بالاخره بازگشتِ پرنسس به تلگرام.

یهو دوباره این رو دیدم و یادم افتاد مهم نیست که چقدر دارم از درون و بیرون میمیرم، بخاطر بابا باید ادامه داد.

آدما همیشه ناامیدم میکنن. مهم تر از کنکور همیشه اون تایمی هستش که کنکوری حساب میشی. چشم هات باز میشن انگار. میفهمی کی واقعا کی هستش. میفهمی تا خودت بلند نشی کاری کنی هیچکس تلاشی نمیکنه. اصلش هم همینه. هر شخصی باید برای زندگیِ خودش تلاش کنه.

نمیدونم باید به مامان چی بگم. انقدر از لحاظ روحی و جسمی خوب نیستم که حتی حوصله ندارم حرف بزنم.‌ اما از یک طرف هم، امان از عذاب وجدان. اینکه نمیتونم چیزی بخونم، اینکه نمیتونم خودم رو از باتلاق بکشم بیرون عذابم میده. دیگه تا مدت ها نمیخوام برم بیرون. دوست دارم تو اتاقم بمونم. نمیخوام لامپ روشن کنم. ولی باز هم، امان از عذاب وجدان. من عاشقِ جریان زندگی و نور بودن هستم. کاش تاریکی رهام کنه.