تو نمی‌دونی وقتی توی خیابون‌های شلوغ، بین ماشین‌ها و آدم‌ها قدم می‌زنی و صدای هنذفری‌ت تا آخر زیاده و چیزی جز تقدیر نمی‌شنوی، چه حسی داره...

اگه هفت‌تا پسر به‌دنیا نمیومدن، اگه آیدل نمی‌شدن، اگه بنگتن شکل نمی‌گرفت، اگه آرمی‌ها نبودن، اگه عشق بین تهکوک نبود، اگه تهکوکرا قرار نبود پا به این دنیا بذارن؛ من چجوری شمارو پیدا می‌کردم؟ نه اصلا چجوری باید زندگی می‌کردم؟!
پس برای بودنت ازت ممنونم، بی‌تی‌اس.

•Kalbimde Bir Yerde Bir Orman Yanıyor...

#نیاز_دارم:

یه‌موقع‌هایی نیاز دارم مست کنم، نفهمم چی به چیه، کی به کیه...
با مغزم تصمیم نگیرم، دیوونگی کنم، خودم نباشم...
به قلبم اجازه حرف زدن بدم، نترسم، فرار نکنم، جرأت پیدا کنم...
نیاز دارم مست و پاتیل با شیشه مشروب دستم، جلوت وایسم و درحالی که تلو‌تلو می‌خورم، از سرخوشیِ دیدنت بخندم؛ تو چشات نگاه کنم و بلند داد بزنم و بخونم:

«می‌شنوی صدای قلبم؟ واسه تو می‌زنه هربار»
«می‌شنوی هر نفسم رو؟ واسه تو زنده‌ام انگار»

من به خنده‌هات، صدات، حرف‌هات، دست‌هات...
من به داشتنِ تو، کنار خودم نیاز دارم.

•🔒🖤🔒

به رسمِ هرسال تیرماه🖤

من غمِ تورو، نبودنِ تورو، دلتنگیِ تورو، نداشتنِ تورو، به بودن هر‌کس دیگه‌‌ای ترجیح می‌دم.
تو تنها مذهب منی که ازت رو برنمی‌گردونم.
من به تو معتقدم، ببین منو! فقط به تو.

•🔒🖤

#پک

بچه‌ها، پک ما تو یه جنگل سرسبز و مه‌آلودِ دور افتاده‌ست.
ما قدرتمند‌ترین پک بین‌ تمامی پک‌ها هستیم؛ پکِ ما قوی‌ترین، زیباترین، کم‌یاب‌ترین عضو‌ها رو توی خودش داره و همین خاصش کرده.
اینجا برای گشت‌‌وگذار توی پک داشتیم می‌گشتیم، که متأسفانه شکار دوربین خبرنگار‌های مضحک برای سرتیترِ « اونا قدرتمندترین پکن چون اونا یه خانواده‌ن» مجله‌ی پک‌تایمز شدیم.
و همونطور که از قیافه من مشخصه دارم می‌گم:
-آسایش نداریم به علی مولا.

نباید انقدر قرمز بهت بیاد؛
انقدر تیکه‌تیکه نکن دلمو.

یه وقتایی برام معنی همه میدی؛
همه چیمی؛
می‌دونی که چشامی؟

چرا دیگه یه فیکشن خوب مثل «ماست بی‌ سانی» / «موهبت» یا ایو «هات بوکسور، جئون» نیست؟
من از نوشتن خسته‌م، نیاز دارم ریدر باشم و از خوندن لذت ببرم.

We're Done.

چرا داداشم رو دلتنگِ دوست‌پسرش می‌کنید تو غربت؟