تو یه رمانی یه جمله ی خوندم که عمیقا بهش معتقدم می‌گفت:
«هر سری که تو میبخشیش، اون یه ذره بیشتر عاشقت می‌شه، ولی تو دست از دوست داشتنش برمی‌داری؛ می‌رسه تا روزی که اون عاشق‌ترینه و تو هیچ حسی نسبت بهش نداری.»
اینو فقط اونایی می‌فهمنن که همه جوره پای دوست داشتنشون موندن.

👌+

از ما گذشت رو فقط از کسایی میشنوی که یه نفر تمام ذوقشون رو ازشون گرفته.

لبخند تو از آن بود که خیال می‌کردی از من باهوش‌تری و لبخند من از دیدن چهره‌ای بود که به من دروغ میگفت، درحالیکه حقیقت را میدانستم.
بعد از اولین دروغ، دروغ های بعدی تو به مراتب ساده‌تر، غیرقابل تشخیص‌تر و سریع‌تر اتفاق می‌افتادند تا اینکه به اولین شوک رابطه‌مان برخوردیم، آنجا بود که فهمیدیم عمیق‌تر از آنیم که جریان زندگی مارا از یکدیگر جدا کند.
تکلیف تو مشخص شد! تصمیم گرفتی دروغ نگویی…
من ماندم با حرف‌هایی که حقیقت بودند اما هنوز از دهانی زده می‌شدند که بوی دروغ میداد..
هنوز هم نفهمیدم تقصیر تو بود که اوایل به من دروغ میگفتی یا تقصیر من بود که اواخر به درستی حرف‌هایت شک داشتم!

harchizio k vaghan dus dari “PRIVATE“ negahesh dar.

STORY🔺

دوست دارم اول بشناسنم، بعد درکم کنن بعد دوسم داشته باشن
وقتی یه راست میرن سراغ دوست داشتن حس میکنم یه جای کار میلنگه

نمیدونم چطوری ولی هر طور که بلدید خودتونو دوست داشته باشید.
به خودتون احترام بزارید.
برا رشد خودتون تلاش کنید.
برا خودتون وقت بزارید.
اونی که باید بیاد میاد بالاخره یه روزی،مهم اینه هر چی لِوِلِتونو ببريد بالا به همون اندازه دریافت میکنید.

دین من همونه که حافظ میگه:
مباش در پی آزار و هر چه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این گناهی نیست :)

نشونه‌ها رو جدی بگیر، تو نمیتونی با صبوری از آدمی که وفادار نیست، حد و مرز نداره، به راحتی دروغ میگه، آدم امن بسازی.

به مدل چشماش نیست، به مدل نگاهشه.

ما هیچ‌وقت  از کسی که دوستش
داشتیم متنفر نمی‌شیم،
ما از نادیده گرفته شدن‌ها،
اِنتظار کشیدن‌ها،
ناامید شدن‌ها،
ترک کردن‌ها،
از دست دادن‌ها،
ناامیدی‌ها،
و اَهمیت ندادن‌ها،
متنفر شدیم و دیگه برای همیشه رها کردیم .

تو تهِ خوبیایی ول کن منو، من گَندم!

‏یاد آوری:
چسب زخما بعد خوب کردنِ زخم، دور انداخته میشن.
این متنُ دوبار بخون چون من راجبِ چسب زخم حرف نمیزنم .