آهای بارون پاییزی کی گفته تو غم‌ انگیزی؟

من بیست و دو سالمه و اگر بخوام از شدت علاقم و آرامشی که از این لالایی می‌گیرم بگم، متوجه می‌شم که دو سالمه. کاش می‌دونستم چرا انقدر تو بچگی‌هام گیر کردم.

اون پسری که توی بالکن با تاپ شلوارک می‌شینه آهنگ گوش می‌ده، اون پسری که توی زمین بازی با هودی مشکی روی تاب نشسته و سرش پایینه، اونی که توی ماشین نشسته و دستش زیر چونه‌شه و بیرون رو نگاه می‌کنه، اونی که خیابون‌های بارونی جهانشهر رو با یه دلستر توی دستش متر می‌کنه، اونی که ممکنه یهو وسط خیابون با آهنگی که از ایرپادش پخش می‌شه بلند بخونه و برقصه، اونی که با سگ و گربه‌ها بازی می‌کنه و لبخند روی لب‌هاشه، اونی که با یه جفت بوت مشکی و شکت چهارخونه‌‌ و کلاه کپ داره سیب زمینی سرخ کرده می‌خوره، همشون منم. لطفاً دیدینش بهش لبخند بزنید.

دعای هر روز من:
خدایا ما رو از شر بندگان لاشیت حفظ بفرما. الهی آمین.🤲🏼

_بدون من نخواب، هیچ‌وقت.

+هیونگ! دیدی بهت گفتم؟ ما پیروز شدیم!
-هی بچه، مواظب خودت باش. ما فقط همدیگه رو داریم.

2:51

دلم می‌خواد روزهایی مثل امروز، زیاد داشته باشم. صبح پیانو بزنم، ظهر کار بکنم، پشمک رو ببوسم، بعد‌ظهر نقاشی بکشم و شب آهنگ‌های مورد علاقه‌ام رو بخونم.

کاش داداش جونگ‌کوک بودم و به کمد لباس‌هاش دسترسی داشتم.

فکر کن انقدر دلتنگ دوست‌ پسرت، کسی که بهت نزدیک‌ترینه باشی که بشینی لایو قبلیش رو ببینی، چون فقط ازت دوره.

قلبم مچاله شده. بذارید بمیرم و اشک بریزم.

بازی نکن با قلب داغونم، من آخر بازی رو می‌دونم.