ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ‌ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ
The Emperor :

تو همیشه این‌قدر ساکتی؟ این‌قدر دور از هیاهو؟ انگار هر چیزی رو باید اول توی تاریکی خودت تحلیل کنی بعد به زبون بیاری.

The Hermit :

و تو همیشه این‌قدر محکمی؟ این‌قدر می‌خوای همه‌چیز سرجاش باشه؟ انگار حتی احساسات هم باید طبق برنامه جلو برن.

The Emperor :

محکم بودن انتخاب نیست وظیفه‌ست کسی باید دیوار رو نگه داره کسی باید فضا رو امن کنه. من اون آدمم.

The Hermit :

و من کسی‌ام که به اون دیوارها نگاه می‌کنه و می‌فهمه پشتش چه زخم‌هایی قایم کردی سکوت من ضعف نیست راهیه که باهاش می‌شنومت.

The Emperor :

می‌دونی عجیب‌ترین چیزت چیه؟ اینه که با اینکه همیشه تنها قدم می‌زنی حضورت یه جور آرامشه که هیچ ارتشی نمی‌تونه بسازه

The Hermit :

چون من دنبال حقیقت می‌گردم نه جنگ و حقیقت اینه که تو زیر اون زره آهنی‌ات یه قلب داری که فقط بلد بوده مدیریت کنه نه لمس بشه

The Emperor :

لمس شدن.. آره انگار هنوز بلد نیستم ولی تو با اون چراغ کوچیکت یه‌جوری نور می‌ندازی روی جاهایی از من که حتی خودم هم نگاهش نکرده بودم

The Hermit :

چراغم برای مسیر خودم بود ولی افتاد روی تو‌ و شاید سرنوشت نبود شاید فقط سکوت من با نیاز تو خوب چفت شد

The Emperor :

پس رابطه‌مون چجوری می‌شه؟ یکی که می‌سازه و یکی که می‌فهمه؟

The Hermit :

نه. یکی که دیوار می‌کشه یکی که پنجره پیدا می‌کنه. یکی که می‌ایسته یکی که عمق می‌ده. یکی که نظم می‌سازه یکی که معنیش رو پیدا می‌کنه.

The Emperor :

و این یعنی می‌تونیم کنار هم باشیم؟ با این همه تفاوت؟

The Hermit :

اگر تو یاد بگیری همیشه لازم نیست کنترل داشته باشی و من یاد بگیرم همیشه لازم نیست عقب بکشم آره. نه فقط می‌تونیم بلکه می‌تونیم رابطه‌ای بسازیم که هم امنه هم عمیق.

یکیشون نماد نظم و اقتدار و یکی دیگه نماد سکوت و جست‌وجوی درونی هست و وقتی که کنار هم قرار می‌گیرن رابطه‌شون ترکیبی می‌شه از عقل محکم و دل عمیق و امپراطور یاد می‌گیره همیشه لازم نیست دنیا رو کنترل کنه و همچنین درویش هم یاد می‌گیره همیشه لازم نیست از دنیا فاصله بگیره و این دو تا اگر کنار هم بمونن می‌تونن بین « قدرت » و « حقیقت » یک تعادل کم‌یاب بسازن.