خیلی دلم برای خودمون میسوزه واقعا بدبختیم چه اونی که مهاجرت کرده چه اونی که مونده

‏عزیزم، یک روزی باید مسئولیت این زندگی کوفتی رو به عهده بگیری. بابام فلان بوده، مامانم فلان بوده، جامعه فلان بوده، به هیچ‌جای هیچکس نیست، چندسال هستی توی این دنیای کوفتی، پس مسئولیت رو بپذیر، دنبال مقصر نباش و از این لعنتی یک چیزی بساز که کسی باورش نشه از کجا اومدی و به کجا رسیدی.

تو گوشی قدیمیم دنبال یه شماره میگشتم دیدم آخرین پیامی که بهش دادم این بود که : «انقدر حالم بده دلم که میخواد بمیرم»

جالب اینجا بود هرچی فکر کردم یادم نیومد بابت چی انقد ناراحت بودم.
روزای سخت رو انقد جدی نگیرید.
یه روزی میاد اصلا حتی دلیلشم یادتون نیست…

بذارید یه حقیقتی رو براتون روشن کنم؛
مقصدی وجود نداره همش مسيره!
از مسیر زندگی لذت ببرید...

پسرای زیادی ممکنه برات گل بیارن، ولی یه روزی با پسری آشنا می‌شی که اسم گل مورد علاقت رو می‌فهمه، اسم آهنگ مورد علاقت رو می‌فهمه، اسم شیرینی مورد علاقت رو می‌فهمه. اون‌وقت حتی اگر انقدر فقیر باشه که نتونه این چیزا رو برات فراهم کنه، اصلا اهمیتی برات نداره، چون برعکس بقیه واست وقت گذاشته تا این چیزا رو بفهمه. فقط همچین پسری ‌می‌تونه قلبتو به دست بیاره♥️

پذیرفتن بخش اعظمی از پخته شدنه.اگه بپرسن بعد از پذیرش چی نشونه‌ی پختگیه، می‌گم اصرار نکردن روی هیچ‌چیز این دنیا...

تفاوت گذاشتن بین گذشته، حال و آینده تنها یک توهم دائمی و لجبازانه است...
زندگی های ما بهم متصلن
سرنوشت یکی به دیگری بستگی داره
هرکدوم از اعمالمون پاسخی از اعمال گذشته‌ست
علت و معلول چیزی جز رقصی بی پایان
نیست...

‏یه دیالوگه تو رادیو چهرازی، میگه
«دیر وقته موندیم رو زمین
کجا پیدات کنیم؟
یه بارم تو بیا
بی اینکه ما بگردیم»
همین دیگه، یه بارم برعکس شه، یه بارم نه صبر کنیم، نه بجنگیم، نه جفا کشیم و ملامت کشیم، ما بشینیم و تو بیا...

جرأت کنید راست و حقیقی باشید...
رک و راست بگویید. خود را همان که هستید نشان بدهید. این بزک تهوع انگیز دوروئی و دو پهلویی را از چهره روح خود بزدایید، با آب فراوان بشوئید...

ترس دشمن اصلی و بدترین چیزِ زندگیه!
اگه نتونی باهاشون روبرو شی کل وجودتو میگیرن...
ترس هايى كه باهاشون روبرو نميشى
تبديل ميشن به حسرت هات...
تنها راهش اینه که
باهاشون روبرو بشی...
فراموش نکن که ‏هروقت اجازه بدى كه ترس هات جاى تو تصميم بگيرن، مطمئناً بازنده تويى...

تفاوت گذاشتن بین گذشته، حال و آینده تنها یک توهم دائمی و لجبازانه است...
زندگی های ما بهم متصلن
سرنوشت یکی به دیگری بستگی داره
هرکدوم از اعمالمون پاسخی از اعمال گذشته‌ست
علت و معلول چیزی جز رقصی بی پایان
نیست...

می‌دانم كه اين روزهای سخت هم می‌گذرند و تمام می‌شوند و چند سال بعد تنها خاکستر خاطرات برایمان باقی مانده.
خوب می‌دانم که باید امیدوار بود و صبر کرد؛
که زندگی سرشار از فراز و فرود است و ما این روز ها درگیر تجربه کردن فرودها شده‌ایم.
اما آدمیزاد مگر تا کجا دوام می‌آورد؟
بالأخره یک روز خسته می‌شود
بی‌صدا از درون می‌پوسد،
و دیگر برایش فرقی نمی‌کند که
روزهای پیشِ رو روشن است یا تاریک...

سالها بعد در میانه‌ی زندگی، هر کسی در لحظه‌ای از زندگی‌اش متوجه میشود چرا آن «اتفاق» افتاد!
و آن لحظه را هیچوقت نمیتوانیم در کلمات برای شخصی دیگر توضیح دهیم، گویی که مکالمه‌ای بوده است میان ما و زندگی!
زندگی در سکوت، پریشانی ما را نظاره میکند و بعد که آرام گرفتیم و به او اعتماد کردیم، روزی، در لحظه‌ای، دَرِ گوشِ قلبمان زمزمه میکند و دلیل تمام آن اتفاقات را میگوید.
و در همان لحظه‌است که چیزی در قلبمان برای همیشه آرام میگیرد، چیزی شبیه به دست و پا زدن!
زندگی هیچگاه در هیاهو با ما سخن نمی‌گوید، او از طریق ناکامی و درد وارد میشود و بعد صبور به نظاره مینشیند تا ببیند چه زمانی سکوت میکنیم.
او‌ در سکوت، حرفهایش را میزند و به رفتنش ادامه میدهد.
و بعد از آن لحظه‌ی جادوییِ غیرقابلِ تبدیل به کلامیم که، با او همراه خواهیم شد.
با هر آنچه که هست و هر آنچه که ما هستیم.

وقتی ناراحتی تصمیم نگیر
وقتی دیر میشه عجله نکن
وقتی یکیو دوسش داری زود بهش نگو
بذار خودش بفهمه
وقتی خیلی خوشحالی به کسی قول نده
وقتی یکی دلتو شکست سر یکی دیگه تلافی نکن
وقتی بغضت گرفته پیش هر کی گریه نکن شاید همون دشمنت باشه از ته دل خوشحال بشه
وقتی با یکی قهر کردی پشت سرش حرف نزن شاید دوباره بخوای باهاش دوست بشی
و آخرش اینکه اگر خودت دلت پاکه
فکر نکن همه مثل خودتن

و تاریخ از ما خواهد نوشت‌.
که تاریکی سرتاسرِ وجودشان را گرفته بود،
که مرگ سایه به سایه همراهی‌شان می‌کرد،
که دردِ بی‌پناهی امان‌ِشان را بریده بود،
که حس غریبه بودن در وطن‌شان استخوان‌هایشان را نرم کرده بود،
و تنهایی دمار از روزگارشان در آورده بود،
که شب‌ها را گرسنه می‌خوابیدند،
که هیچ نداشتند و هم‌چنان لبخند می‌زدند.

سكوت نكنيد!
"سکوت" ؛ بزرگترین اشتباهِ آدم‌هاست، وقتی رابطه‌ای به سراشیبیِ تردید رسیده، وقتی حرف‌های زیادی برای گفتن و توضیحاتِ ناگفته‌ای برایِ شنیدن هست؛ شاید "سکوت"، بی‌رحمانه‌ترین حالتِ کنار کشیدن باشد.
بیشترِ آدم‌ها مترجمِ خوبی برایِ سکوت نیستند
آدم‌ها زخمیِ سکوت‌اند و ترجمه‌ای جز بی‌توجهی و تردید، برایش ندارند
حرف بزنید!
حرف نزدن، اسلحهٔ خاموشی‌ست، رویِ شقیقهٔ روابط و آرامشِ آدم‌ها
باور کنید "سکوت"، همه‌چیز را بدتر می‌کند...
سکوت نکنید...

اونقدر آدما قبل من و تو غصه خوردن، لب پنجره سیگار کشیدن، عاشق شدن، فارغ شدن، فحش دادن...
اونقدر آدما قبل من و تو بردن، باختن، گذاشتن رفتن، گم و گور شدن...
اونقدر آدما قبل من و تو به گذشته‌شون فکر کردن، حسرت خوردن، بغض کردن...
حالا کجان؟
رها کن رفیق.. رها کن بره...