یه فیلم امشب دیدم. خیلی چیزها بهم یاد داد. قشنگ‌ترین بخشش چیزیه که تعریف می‌کنم. دختره گفت: "من پزشکی می‌خونم." پسره در جواب گفت: "اوه این خیلی خفنه." دختره خندید و گفت: "آره. پدر و مادرم از اول می‌خواستن پزشک شم، من هم ازش خوشم میومد پس هیچ‌وقت به چیز دیگه‌ای فکر نکردم و همین رو ادامه دادم." پسره لبخند زد و گفت: "چرا چیزی که خوبه رو زیر سوال می‌بری؟"

کم‌تر خودت و بقیه رو شماتت و سرزنش کن، زندگی ساده‌تر و خوشگل‌تره وقتی سختش نگیری.

دیشب طرفای ساعت یازده، بعد نیم‌ساعت گشت زدن توی آرشیو فیک‌هام، یکی رو بالاخره دانلود کردم. توی چنل پرایوتم راجبش حرف زدم و فاینالی، یه صبح رسید که با شوق ادامه دادن یه فیکشن از خواب بیدار شم. فکر نمی‌کردم دوباره همچین حسی رو تجربه کنم.

منم جات بودم می‌ترسیدم.

من مواظب تو و قلبت می‌مونم. 😭

فاک!

واقعاً نگیر، مال خودته راحت باش.

منو کشتی تهیونگ!

من هر چقدر آدم عاشقی باشم، باز به پای احساسات یک دختر عاشق نمی‌رسم. وجودتون از چیه؟ قند و شکر؟

"دلتنگی" باشه اسم امشب.

سال‌هاست روحم رو به موسیقی باختم شاید حتی قبل از اینکه بدنیا بیام. برای من فقط شنیدن آهنگ یا کنسرت رفتن نیست. تک‌تک سلول‌هام نت‌ها رو می‌شنون و توش غرق می‌شن. وقتی گوش می‌دم، اینجا نیستم، شاید تو دنیای خودم. تا ابد می‌تونم به دست‌هایی که می‌نوازن نگاه کنم و خودم رو جا بذارم و اجازه بدم چشم‌هام حسم رو بروز بدن. موسیقی به من روح بخشیده.

اگه وسط چت کردن باهات، پیامت رو سین می‌زنم ولی با تأخیر جواب می‌دم، ازم ناراحت نشو، گربه‌ام اومده توی بغلم.