وقتی می‌رم توی طبیعت در حالی که ساکتم از منظره لذت می‌برم. کسایی که همراهمن بهم می‌گن چقدر بی‌ذوقی، حالا یه عکس بگیر تا اینجا اومدی. وقتی بهش فکر می‌کنم نمی‌دونم حق با اوناست یا نه. من خیلی ساله که فقط نگاه می‌کنم، می‌شنوم و می‌بینم؛ اما چیزی رو بروز نمی‌دم. نه اینکه از اون لحظه لذت نبرم، فقط حس می‌کنم بروز دادنش اهمیتی نداره. عوارض بزرگسالیه یا پیری؟

سلام. فقط خواستم بگم خیلی دوست داشتنی هستی. وقتی پیامای چنلت رو می‌خونم خیلی انرژی خوبی ازشون می‌گیرم 🤍

فردا تولد نازنین، یکی از بچه‌های ورزشکار و خفن پسرخاله‌ست که همیشه کنارم بوده. این فقط یه تبریک کوچیک و یادگاری از طرف منه. پس؛ سنی چوکا هام‌ نیدا🎂🍻

𝘏𝘢𝘱𝘱𝘺 𝘉𝘪𝘳𝘵𝘩𝘥𝘢𝘺 𝘕𝘢𝘻𝘢𝘯𝘪𝘯✨🍾

افعی تهران جوری با همه‌ی حس‌هات بازی می‌کنه که وقتی به خودت میای می‌بینی گوشه‌ی چشمت اشکه، موهای تنت سیخ شده و آدرنالین ترشح کردی.

توی زندگی اکثرمون یه چیزی یا یه کسی هست که جلوی ساید تاریکمون رو بگیره. انگار به‌خاطر اون کوتاه میایم، به‌خاطر اون تحمل می‌کنیم، به‌خاطر اون جلوی خودمون رو می‌گیریم. اگر یک روز از خواب بیدار شیم و اون مانع دیگه نباشه چی؟ روبرو شدن با خودت همین‌قدر ترسناکه.

یه روز، برای یه نفر کفایت می‌کنی. بدون هیچ تلاش و خستگی.

کلیشه‌های برعکس رو نرمال‌سازی کنید.

منظورم اینه که همیشه به یه پسر تکیه نکن، گاهی تکیه‌گاهش شو. همیشه منتظر نباش اون برات گل بگیره، یه بار تو اقدام کن. همیشه تو ناز نکن، یه بار هم نازش رو بخر. همیشه مسئولیت‌ها رو گردن اون ننداز، توام کمکش کن. همیشه نخواه که مراقبت باشه، توام ازش مراقبت کن. همیشه منتظر قدم اون نباش، گاهی تو قدم اول رو بردار. برابری قشنگ‌ترین اتفاق دنیاست.

منم می‌تونستم مثل تو تبدیل به یه عوضی بشم و عقده‌هام رو روی تو خالی کنم؛ اما ارزشش رو نداشتی.

What do normal people do when they get this sad?

Because you know what? Fuck society.

پروسه‌ی بزرگسالی دردناک‌تر از چیزیه که فکرش رو می‌کردم.

‏شاید ترسناک‌ترین چیز درباره‌ی انسان‌
این است: "او دوام می‌آورد."