اگه بهت توجه میکنم تو خیلی خوش شانسی، چون نادیده گرفتنِ آدما یکی از کارایِ مورد علاقمه.

‏یوقتام اینطوریه که تو بهترین سیب دنیایی ولی طرف هلو دوس داره
عیب از تو نیست
تو هیچ مشکلی نداری
اتفاقا تو بهترین در نوع خودتی
فقط طرف مقابل یه میوه دیگه دوست داره

«آنچه برای شما باشد از کنار شما عبور نخواهد کرد. شما نیازی نخواهید داشت که چیزی که واقعا برای شما باشد را اجبار کنید. همه چیز همیشه در زمان مناسب، طبق زمانبندی الهی اتفاق می افتد. به آنچه که می رود اجازه ی رفتن بده و به آنچه که در انتظار توست، خوش آمد بگو. رها باش، همه چیز خوب است.»

«اینجا چه گوهی میخوری؟»
خوشحالی دو ایرانی از دیدن هم در یک شهر غریب

adam vase kasi k dusesh dre bldm nbashe yad migire, bahse khastane fqt!

اندر دل بی‌وفا غم و ماتم باد
آن را که وفا نیست ز عالم کم باد

#مولانا

عزتی که در «هیچ» هست رو به همه «کم» ها و «نصفه و نیمه»ها ترجیح میدم.

و‌شاید گناه ما این بود که اصالت داشتیم،
احترام سرمان می شد و حد نگه می داشتیم.
وفاداری را خوب آموخته بودیم
و محبت از نگاه مان چکه می کرد.
وقار در رفتار ما و درستی در کردار ما مشهود بود.
و شاید؛گناه ما این بود
نه زرق داشتیم نه برق،
نه رنگ داشتیم نه لعاب،
نه با دست پس می زدیم و نه با پا پیش می کشدیم.
و شاید ؛ گناه ما این بود
که زلال بودیم و آن طرف دل مان معلوم...

کم و زیاد هر چی بودیم واقعی بودیم :)
Sari airport

آهنگشو خیلی دوس دارم ... از خوندنش سیر نمیشم :)))

‏هروقت گفتم دیگه تموم شد دروغ گفتم، باز یکم امید ته دلم مونده بود ...

همان که فریدون مشیری گفت:
رک بگویم از همه رنجیده‌ام!
از غریب و آشنا ترسیده‌ام!
بی‌خیالِ سردیِ آغوش‌ها،
من به آغوشِ خودم چسبیده‌ام...

و کاش عزیزم اگر یه غم مبتلا شدی ...
پناهی هم داشته باشی :)

اگر آنقدر شجاع باشی که بگویی خداحافظ، زندگی با سلامی تازه به تو پاداش خواهد داد.

خوب شد از زمان هخامنشیان تا الان نصف ایرانو بخاطر بی لیاقتی پادشاهان از دست دادیم…
وگرنه الان برای نصف دنیا اس ام اس قطعی برق رفته بود

کاش بودی تا برایت می‌گفتم چقدر غمگینم، چقدر تنها، چقدر شکست خورده و چقدر همچنان ادامه دهنده!
کاش بودی تا برایت تعریف می‌کردم که تا چه اندازه قوی بودم و در مقابل چه رنج‌های عظیمی تاب آوردم!
کاش از تمام جسارت‌ها و درایت‌ها و تلاش‌هایی که به کار گرفتم می‌شنیدی و ناگهان از راه می‌رسیدی و می‌گفتی: "من داشتم از آن دورها تو را نگاه می‌کردم که چه با شکوه در دل طوفان جهانت -جسورانه- پیش می‌رفتی، جا نمی‌زدی و ادامه می‌دادی و چقدر دلم می‌خواست می‌آمدم نزدیک‌تر و محکم بغلت می‌کردم."
کاش بغلم می‌کردی و خستگی تمام روزهایی که جز خودم کسی را برای ادامه نداشتم، از تن اندوهگینم بیرون می‌کردی.
من بی‌پناه و خسته و غمگینم و اگرچه ظاهرا رسیده‌ام؛ اما جای زخم‌ و کبودی‌های مسیر سخت و ناعادلانه‌ای که از آن گذشته‌ام، هنوز درد میکند

ولی این که میگن حرف دلتونو بزنید همیشه ام جواب نمیده :) گاهی حرف دلتو زدن باعث میشه ی ذوق و امید خیلی بزرگ تو دلت کور شه ...

تُف به ذاته خَراب
والسلام...