از كوج جه دارى به غير از داغ سفر از عشق جه دارم به غير ازخون جكَر آغوشم تا هميشه خالى است
تا عطر تودر اين حوالى است فرياد زدمت همه شهر نامت شد لرزيد از نام توتاريكى
آنجا باور كردم نزديكى
بركرد به تنم كه منم آغوشت اى داد از كابوس تنهايي
هر لحظه ياد من مى آيي به تنم بازا وطنم
كه دل از حسرت بكنم
فرياد زدمت همه شهر نامت شد لرزيد از نام تو تاريكى
آنجا باور كردم نزديكي
بركرد به تنم كه منم آغوشت اى داد از كابوس تنهايى
هر لحظه ياد من مى آيي به تنم بازا وطنم
كه دل از حسرت بكنم
به تنم بازا وطنم
كه دل از حسرت بكنم

Worldscope Subscribe

ديده دريا كنم و صبر به صحرا فكنم واندر اين كار دل خويش به دريا فكنم جرعه جام بر اين تخت روان افشانم غلغله جنكَ در اين كنبد مينا فكنم مايه خوشدلى آن جاست ، مايه
خوشدلى آن جاست
مايه خود شدلى آن جاست دل انجاست
كه دلدار آن جاست
ميكنم جهد كه خود را مكر آنجا فكنم از دل تنك كنهكار كنهكار بر آرم آهى كاتش اندر كاتش اندر كاتش اندر كنه
آدم وحوا فكنم
بكشا بند قبا اى مه خورشيد كلاه بكشا بند قبا اى مه خورشيد كلاه تاجو زلفت سر سودازده در يا فكنم از دل تنك كنهكار كنهكار بر آرم آهى كاتش اندر كاتش اندر كاتش اندر كنه
آدم وحوا فكنم
بكشا بند قبا اى مه خورشيد كلاه بكشا بند قبا اى مه خورشيد كلاه تاجو زلفت سر سودازده در يا فكنم از دل تنك كنهكار كنهكار بر آرم آهى كاتش اندر كاتش اندر كاتش اندر كنه
ادم وحوا فكنم
حافظا تيكه بر ايام جو سهو است و
خطا
من جرا عشرت امروز به فردا فكنم؟
-حافظا


Worldscope Subscribe

اى داغ از قلب يريشانم جه ميخواهى اى جاى زخم كهنه از جانم جه
ميخواهى
درياجه اى خشكيده در آغوش خود
دارم
باران سرخ از ابر جشمانم جه ميخواهى اى واى از اين، اى واى از اين از دست
دادن ها
اى مرك از جان رفيقانم جه ميخواهى آرامشم كو خنده ام كو اعتمادم كو بى هيجم و ديكر نميدانم جه ميخواهى ما، ما وارثان دردهاى بى شماريم ما, ما كريه هاى جشم هاى انتظاريم ما, ما سرزمينى دور و تنها در غباريم ما جيزى به غير ازغم به غير از هم نداريم
ما حسرت يك خنده دنباله داريم ما خسته از اين روزهاى بى قراريم
دنيا بكو غم بيشتر از اين نخواهد ماند دنياى بى روياى ما غمكَين نخواهد
ماند
جيزى بكو، آرام كن آشفتكى هارا در سينه ها اين بغض سر سنكَين
نخواهد ماند
اى جرخ بازيكر بكو بالانشينان را جاى من وما تا ابد پايين نخواهد ماند فرياد اين غم خانه خاموشى نخواهد
داشت
فرهاد اين افسانه بى شيرين نخواهد
ماند
ما، ما وارثان دردهاى بى شماريم ما، ما كريه هاى حشم هاى انتظاريم ما، ما سرزمينى دور و تنها در غباريم ما، جيزى به غير ازغم به غير از هم
نداريم
ما حسرت يك خنده دنباله داريم ما خسته از اين روزهاى بى قراريم

Worldscope Subscribe

مکن از کینه‌ی کس سینه پُرسوز
که خود در سوختن مانی شب و روز

حریصی را مَکُن بر خویشتن، چیر
که جانِ پاکِ تو گردد ز تن سیر

دروغ و کژ مگو از هیچ راهی
که نَبْوَد زین بَتَر هرگز گناهی

حَسَد گر بر نهادت چیر گردد
دلت از زندگانی سیر گردد

چو کاری را بخواهی کرد ناکام
ببین تا بر چه سان دارد سرانجام

اگر خواهی که یک همدم گُزینی
خردمندی گُزین تا غم نبینی

به صد نااهل در شو در زمانه
که تا اهلی بیابی در میانه

کسی را امتحان ناکرده صد بار
مگردانش برِ خود صاحب‌اسرار

مگردان هیچ احمق را گرامی
که احمق در غلط افتد ز خامی

مگو هرگز به پیشِ ابلهان، راز
مده هرگز جوابِ احمقان، باز


«اسرارنامه - عطار نیشابوری»


Worldscope Subscribe