپرسی. انگار علاقه، هرچی بیشتر می‌گذره، آروم‌تر می‌شه ولی ریشه‌دارتر.

آدما شبیه حرفاشونن، ولی اون حرفایی که نمیزنن

نوار بهداشتی چ گرون شده!
الان چیکار کنیم؟پریودم از روتینمون حذف کنیم؟

دوسه ساله که دهه شصتی‌ها تخم نمی‌کنن به خودشون بگن نسل سوخته. اسمشون شده آخرین نسلی که خونه خرید

‏من زندگی بزرگسالی نمی‌خوام. منو ببرید استخر توپ.

‏این چه حرفیه آخه؟ عزیزم معلومه حق با شماست. کی حوصله‌ی بحث با مادرجنده ای مثل تورو داره؟

ازینکه مجردم و شرمنده زن و بچه نیستم خوشحالم .
و ازین که مجردم‌ و زن و بچه ندارم ناراحتم .

اون دختری ک پشت تلفن تهدیدت میکنه:

دلم میخواد با مردی باشم که ترغیبم کنه کیک شکلاتی بپزم و لباس شب بپوشم. شماها خب باعث میشید آدم دلش بخواد از دستتون مواد بزنه.

‏ارتباط با من خیلی تجربه‌ی خاصیه؛ یه لحظه خیلی خانم و ناناسم، یه لحظه کمدین، یه لحظه گوش شنوا، یه لحظه همون بچه‌ی ۴ ساله‌ای که باید جمعش کنی.

اولین واکنشم نسبت به ناراحت شدن، کم حرف شدنه.

من دلم سفر دوروزه و کاپشن اقتصادی و ساعت قسطی و دیوث‌پِی و خرید برنامه‌ریزی شده نمی‌خواد. من دلم زندگی می‌خواد.

واقعاً انسانیت از بین رفته، انگار نه انگار کلمات وزن دارند، تو با چه رویی درمیای به من میگی شلوار ۶ میلیون آخه؟ نمی‌گی قلبم می‌شکنه؟

‏یکی از دوستای من اینجوریه که دارم باهاش در مورد مهم‌ترین موضوع زندگیم صحبت میکنم، یهو آف میشه و همون لحظه نوتیف ریلز فرستادنش تو اینستا میاد.🫪

‏-قند و عسل این خونه کیه؟

+من من من:

حیوون مورد علاقه‌ام خودمم، وقتی با کوچیک‌ترین محبت و کم‌ترین توجهی خر می‌شم و اعتماد می‌کنم.