بوی شکوفه‌ها یادم میاره زندگی هنوز هم می‌تونه قشنگ باشه.

مهم نیست چقدر با احساساتم درگیر باشم تا وقتی می‌تونه با یه جمله‌ی "من می‌شناسمت مبین." همه چیز رو آروم کنه.

وقتی کلافه‌ام، وقتی حوصله ندارم، وقتی توی خودم گم شدم، وقتی همه چیز تاریک و سنگین به نظر می‌رسه؛ تو از راه می‌رسی تا بهم ثابت کنی انقدرها هم بد نشده. بهم نشون می‌دی اینجا آخر راه نیست. بهم کمک می‌کنی تا تصمیم‌های بهتری بگیرم و من بارها توی سخت‌ترین روزها به ایمان تو، ایمان آوردم. به امید تو، دل خوش کردم. تویی که بی‌منت، شب‌ها رو باهام صبح کردی، حالا بهم بگو از آرامش ساخته شدی؟

چندوقته صبح ناشتا، دو قاشق روغن زیتون خالص و دو قاشق آبلیمو با هم ترکیب می‌کنم می‌خورم. بمب سلامتیه. هم برای پوست و مو خوبه، هم برای گوارش و هم احساس سبکی به بدن می‌ده‌. حتماً امتحانش کنید.

فقط مونده دستور آشپزی بذارم اینجا.

از چیزهایی که بهم اجبار می‌شه متنفرم.

رابطه‌ات با آدم‌های زندگیت امور و مسائل کشوری نیست که توش سیاست به خرج می‌دی. شل کن.

خطاب به مشکلات و بدبختی‌های زندگیم:

می‌گه مثل تو پسر زیاده. می‌گم اگه پیدا کردی کسی رو که سرزنشت نکنه، برات آشپزی کنه و پای غرغرهات بشینه، همیشه حمایتت کنه، آخر شب‌ها برات پیانو بزنه، مغزش پاره آجر نباشه، برات هدیه‌های یهویی بگیره، همراه دیوونه بازی‌هات باشه، باهات بی‌ال ببینه، تهکوک رو بشناسه و فیکشن بخونه، بلیط کنسرت گروه‌های مورد علاقه‌ات رو بخره؛ حتماً خبرم کن.

شد شد، نشد بازم تلاش می‌کنم.

کاراکترهای خیالی، کراش‌ترین موجودات روی زمینن.

احساس ناامیدی فقط اون جایی که می‌فهمی فیکشنی که می‌خوندی نصفه ترجمه شده.

من حاضرم بابتش پول بدم تا ادامه‌اش بدن-

بین این ناامیدی و کلافگی یه نفر توی چنل جوین شد که پروفایلش قلبم رو به خاک و خون کشید.