عزیزی از ایران این عکسها را فرستاد برای من. بین خوشیهای کوچک عزیزانم در وطن مجروح و شدیدا آسیب دیده و سنگینی غمی که فرسنگ‌ها دورتر بر شانه‌های من آوار می‌شود، فاصله‌ای به باریکی یک مو و به عمق یک تاریخ دهان باز کرده است. تماشای این عکس‌ها بندبازی روح میان لبخند و اشک است. لبخندی برای نوری که هنوز در شیار ترک‌خورده‌ی روزمرگی‌ها زنده است و اشکی برای خاکی که خستگی قرن‌ها را در چشم‌های مردمانش تاب آورده. چقدر شگفت‌انگیز و در عین حال دردناک است که چطور می‌توان در میانه‌ی زخم‌های کاری و تن‌خستگی هنوز پیاله‌ای چای را غنیمت شمرد دانه‌ای انار را به سرخی دلنشین زندگی بخشید یا لبخندی را، هرچند شکننده، بر چهره نشاند.شاید این زیبایی اندوه‌بار ماست. مردمی که زندگی را نه از سر فراغت، بلکه به عنوان آخرین سنگرِ مقاومت و شرافت، سرسختانه دوست می‌دارند. در این تصاویر، شادی یک انتخاب گذرا نیست، بلکه مرهمی است لرزان که بر تن رنجور دیارمان می‌کشند تا خاکستر ناامیدی، شعله‌ی واپسین امید را خاموش نکند.خوش به حال این دل‌ها که در میان ویرانی هم ریشه‌ی مهرشان نخشکیده و وای از دلتنگی ما که از این فاصله‌ی غریب، دلتنگ خاکی هستیم که جان و جهان‌مان در کوچه‌ها، نگاه‌ها و دردهای خاموشش جا مانده است. کاش روزی برسد که خندیدن دیگر مقاومت نباشد بلکه تنفسی ساده و آسوده در هوای آزادی و آرامش باشد.
😔😭❤️
نویسنده- ناشناس

Worldscope Subscribe