✅ تحلیل روز


از این مرحله به بعد، کنترل رژیم بر گفتار، رفتار و تصمیمات نیروهای سیاسی و میدانی خود به‌تدریج تضعیف شده و از دست خواهد رفت. نیروهای رژیم وارد مرحله‌ای از خودمختاری، سردرگمی و بلاتکلیفی در تصمیم‌گیری، عمل و اظهار نظر می‌شوند؛ مرحله‌ای که عملاً یکی از آخرین ایستگاه‌ها پیش از فروپاشی کامل است. در این وضعیت، حاکمیت دیگر توان اعمال کنترل و نظارت مؤثر بر نیروها و افراد خود را نخواهد داشت. این امر بر توان مقامت و تاب آوری حکومت در مقابل اعتراضات اثر منفی خواهد داشت.

در نقطهٔ مقابل، هماهنگی، ارتباط، هم پوشانی و حمایت میان نیروهای مخالف نظام افزایش می‌یابد. رفته‌رفته مخالفت‌ها آشکارتر، علنی‌تر و سازمان‌یافته‌تر شده و ترس از حکومت در میان شهروندان ناپدید خواهد شد.

به‌طور موازی، ریزش‌ها و خیانت‌ها در بدنه و به‌ویژه در سطوح فرماندهی، آخرین ضربات را بر پیکر حاکمیت فرود خواهند آورد. به‌عنوان نمونه، از این پس سفرا و وابستگان رژیم در خارج از کشور، از بارزترین نیروهای ریزشی نظام خواهند بود.

ما در حال ورود به مرحلهٔ پیش از سقوط هستیم. ویژگی بارز این مرحله، سرعت بالای تحولات و کسب پیروزی‌های بارز و پیاپی برای مخالفان است. / نیما بهرامی، ۱۵ دی ۱۴۰۴

#خیزش۱۴۰۴ #تریبون_آزاد #زن_زندگی_آزادی #اعتراضات_سراسری
🗣 ارتباط با ما: @wlftvopch

@wlftvch | تریبون آزاد

🔴آمریکایی‌ها، مادورو را در خیابان‌های نیویورک می‌گردانند و نشان مردمش می‌دهند.
@wlftvch:کانال تلگرامی زن زندگی آزادی
«رسانه، خودِ شمایید» — لطفاً این برنامه را با دوستان و گروه‌ها به اشتراک بگذارید

✅ تحلیل روز


ما بین نیروهای وابسته به بلوک های بین المللی، رقابتی پنهان، اما تعیین‌ کننده برای شکل‌ دهی به آیندهٔ قدرت در ایران در جریان است. این کشمکش نه بر سر تاسیس دموکراسی، بلکه بر سر مدیریت مرحلهٔ پس از خامنه‌ای و چیدمان مهره‌ها در ساختار از هم‌ گسیختهٔ حاکمیت است.

تنها سناریویی که می‌تواند به استقرار واقعی حاکمیت ملی بینجامد، حضور گسترده، مستمر، موثر و سازمان‌ یافتهٔ مردم در خیابان و به‌ دست‌ گرفتن ابتکار عمل در تحولات پیش‌رو است. بدون دخالت فعال جامعه، آیندهٔ ایران نه توسط ایرانیان، بلکه در جای دیگری رقم خواهد خورد.

در غیاب این کنش فعال جمعی، آنچه رخ می‌دهد نه الزاما گذار به دموکراسی، بلکه صرفاً حذف خامنه‌ای و جایگزینی او با مهره‌ای دیگر؛ مطیع‌ تر، کم‌ هزینه‌ تر و قابل‌ کنترل‌ تر خواهد بود. تغییری در چهره‌ها، و نه الزاما در ساختار.

در این میان، اپوزیسیون ـ فارغ از نوع تفکر، ایدئولوژی و گرایش سیاسی ـ وظیفه‌ای تاریخی بر دوش دارد. ادامهٔ دعواهای فرسایشی، سهم‌خواهی سیاسی و تضعیف رقبا، تنها به سود دیگران و بقای منطق قیم‌ مآبانه بر سرنوشت ایران تمام می‌شود.

اپوزیسیون موظف است هرچه سریع‌تر به همگرائی و یکپارچگی در نحوه اتخاذ تصمیمات سیاسی دست یابد و به‌ جای جدال‌ های هویتی، به جامعه در بازی‌ خوانی دقیق وضعیت، روشن‌سازی سناریوها و ارائهٔ راه‌حل‌های علمی، عملی و قابل‌ اجرا کمک کند.

بدون حضور موثر مردم، هیچ آلترناتیو ملی، جایگزین جمهوری اسلامی نخواهد شد؛ و بدون اپوزیسیونی مسئول، منسجم و راه‌ حل‌ محور، این انقلاب مصادره خواهد شد.

این نقطه، آزمون بلوغ سیاسی همهٔ بازیگران است./ نیما بهرامی، ۱۵ دی 1404 🗣 ارتباط با ما: @wlftvopch

@wlftvch | تریبون آزاد