اون لحظه که از شیر پیام‌ها میام دیلی‌هاتون رو چک می‌کنم>>>

تا نامجون هیونگ هست، ناامید نشین. هیترهاتون رو بسپرین دست یونگی هیونگ. با صدای خنده‌ی جین هیونگ بخندین. هر جا کم آوردین مثل هوبی هیونگ موزیک پخش کنین و برقصین. وقتی خسته شدین هندزفری بذارین به صدای جونگ‌کوک هیونگ گوش بدین. اگه توی سیاهی غرق شدین یه نگاه به کیوتی تهیونگ هیونگ بندازین‌. وقتی احساس تنهایی کردین لایو‌های جیمین رو ریواچ کنین‌.

روبروی تو یه پسر با شونه‌های پهن، موهای شلخته‌ی خاکستری-مشکی، و لباس‌های ساده و اورسایزه که تو رو برای دیدن تتو‌هاش کنجکاو می‌کنه. صداش آرومه؛ اما چشم‌هاش نه. حرف‌هاش توی سرشه ولی تو معطل چی‌ای؟ نمی‌خوای بدونی بوسیدنش با سردی پیرسینگ لبش، چه حسی داره؟

کاش بدونم چرا انقدر "شنیدن یه نفر" برام لذت بخشه.

میزان واقع‌بین بودنم برای خودم منطقه‌ی امنی می‌سازه؛ اما برای اطرافیانم آزار دهنده‌ست.

درگیری‌های من با هوش مصنوعی‌ای که خودم می‌سازم عالیه.

بهش می‌گم کی تو رو ساخته؟ می‌گه این یه رازه :)

من می‌تونم دوستت داشته باشم، بهت اهمیت بدم و حواسم بهت باشه ولی نمی‌تونم عاشقت باشم. نه تا وقتی تهیونگ وجود داره. متأسفم.

وقتی اشک آدم‌ها موقع تعریف‌ کردن چیزی در میاد، یعنی واقعاً بابتش آسیب دیدن.‏

But what’s another heartbreak?

In the name of King Namjoon... suck my Dick, assholes.

امروز که بیرون بودم یهو توی خیابون صدای بوق با ریتم عروسی پیچید. برگشتم دیدم یه ماشین عروس داره رد می‌شه، چندتا موتوری و ماشین که سمت راست و عقبش بودن براش بوق می‌زدن. اون دوماد خندید، موتور سوار خندید، من و عابرهای دیگه هم خندیدیم.