سه هزار صفحه توی سه روز خوندم تا به اینجا برسم.

اینجا یاد اون آهنگه افتادم: زنم می‌شی؟ نمی‌شم. چرا نمی‌شی؟ نمی‌گم.

قبلاً گفته بودم که من از 2012 با کی‌پاپ و کی‌دراما آشنا شدم. من بچه بودم و از مدرسه که برمی‌گشتم، خونه خالی بود. ناهار می‌خوردم، مشق‌ می‌نوشتم و بعد آهنگ‌های کی‌پاپ مورد علاقه‌ام رو می‌ذاشتم و می‌رقصیدم. واسم مهم نبود که توی مدرسه چی گذشته، فردا امتحان دارم یا صدای پام‌ قراره طبقه پایینی رو اذیت کنه، من توی اون یک‌و‌نیم ساعت با دنیای خودم عشق می‌کردم. بارها با آتی رقص‌های گروه‌های مختلف رو انجام دادیم و فیلم گرفتیم. دیوارهای اتاقمون پر از پوستر و نقاشی گروه‌های مورد علاقه‌مون بود. من آهنگ‌ها رو حفظ می‌کردم و آتی زبان کره‌ای یاد می‌گرفت. اون دوران، بهترین بخش زندگیم بود.

حالا که نیاز دارم به مبین دوازده ساله برگردم، می‌خوام شما رو هم شریک کنم. امیدوارم شما هم مثل من از دیدنشون هیجان‌زده بشید و فراموش نکنید که این اجراها برای یازده دوازده سال پیشه و قابل قیاس با الان نیست.

مامانم هر پنج دقیقه یک‌بار بعد از مدل موی جدیدم:
_شبیه کره‌ایا شدی.