توی زندگی اکثرمون یه چیزی یا یه کسی هست که جلوی ساید تاریکمون رو بگیره. انگار به‌خاطر اون کوتاه میایم، به‌خاطر اون تحمل می‌کنیم، به‌خاطر اون جلوی خودمون رو می‌گیریم. اگر یک روز از خواب بیدار شیم و اون مانع دیگه نباشه چی؟ روبرو شدن با خودت همین‌قدر ترسناکه.

یه روز، برای یه نفر کفایت می‌کنی. بدون هیچ تلاش و خستگی.

کلیشه‌های برعکس رو نرمال‌سازی کنید.

منظورم اینه که همیشه به یه پسر تکیه نکن، گاهی تکیه‌گاهش شو. همیشه منتظر نباش اون برات گل بگیره، یه بار تو اقدام کن. همیشه تو ناز نکن، یه بار هم نازش رو بخر. همیشه مسئولیت‌ها رو گردن اون ننداز، توام کمکش کن. همیشه نخواه که مراقبت باشه، توام ازش مراقبت کن. همیشه منتظر قدم اون نباش، گاهی تو قدم اول رو بردار. برابری قشنگ‌ترین اتفاق دنیاست.

منم می‌تونستم مثل تو تبدیل به یه عوضی بشم و عقده‌هام رو روی تو خالی کنم؛ اما ارزشش رو نداشتی.

What do normal people do when they get this sad?

Because you know what? Fuck society.

پروسه‌ی بزرگسالی دردناک‌تر از چیزیه که فکرش رو می‌کردم.

‏شاید ترسناک‌ترین چیز درباره‌ی انسان‌
این است: "او دوام می‌آورد."

برین گریه کنین.
https://t.me/Ficforus/40

من می‌دونم چقدر درک نشدی، چقدر ناامیدت کردن، چقدر تحمل کردی، چقدر زمان برد، چقدر اشک ریختی، چند بار بلند شدی و چقدر جنگیدی و چقدر همه چی سخت‌تر شد، ولی باز ادامه دادی. خسته نشو، هنوز مونده تا به جاهای خوبش برسی، تو لیاقتش رو داری، من‌ باورت‌ دارم. - امیرمهدی اصغری

جوری که بینی من به ذرات فلفل سیاه حساسه، بینی سگ حساس نیست.