بالاخره یه روز اتفاق می‌افته.
وقتی دارم تو کوچه قدم می‌زنم، یا یه گوشه نشستم، یا دارم تو خیابون رانندگی می‌کنم… حس می‌کنم به اسلحه پیشونیمو نشونه گرفته. کمتر از یک ثانیه طول می‌کشه، ولی تو اون یک ثانیه فقط دارم به این فکر می‌کنم که کاش یه جوری بزنه که مردم صدای شلیکو نشنون. صدای شلیک بدجوری می‌ترسونتشون. زندگی کردن تو وحشت حقشون نیست. قرار بود جنگیدن فقط سهم ما باشه!
اصلا کاش وقتی بزنه که رو دامن دماوندت باشم.
یا وسط خزرت.
یا خلیج فارس؛ یا یه جایی که تو بیشتر از همیشه باهام بودی. بزنه و همه‌ی این کابوس ها رو تموم کنه.
فقط خیالم راحت باشه که همه تو خیابونا دارن راحت قدم می‌زنن و میگن و می‌خندن.
اون وقته که دیگه منم آروم میشم، یه دل سیر بغلت می‌کنم و راحت تو خاکت می‌خوابم.

روز صفر/سعید ملکان

+من چرا انقدر سحر رو دوست دارم؟
–دوست داشتن که عیب نیست بابا جون. دوست داشتن دل آدمو روشن می‌کنه، کینه و نفرت دل آدمو سیاه می‌کنه.
اگه از حالا دلت به محبت انس گرفت، بزرگم که شدی آماده‌ی دوست داشتن چیزای خوب این دنیا هستی.
دل آدم مثل همین باغچه‌ست، پر غنچه. اگه مثل مادرت با عشق و محبت بهشون آب بدی، گلا باز می‌شن. اگه با کینه و نفرت بهشون آب بدی، پژمرده می‌شن. آدم باید بدونه کینه و نفرت برای چیزای خوب این دنیا نیست. برای زشتی و بی انصافی و بی‌شرفیه.
اینجور محبت نشانه‌ی چی‌چیه؟
+نشونه‌ی چیه؟
– یه بار بهت گفتم. نشونه‌ی عشق، به شرف و حق 🤍

سووشون/نرگس آبیار