خندان‌کُن: خندان‌کننده، شادی‌بخش
سُرمه‌کَش: کسی که سرمه به چشم می‌کشد، (در معنای عرفانی روشنی‌بخش چشم باطنی.)
توتیا: مادّه‌ای که قدیم برای تقویت و روشنایی چشم به کار می‌رفت؛ (نمادی از معارف روشنی‌بخشِ چشم.)
گوی: توپِ بازی چوگان؛ (نماد عاشقی که در اختیار و فرمان معشوق است.)
خَمِ چوگان: قسمت خمیده چوب چوگان (اشاره به قدرت و تدبیر حق که جان را از حالی به حال دیگر می‌راند.)
طَرَب: شادی، نشاط
اسباب: وسایل و علل؛ (اشاره به اسباب و مشغولیت‌های دنیا)
بقا: ماندگاری؛ در اصطلاح عرفانی زندگی در حق
فنا: نابودی و زوال؛ (اشاره به از میان‌رفتنِ خودی و انانیت.)
مَولیٰ: سرور، ولیّ (در این ابیات خداوند)
لیلیٰ: نماد معشوق زمینی
کُنجِ خَلا: گوشۀ خلوت و دور از مردم
قِیصَر: عنوان امپراتور روم؛ مجازاً پادشاه و فرمانروای مقتدر.
دَلْق: جامۀ کهنه و وصله‌دار درویشان.