من با گذشت زمان خیلی چیزهارو فهمیدم،
مهم ترینش این بود که زمان هرگز درد هارو درمان نمیکنه فقط بین تو و دردها فاصله میندازه
تا به درد عادت کنی و جزعی از خودت بدونیش
در حقیقت زمان درد رو تو وجودت میزاره و گذشتت و می‌سازه، گذشته‌ای که فرار از اون ممکن نیس چون زندگی چیزیه که تورو زنده نگه داشته.

رشد درد داره. ولی می‌ارزه. خوش رنگ و لعابت می‌کنه، تراشت میده، جلات میده، برق می‌افته به ریخت و قیافت. درد داره‌ها، تا دلت بخواد، صدای شکستن استخوناتو می‌شنوی، ولی می‌ارزه.

آری قطعاً دوستت دارم..
وگرنه در وطنی غمگین و غارت شده چه میتوانستم بکنم؟!

ولی‌ نظر منو بخوایید به جرعت میتونم بهتون بگم که :
به پول و تیپ ، قیافه ، هیکل ، جایگاه اجتماعی ، مدرک تحصیلی نیست .
دیدم آدمی رو‌که جایگاه اجتماعی و‌مدرک تحصیلی بالا داشته ولی یه ذره شعور نداشته…
تو زندگیتون دنبال ادمی بگردید که شعور درست برخورد کردن چه با خودتون چه با اطرافیانتون رو داشته باشه همین و بس .

انتظار نداشته باش
حس خوبی که به دیگران میدی رو پس بگیری
اونا قلب تورو ندارن.

هیچ علاقه‌ای به آدم خوبه داستان بودن ندارم
ناراحت بشم قلبتو تیکه پاره میکنم .

ma ehsasia:)

تا جای ممکن از غذایی که میخورید، از هتل و سفراتون، خودتون، بدنتون...عکس نذارید
حالا شما بگو خرافاتی ولی چشم ادما گاهی زندگی ادمو‌ میسوزونه!
اینو هروقت‌ خواستید خود نمایی کنید یادتون بیاد که زندگی ما‌ ممکنه ارزوی خیلیا باشه
مراقب باشید
پرایوت زندگی کنید
بذار فک کنن نداری!

admi k khabe ro mishe bidar krd oni k khodsho b khab zade na.

خیلی طول کشید تا به این جمله برسم،
«افرادی رو انتخاب کن، که انتخابشون تویی»
چقدر دوستی‌های یه طرفه، روابط کاری یه طرفه، پیگیری‌های یه طرفه با همین قانون ساده از زندگیم کنار رفت.

خیلی زشته که مارو به جایی رسوندید میخوایم دو کلمه حرف بزنیم میگیم نکنه به فلانی بگه نکنه فلان شه نکنه فلان فکر کنه....

تو یه رمانی یه جمله ی خوندم که عمیقا بهش معتقدم می‌گفت:
«هر سری که تو میبخشیش، اون یه ذره بیشتر عاشقت می‌شه، ولی تو دست از دوست داشتنش برمی‌داری؛ می‌رسه تا روزی که اون عاشق‌ترینه و تو هیچ حسی نسبت بهش نداری.»
اینو فقط اونایی می‌فهمنن که همه جوره پای دوست داشتنشون موندن.

👌+

از ما گذشت رو فقط از کسایی میشنوی که یه نفر تمام ذوقشون رو ازشون گرفته.

لبخند تو از آن بود که خیال می‌کردی از من باهوش‌تری و لبخند من از دیدن چهره‌ای بود که به من دروغ میگفت، درحالیکه حقیقت را میدانستم.
بعد از اولین دروغ، دروغ های بعدی تو به مراتب ساده‌تر، غیرقابل تشخیص‌تر و سریع‌تر اتفاق می‌افتادند تا اینکه به اولین شوک رابطه‌مان برخوردیم، آنجا بود که فهمیدیم عمیق‌تر از آنیم که جریان زندگی مارا از یکدیگر جدا کند.
تکلیف تو مشخص شد! تصمیم گرفتی دروغ نگویی…
من ماندم با حرف‌هایی که حقیقت بودند اما هنوز از دهانی زده می‌شدند که بوی دروغ میداد..
هنوز هم نفهمیدم تقصیر تو بود که اوایل به من دروغ میگفتی یا تقصیر من بود که اواخر به درستی حرف‌هایت شک داشتم!

harchizio k vaghan dus dari “PRIVATE“ negahesh dar.