هر کاری می‌کنم نمی‌تونم مرگ رو دوست داشته باشم، ولی دیگه ازش نمی‌ترسم.
وقتی مریض شدم توقع داشتم همه حواسشون فقط به من باشه، ولی بعد فهمیدم آدم‌ها باید زندگی خودشون رو بکنن و اگه شد و دوست داشتن گاهی کنارم باشن، کنارم باشن و بی‌حوصله باشن، کنارم باشن و دعوا کنن، کنارم باشن و شاد باشن، کنارم باشن و زندگیِ معمولی‌شون رو بکنن، کنارم باشن، همین که گاهی باشن بسه.
بعد از من آسا و بهمن و نیلوفر و حمید و فرخ و رضا و احسان و بقیه زندگی می‌کنن. بعد از اون‌ها آدم‌های دیگه زندگی می‌کنن. بعد آدم‌های دیگه، بعد آدم‌های دیگه، بعد آدم‌های دیگه.
اولین باری که می‌خواستم خونه اجاره کنم یکم پول قرض کردم. موقعی که می‌خواستم پس بدم دوستم نگرفت؛ گفت این قرض توئه به نفر بعدی. الان دارم فکر می‌کنم من توی زندگی‌ چیزی به بعدی‌ها دادم؟ کاش داده باشم بعد برم. اون‌وقت یه گوشه می‌شینم و از اونجا به آدم‌ها نگاه می‌کنم.
نگاه می‌کنم و گاهی گریه می‌کنم،
گاهی هم می‌خندم.

- جهان با من برقص/ سروش صحت

کسایی که پشت سر هم یه فیلم رو دو بار تماشا می‌کنن، بنظر آدم های عجیبی میان.
اما این احساسیه که نمی‌شه به همه توضیحش داد.
وقتی هنوز شخصیت های یه فیلم توی ذهنت زنده ان و دارن نفس می‌کشن؛ می‌تونی روی پرده به چشم هاشون خیره بشی، می‌تونی باهاشون حرف بزنی، می‌تونی سطح فکرشون رو تحلیل کنی. اینطوری می‌تونی واقعیت رو به شکل خواب و رویا بازسازی کنی. می‌تونی توی صندلی سینما فرو بری.
لحظه ای که چراغ ها خاموش می‌شن معجزه اتفاق می‌افته.
درست توی لحظه ای که فکر ‌می‌کنی هیچ راهی برای فرار باقی نمونده. مهم فقط اینه که با همه ی توانت بتونی ادامه بدی، همه چی درست از همین‌جا شروع می‌شه.