رندوم فکت در مورد لاولی رانر: هیچکس توقع نداشت این سریال به جایگاهی که الان هست دست پیدا کنه. این سریال با وجود این‌که بازیگر هاش هیچ‌کدوم اصلا معروف نبودن و با بودجه‌ی خیلی هنگفتی ساخته نشده تونست به حدی خودش رو توی دل مردم جا کنه که هنوز هم که هنوزه ازش ادیت می‌زنن و دوستش دارن.
هم بازیِ بازیگر ها خوبه هم شیمی (کمیستری) بینشون. مردم انقدر سول و سونجه رو دوست دارن که کلی شایعه های قرار گذاشتن بین دو بازیگر نقش اصلی یعنی بیون ووسوک و کیم هه‌یون هست. کلی هم جایزه ی بهترین زوج بردن. (که واقعا لایق)
کرکتر ها همشون به شدت دوست داشتنی بودن، از سول و سونجه و ته‌سونگ گرفته تا حتی بابای سونجه و سانی! همشون خاطره های دوست داشتنی توی ذهنمون درست کردن و ازشون ممنونم از این بابت 💞💞
سینماتوگرافی، چیزی که من توی تقریبا همه ی نوشته هام بهش توجه میکنم. لاولی رانر فضای خیلی خیلی خیلی دوست داشتنی ای داشتش. همه چیز رنگی رنگی و خوشگل بود و باعث می‌شد دنیای اطرافمون که چقدر تیره و تاره رو فراموش کنیم.
اگه نیاز به سریالی دارین که حس صمیمیت بده و دوست داشتنی باشه، فضای فانتزی و نازی داشته باشه و شیمی ای که بهت تحویل میدن خدا باشه کلی بهتون پیشنهادش می‌کنم. 💘

هر آدمی یه قصه هایی داره که غصه هاشه.

-غریزه، ۱۴۰۰