هاروکی موراکامی، یه جایی میگه:
«وقتی چیزی مرا رنج میداد، درمورد آن با هیچکس حرفی نمیزدم و به‌تنهایی مشکل را حل میکردم،
نه اینکه واقعاً احساس تنهایی کنم، بلکه فکر میکردم انسان‌ها، خودشان باید خودشان را نجات دهند...»
در نهایت همه ما هم روزی به این حقیقت میرسیم که نمی‌تونیم به هیچ‌کس جز خودمون تکیه کنیم...

بهتون تقلب میرسونم،
.
تقریبا هیچکی به شما اهمیت نمیده
معدود افرادی که واقعا اهمیت میدن
در صورت بروز مشکل حاد، تقریبا هیچ کاری جز غصه خوردن ازشون برنمیاد.
پس جداً مراقب خودتون باشین.
مراقب جسمتون، مراقب ذهنتون،
و مراقب سلامت روانتون.
همین...

بزرگترین اشتباه آدم‌ها از دل بزرگترین دوست‌ داشتن‌هایشان بیرون می‌جهد. از همان چیزهایی که سفت گرفته بودنشان...
معمولا چیزهایی از دست می‌روند که می‌خواهیم هیچگاه از دست نروند.
هر چه چیزی را سفت‌تر می‌گیریم خون کمتری به انگشتان می‌رسد و کمی بعد مُشت باز می‌شود...

پنجاه سال دیرتر
او‌ هنگامی که یک آلبومِ
عکسِ خانوادگی را ورق می‌زد
پی برد که زیبا بوده است...

آدمیزاد موجود عجیبیه. روزهایی هست که صدها دلیل داره برای اینکه دیگه ادامه نده و فقط یه دلیل برای اینکه فردا صبح باز بره دنبال اهدافش و باز همون یه دلیل رو انتخاب میکنه

یکی از زیبا ترین جمله هایی که درباره کارما شنیدم این بود که میگه:
زندگیت پر از آدمایی میشه که تو برای دیگران بودی!

انسان‌ها به قدری دروغگو، به قدری دسیسه‌گر، به قدری مکار و حیله‌گر، به‌ قدری مشتاق به سود خود و بی توجه به سود دیگران هستند که اگر کمتر آنها را باور کنید و کمتر به آنها اعتماد کنید، اشتباه نکرده اید!

-آلن دو باتن

‏این جمله "ابتهاج" رو باید با طلا نوشت:

وقتی چشمت را باز میکنی، میبینی بزرگترین ضربه ها را همان هایی زده اند که زمانی با چشم بسته و از ته دل دوستشان داشته ای...

یک وقت‌هایی باید دردِ انتظار رو بکشی، تا شیرینی رسیدن به کسی که دوستش داری بیشتر باشه.
فکر نکن قراره هر بار از کسی خوشت آمد،
بلافاصله بهش برسی.
باید براش بجنگی، تلاش کنی و پی همه‌چیز رو هم به تنت بمالی.
اونوقته که حتی اگر بهش نرسی،
خیالت راحت میشه هر کاری که می‌تونستی رو انجام دادم...

گاهى فکر می کنم همه ی احساساتی که لازمه تجربه کردم
و از اینجا به بعد دیگه احساس جدیدی نخواهم داشت
همشون فقط یه نسخه ی ضعیف تر از احساسات قبلى هست كه داشتم...

تـــو هر کسی را بفهمی
قطــــعا او را مــی بخشی...
دکتر انوشه

توماس ادیسون و مادر قهرمانش...

ادیسون به خانه بازگشت یادداشتی به مادرش داد،گفت :
این را آموزگارم داد گفت فقط مادرت بخواند، مادر در حالی که اشک در چشم داشت برای کودکش خواند:
فرزند شما یک نابغه است واین مدرسه برای او کوچک است آموزش او را خود بر عهده بگیرید.سالها گذشت مادرش درگذشت. روزی ادیسون که اکنون بزرگترین مخترع قرن بود در گنجه خانه خاطراتش را مرور میکرد برگه ای در میان شکاف دیوار اورا کنجکاو کرد آن را دراورده و خواند، نوشته بود:
کودک شما کودن است از فردا اورا به مدرسه راه نمی دهیم.
ادیسون ساعتها گریست و در خاطراتش نوشت:
توماس ادیسون کودک کودنی بود که توسط یک مادر قهرمان نابغه شد.

هر چیز خوبی که تو دنیا هست
برای اوناییه که "صبر" میکنن....

🎥 The Silence of The Lambs
  

شکسپیر تو یکی از نوشته هاش گفته:
زندگی برای اینکه یکبار دوستت داشته باشم خیلی کوتاهه...
قول میدم تو زندگی بعدی هم دنبالت بگردم♥️

بچه هایی که تو خونه های پرتنش زندگی کردن، روی لبه تیغ آرامش راه رفتن رو بلدن. صد جور لبخند برای عصبانیت، ناراحتی، ترس. برای اینکه دعوا نشه، برای اینکه دعوایی که شد لو نره، برای اینکه دعوایی که لو رفت خیلی بد به نظر نیاد، برای اینکه سر دعوایی که لو رفته بهت ترحم نکنن.