ایشالا قسمت هممون‌.

از علاقه‌م به برنامه‌های مستند حیات‌وحش می‌شه برق کشور رو تولید کرد.

خب Hate You قراره باعث شه گوش‌هام خون‌ریزی کنه.

"No matter how fast time flies, I will make sure not to miss the value of things."

"In the world full of lies, My only truth is You."

“I’m a survivor. I’ve been through a lot, but I’m still standing.”

"We're very girly, but at the same time, We're very savage too."

خوشگلن. منظورم اینه که خیلی خوشگلن، هم خودشون هم حرف‌هاشون.

من عقل دارم، می‌تونم فکر کنم، می‌تونم تصمیم بگیرم. می‌تونم سوار هر موج شایعاتی که پخش می‌شه، نشم. می‌تونم چشم بسته هیت‌ها رو باور نکنم و به سادگی خودم رو به یک هیتر تبدیل نکنم. می‌تونم چشم‌هام رو باز کنم و چیزی که واقعیت هست رو به راحتی ببینم. می‌تونم احمق نباشم و مثل یک انسان فرهیخته رفتار کنم. می‌تونم خودم رو به کوری نزنم و عظمت یک گروه خاص رو ببینم و حتی اگر ازش خوشم نمیاد، بهش احترام بذارم‌. می‌تونم بی‌دلیل از کسی متنفر نباشم و یاد بگیرم عشق بورزم تا دیگه مثل نادون‌ها رفتار نکنم. می‌تونم انسان خوبی باشم و به اندازه‌ی سهم خودم، دنیا رو به‌ جای بهتری تبدیل کنم.

این‌ها چیزهاییه که بایست بهت یاد داده؛ پس متأسفم اگر هیچ‌کدومش به گوشت آشنا نیست.

با خنده بهت نگاه می‌کنم، شرط رو باختم و باید جریمه‌م رو قبول کنم. با ذوق مشغول انتخاب‌کردن دنس آهنگ موردعلاقتی. بهت چشم‌غره می‌رم و زیرلب جرزن صدات می‌کنم. ویدیو دنس پرکتیس رو توی تلوزیون پخش می‌کنی، با چشم‌های متعجب نگات می‌کنم و می‌گم Slow dancing؟ با خنده می‌دویی سمتم و دستم رو می‌گیری و من رو دنبال خودت می‌کشونی تا وسط هال. با لحن زاری بهت می‌گم تو که می‌دونی من نمی‌تونم اینطوری برقصم. ابروت رو بالا می‌ندازی و با لحن جدی ازم می‌پرسی الگوت کیه؟ سعی می‌کنم روی حرفت تمرکز کنم و بیخیال چشم‌هات بشم. بعد یه مکث کوتاه جواب می‌دم خب معلومه، جئون. لبخند میاد روی لبت، با دستت بشکن می‌زنی و می‌گی بینگو! پس توی دوست‌پسر بودن هم از اون الگوبرداری کن. سرم رو تکون می‌دم و نیشخند کمر‌نگی می‌زنم و بهت می‌گم خوب بلدی چی بگی تا راضیم کنی. بلند می‌خندی و می‌گی یادت نره پسر کی‌ای. سمت تلوزیون برمی‌گردیم و با دقت دنسش رو نگاه می‌کنیم. برق توی چشم‌هات رو نگاه می‌کنم و برای بار چندم توی اون روز، عاشقت می‌شم و تو هیچ‌وقت قرار نیست بفهمی که از قصد باختم تا همون کاری رو انجام بدیم که تو دوست داری.

آلبوم جونگ‌کوک اینطوریه که یکی رو گوش می‌دم می‌گم این فیومه، بعدی رو گوش می‌دم و می‌گم نه این و این چرخه ادامه داره.

دستم رو بگیر، نمی‌گم کجا فقط پاشو بریم یه جای دور. من رو ببر یه جا که درد نباشه توش. بریم بالای کوه، تهران رو بده از بالا نشون، بهم بگو برمی‌گردن باز روزهای خوب. دست‌هام رو بگیر، ببین چقدر دارم بهت امید. نشون بده رنگ‌ها رو بهم و بگو تموم می‌شن روزهای سیاه و سفید.