پسر بد.

1:51

🎼 تو رو می‌شناسم ای سر در گریبون. غریبگی نکن با هق‌هق من. تن شکسته‌ات رو بسپار به دست، نوازش‌های دست عاشق من.

این خیلی عجیبه اما من هر وقت میام اینجا حالم خوب می‌شه. دلهره‌هام از بین می‌ره. قلبم آروم می‌شه. انگار اینجا مهم نیست کی و چی‌ای، همه یه رنگن. همه همدردن و شبیه خانواده‌ان. اینجا رو دوست دارم، دلم براش تنگ شده بود‌.

من عشق نمی‌خوام، کیم تهیونگ می‌خوام ^2.

دیشب رو با لقب "عاشق و شیفته‌ی تهیونگ" صبح کردم.

https://t.me/taekooksboy/140?single
امضای کارای مبین؟ جونگکوکاش پیانو میزنن

یکی از بزرگترین لذت‌های زندگیم وقتیه که دیلی‌ها و چنل‌های بعضی‌ها رو خیلی رندوم می‌بینم و دیالوگ کارهام رو اونجا پیدا می‌کنم.

حسم نسبت به پسرهای توی عکس:

هوا هوای زیر پا گذاشتن اصول اخلاقی و مطرح کردن پیشنهادات بی‌شرمانه است.

امسال، شاید سخت‌ترین و عجیب‌ترین سال زندگیم بود. اگر بخوام براش اسم بذارم، "از دست دادن" رو انتخاب می‌کنم. از خداحافظی همیشه متنفر بودم اما امسال بارها از آدم‌های عزیز زندگیم خداحافظی کردم، برای همیشه. تا آخرین روزها هنوز هم عذاب آور بود، جوری که انگار نه انگار هفته‌ی پیش نزدیک بود مادرم رو از دست بدم. با همه‌ی اون تجربه‌ها، لحظات خوب هم داشتم. خنده‌های بلندی که دلم درد بگیره، آدم‌های خوبی که توی هر شرایطی پا به پام اومدن، مهربونی‌هایی که خنده روی لبم نشوند.

شاید معنی زندگی همینه: «درست توی تاریک‌ترین نقطه‌ی سرنوشت، باید رقصید؛ پنجه در پنجه‌ی زندگی.»

تراپی؟ نه ممنون نقاشی می‌کشم.

به صبح می‌رسه این روزگار دائم شب.

رفتار و اخلاقم ارتباط مستقیمی با غذا و شکمم داره.