بالاخره بازگشتِ پرنسس به تلگرام.

یهو دوباره این رو دیدم و یادم افتاد مهم نیست که چقدر دارم از درون و بیرون میمیرم، بخاطر بابا باید ادامه داد.

آدما همیشه ناامیدم میکنن. مهم تر از کنکور همیشه اون تایمی هستش که کنکوری حساب میشی. چشم هات باز میشن انگار. میفهمی کی واقعا کی هستش. میفهمی تا خودت بلند نشی کاری کنی هیچکس تلاشی نمیکنه. اصلش هم همینه. هر شخصی باید برای زندگیِ خودش تلاش کنه.

نمیدونم باید به مامان چی بگم. انقدر از لحاظ روحی و جسمی خوب نیستم که حتی حوصله ندارم حرف بزنم.‌ اما از یک طرف هم، امان از عذاب وجدان. اینکه نمیتونم چیزی بخونم، اینکه نمیتونم خودم رو از باتلاق بکشم بیرون عذابم میده. دیگه تا مدت ها نمیخوام برم بیرون. دوست دارم تو اتاقم بمونم. نمیخوام لامپ روشن کنم. ولی باز هم، امان از عذاب وجدان. من عاشقِ جریان زندگی و نور بودن هستم. کاش تاریکی رهام کنه.

Gush i missed ur vibe sm:(

فراموش کرده بودم که قرار نیست در این مسیر چیزی بی نقص باشه. آدم هایی که دوست دارم رو از دست میدم. از لحاظ روحی و جسمی آسیب می بینم. اشتباه میکنم. میشکنم. جوهرِ خودکارِ مورد علاقم تموم میشه. تودو لیستم گاهی خط نمیخوره. زخمی میشم اما دوباره باید بلند شم. هنوز کسایی هستن که باید بخاطرشون شجاع باشی. هنوز باید پرو باشی. زمین خوردی سریع تر از قبل بلند شی. انقدر بلند شی تا اونی که هُلت ميده خسته بشه.

این هفته بدترینِ خودم بودم اما برای من همیشه، بهترین آغاز ها از بدترین پایان ها شروع میشن.

دارم سعی میکنم خودم رو از باتلاق بکشم بیرون. بین تمام کسانی که دارن آزمون جامع کار میکنن، من تازه مرورِ پایم رو شروع کردم. سلامتِ جسمانی به شدت پایین، تایم مطالعه به شدت پایین، وضعیت روحیِ ناجالب، اتاقِ شلوغ پلوغ، گریه ی زیاد، قرص و شربت های ناجالب، بازم گریه ی زیاد، زود بیداری های بدون درس خوندن با استرس. اما هنوز یک چیز فرق نکرده. همه چیز بر علیه منه اما یک چیزِ جادویی در قلبم دارم. امید.