چقدر سخته به یه دختر استریت بفهمونی گی شیپ می‌کنی و نویسنده‌ی فیکشن شیپ گی‌ای و همه‌ی این‌ها در حالیه که خودت گی‌ نیستی.

هوای سرد و لباس زمستونی>>>هر چیزی.

شاید عجیب به‌نظر برسه اما اینکه کارتم رو می‌دم به یکی تا بره برای خودش یا خونه چیزی بخره، بهم احساس گودرت می‌ده. اون لحظه‌ی پر از شکوه و افتخار رو دوست دارم.

کاش عمر طولانی‌ای داشته باشم تا بتونم بیشتر بقیه رو خوشحال کنم، بهشون کمک کنم، براشون تلاش کنم. اینجوری خودم رو بیشتر دوست دارم، حالم بهتره، زندگی قشنگ‌تره.

داشتم فکر می‌کردم چی بنویسم که حسم به این بخش از اتاقم رو توصیف کنه، جز این چهار‌تا کلمه چیزی نبود.

امروز از باشگاه میومدم دیدم چقدر هوس پیتزا، همبرگر، ذرت مکزیکی و اسنک کردم. احتمالاً کالری‌ای که سوزوندم مربوط به فست‌فود‌های قبلی بوده.

دلم می‌خواد شفق‌های قطبی رو از نزدیک ببینم، دلم می‌خواد با سگم توی برف‌های سنگین بدوئم، دلم می‌خواد شب رو بیدار بمونم و ستاره‌های کویر رو بشمرم، دلم می‌خواد پیر‌مرد‌ها و پیرزن‌ها ازم تعریف کنن، دلم می‌خواد درخت‌های تزئین شده‌ی کریسمس رو ببینم وقتی می‌دونم روی یه درختی یه نامه برای من نوشته شده، دلم می‌خواد با سازهای خیابونی برقصم، دلم می‌خواد از پاپانوئل کادو بگیرم حتی با وجود اینکه می‌دونم وجود نداره، دلم می‌خواد با صدای خنده‌های بلند یه غریبه خنده‌م بگیره، دلم می‌خواد با پای برهنه روی چمن‌های بارون زده قدم بردارم، دلم می‌خواد اولین برفی که می‌باره بیرون باشم، دلم می‌خواد عاشق باشم، عاشق زندگی حتی اگر بالشتم خیس باشه.