می‌دونم کجای بدنم برات تتو بزنم. می‌دونم برات چه هدیه‌ای بخرم. می‌دونم برای قرارهای یهوییمون کجا ببرمت. می‌دونم وقتی یک شب تا صبح باهات بیدار می‌مونم باید راجب چی حرف بزنم. می‌دونم با چه چیزهایی خوشحالت کنم. می‌دونم چی صدات بزنم. می‌دونم وقتی خسته‌ای برات غذا چی درست کنم. می‌دونم بند آل‌استارهامون رو چجوری ببندم. می‌دونم کدوم هودی‌هام رو بهت بدم تا بپوشی. می‌دونم جوراب‌های ستمون رو از کجا بخرم. می‌دونم بک‌گراندم رو چی بذارم. می‌دونم کدوم‌ آهنگ‌ها رو برات بفرستم. می‌دونم باهات روی کدوم دیوارها چه طرح‌هایی بکشم. می‌دونم کنسرت چه خواننده‌هایی رو باهات برم. می‌دونم چجوری نگاهت کنم. می‌دونم وقتی دلم برات تنگ شه چیکار کنم. می‌دونم چجوری ببوسمت‌. من می‌دونم چجوری باهات زندگی کنم.

یه برف میاد، برق‌ها می‌ره با این وجود برای آمریکا خط و نشونم می‌کشه. گنده گوز منطقه.

_زندگی کوتاهه، قوانین رو بشکن و دیوونه باش. مطمئن باش پشیمون نمی‌شی.

پشمام بالاخره خلاص شدم.

سه هزار صفحه توی سه روز خوندم تا به اینجا برسم.

اینجا یاد اون آهنگه افتادم: زنم می‌شی؟ نمی‌شم. چرا نمی‌شی؟ نمی‌گم.

قبلاً گفته بودم که من از 2012 با کی‌پاپ و کی‌دراما آشنا شدم. من بچه بودم و از مدرسه که برمی‌گشتم، خونه خالی بود. ناهار می‌خوردم، مشق‌ می‌نوشتم و بعد آهنگ‌های کی‌پاپ مورد علاقه‌ام رو می‌ذاشتم و می‌رقصیدم. واسم مهم نبود که توی مدرسه چی گذشته، فردا امتحان دارم یا صدای پام‌ قراره طبقه پایینی رو اذیت کنه، من توی اون یک‌و‌نیم ساعت با دنیای خودم عشق می‌کردم. بارها با آتی رقص‌های گروه‌های مختلف رو انجام دادیم و فیلم گرفتیم. دیوارهای اتاقمون پر از پوستر و نقاشی گروه‌های مورد علاقه‌مون بود. من آهنگ‌ها رو حفظ می‌کردم و آتی زبان کره‌ای یاد می‌گرفت. اون دوران، بهترین بخش زندگیم بود.

حالا که نیاز دارم به مبین دوازده ساله برگردم، می‌خوام شما رو هم شریک کنم. امیدوارم شما هم مثل من از دیدنشون هیجان‌زده بشید و فراموش نکنید که این اجراها برای یازده دوازده سال پیشه و قابل قیاس با الان نیست.