نان، در فرهنگ روستایی ایران، تنها یکی از نیازهای روزمره نبود؛ بخشی از زندگی، معیشت و فرهنگ خانواده به شمار می‌آمد. 🌾

در گذشته، زمانی که نانوایی‌های امروزی در دسترس مردم روستاها نبود، پخت نان در بسیاری از مناطق بر عهده‌ی زنان خانواده بود. آرد را خمیر می‌کردند، تنور گِلی را با هیزم و ذغال آماده می‌کردند و پس از داغ شدن تنور، خمیر را با مهارت و تجربه به نان تبدیل می‌کردند.

این کار تنها پختن چند قرص نان نبود؛ فرآیندی بود که با زندگی روزمره گره خورده بود؛ از تهیه و آرد کردن گندم گرفته تا آماده کردن خمیر و روشن کردن تنور. مهارت پخت نان نیز مانند بسیاری از سنت‌های روستایی، نسل‌به‌نسل از مادران و مادربزرگ‌ها به دختران منتقل می‌شد.

Worldscope Subscribe

«بهشت یاد »
(بازخوانی)
ترانه: قیصر امین پور
آهنگ: عباس خوشدل
خواننده اصلی : علیرضا افتخاری

تو نسیم خوش نفسی من کویر خار و خسم
گر بفریادم نرسی همچو مرغی در قفسم
تو با منی اما من از خودم دورم
چو قطره از دریا من از تو مهجورم...

این ترانه رو سالها زمزمه کردم و برای من کم کم تبدیل شد به نیایش، راز و نیاز با معبودی که همراه همه لحظه های زندگیست و بزرگترین تکیه گاه ، در روزگار سخت ، و قابل اعتماد ترین در بیراهه های پر فراز و نشیب زندگی...

Worldscope Subscribe

*⭕️ چند روز پیش مقاله‌ای از دکتر S. C. Sung، متخصص مغز و اعصاب در جایی خواندم که عمیقا مرا تحت تاثیر قرار داد .
دکتر سونگ که سال‌هاست که بیماران مبتلا به زوال عقل را درمان می‌کند و درد و شرایط آنان را به‌خوبی می‌شناسد، با تکیه بر تجربه حرفه‌ای خود، برای خانواده‌اش نوشته است که اگر روزی خودش به مرحله از دست دادن حافظه رسید، چگونه با او رفتار کنند.
به نظر من، آنچه واقعاً انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، این است که به ما یاد می‌دهد چگونه با کسی که «هنوز زنده است، اما آرام‌آرام به معصومیت دوران کودکی بازمی‌گردد» با محبت رفتار کنیم.

فکر می‌کنم اگر همه ما حداقل یک بار این متن را بخوانیم، شاید با پدر و مادرمان، همسرمان و حتی با یکدیگر، کمی مهربان‌تر و صبورتر رفتار کنیم.

دکتر S. C. Sung: اگر روزی دچار زوال عقل شدم

*♦️خانواده عزیزم*،

اگر روزی دچار زوال عقل شدم، لطفاً این نوشته را روی دیوار اتاقم نصب کنید. امیدوارم تا زمانی که هنوز می‌توانم آن را بفهمم، دیدن این نوشته به من آرامش بدهد. و روزی که دیگر نتوانم آن را بفهمم، همین نوشته تبدیل به راهی برای ابراز محبت شما به من شود.

۱. هر بار که وارد اتاق می‌شوید، ابتدا مرا با نامم صدا کنید و به من بگویید که چه کسی هستید. در غیر این صورت، ممکن است اولین چیزی که از شما بپرسم این باشد: «سلام، من کی هستم؟» لطفاً از من نپرسید: «من را می‌شناسی؟» شاید واقعاً نتوانم شما را بشناسم و این موضوع مرا بترساند.

۲. اگر احساس کردم در زمان دیگری زندگی می‌کنم، سعی نکنید خیلی سریع مرا به واقعیت برگردانید. مدتی در همان دنیایی که من هستم، کنارم بمانید. شاید آنجا خوشحال باشم.

۳. اگر گفتم می‌خواهم برای شام به خانه یکی از دوستان قدیمی‌ام بروم، یا درباره یکی از بستگانم که سال‌هاست فوت کرده صحبت کردم، لطفاً لبخند بزنید و طوری با من همراهی کنید که انگار حرفم درست است.

۴. با من بحث نکنید. در آن شرایط، ممکن است نتوانم تشخیص بدهم چیزی که شما می‌گویید درست است یا چیزی که من به یاد می‌آورم. با محبت اجازه دهید من برنده بحث باشم.

۵. اگر شما را نشناختم، ناراحت نشوید. این به این معنا نیست که دوستتان ندارم؛ فقط ذهنم دچار سردرگمی شده است.

۶. اگر فراموش کردم از قاشق استفاده کنم، فوراً برای غذا دادن به من عجله نکنید. لطفاً پیش‌بندی برایم ببندید و اجازه دهید خودم تلاش کنم و حتی با دست غذا بخورم.

۷. اگر دیدید مضطرب یا غمگین نشسته‌ام، دستم را بگیرید. به من نگویید: «این‌قدر فکر نکن.» فقط آرام کنارم بنشینید.

۸. لطفاً با من مثل یک کودک رفتار نکنید. حتی اگر توانایی صحبت کردن و درک کردنم را از دست داده باشم، ذهن من همچنان متعلق به یک انسان بالغ است.

۹. اجازه دهید همچنان کارهایی را که دوست دارم انجام دهم.

۱۰. حتی اگر داستانی را بارها برای شما تعریف کرده‌ام، شاید همان داستان تنها چیزی باشد که هنوز به یاد دارم.

۱۱. اگر ناگهان کنترل احساساتم را از دست دادم، مرا سرزنش نکنید. در عوض، سعی کنید بفهمید چه چیزی باعث ناراحتی من شده است.

۱۲. با من همان‌طور رفتار کنید که دوست دارید دیگران با خود شما رفتار کنند.

۱۳. همیشه مقداری خوراکی و تنقلات در خانه داشته باشید.

۱۴. وقتی درباره من صحبت می‌کنید، به صورتم نگاه کنید و مستقیماً با من حرف بزنید؛ نه اینکه طوری رفتار کنید که انگار من اصلاً آنجا نیستم.

۱۵. اگر نمی‌توانید تمام مدت به من نگاه کنید، خودتان را سرزنش نکنید.

۱۶. اگر مجبور شدم در یک مرکز نگهداری سالمندان یا مرکز مراقبتی بستری شوم، لطفاً فراموش نکنید که به دیدنم بیایید.

۱۷. اگر اسم افراد را اشتباه صدا کردم یا چیزهایی را فراموش کردم، لطفاً صبور باشید.

۱۸. اجازه دهید به موسیقی گوش بدهم.

۱۹. اگر دوست دارم وسایل مختلف را با خودم این‌طرف و آن‌طرف ببرم، اجازه دهید این کار را انجام دهم. بعداً می‌توانید آنها را سر جای خودشان برگردانید.

۲۰. تا حد امکان اجازه دهید باورها، اعتقادات و آداب و رسوم خودم را حفظ کنم.

۲۱. در گرفتن دستم و در آغوش گرفتن من تردید نکنید.

۲۲. و مهم‌تر از همه...
لطفاً به خاطر داشته باشید که من هنوز «من» هستم.
ممکن است دیگر همان انسانی نباشم که شما از گذشته به یاد دارید؛
ممکن است نام‌ها را فراموش کنم،
ممکن است خاطراتم کم‌رنگ شوند،
ممکن است گاهی شما را نشناسم...
اما در اعماق وجودم، هنوز همان انسانی هستم که سال‌ها دوستتان داشته است.
پس اگر روزی حافظه‌ام مرا ترک کرد،
شما مرا ترک نکنید.
اگر نتوانستم شما را به یاد بیاورم،
محبتتان را از من دریغ نکنید.
و اگر روزی کلماتم را از دست دادم،
با مهربانی به سکوت من گوش دهید.
زیرا شاید حافظه بتواند نام‌ها، چهره‌ها و خاطرات را از ما بگیرد؛
اما کرامت انسان، نیاز به محبت و ارزش یک انسان، فراتر از حافظه اوست. 🌿❤️

https://t.me/Shafaye_Daroon

Worldscope Subscribe