الان توی این لحظه فقط میتونم در وصف خودم بگم، نشسته‌ام وسط زندگی؛ صبور، غمگین، امیدوار، خسته و ادامه دهنده و ادامه دهنده...

‏خوبم ولی اگه بیشتر از یبار بپرسی میزنم زیر گریه

با تو مثِ سرمایه دارا سیس میگیرم .🧡

2:2

کاش میتونستم خاطراتی که آدم‌هاش دیگه وجود ندارن رو فراموش کنم.

کاش یکی بهم بگه هنوز انقد سنی نداری که داری خودت و بابت نرسیدن ها اذیت میکنی.

ولی الان میگم فقط یادش بخیر ...

بهت گفته بودم چه باشی چه نباشی
آخریشی ؟!

اینا ظاهرِ قضیه‌ست؛ این دختر بیشتر از اینا دوستت داره.

معمولا اجازه میدم آدما تا حد امکان منو ناامید کنن تا لحظه ی حذف کردنشون هیچ شکی به دلم نمونه.

ولی من واقعا از بگا رفتن آدمایی که یه روزی بهم بدی کردن خوشحال میشم🫱🏼‍🫲🏽

وَقتی رَفتی دیگه پشتتم نگاه نکن .

- حالا دیگ پر از ادعاست
- اونی ک خالی از اعتماد به نفس بودو پر از التماس :)

ی روزی میفهمی با بعضیا بودن چقد اشتباس
ولی دیگ فرصت دوباره نمیدم بت ک بشم پله باز ...

ولی من اینجوری نبودم ...

رنج واقعی؟
گذشتن از آدمی که آخرین ذوقت بود.

آخرین مرحله ناامیدی دخترا اینطوریه که فکر میکنن شاید به اندازه کافی دوست داشتنی نیستن.

یه روز در حالی که توی نقطه‌ی اَمنت آروم گرفتی و موهات داره توسط دست هاش نوازش میشه، ازش میپرسی: «قول میدی همیشه نقطه‌ی اَمنم بمونی؟»