خب پشمام. رفتم تحلیلش رو خوندم. توی گروه دو‌نفرشون دوقلوئن که توی این موزیک ویدئو یکیشون نماد جهنمه و دیگری بهشت. در واقع نمایانگر اینه که جفتشون یک‌نفرن اما در جهان‌های مختلف مثل جهنم و بهشت، خوب و بد. در طول موزیک ویدئو جفتشون یک آسیب رو می‌بینن یعنی از سمت کسی که دوستش دارن ترک می‌شن؛ اما نحوه‌ی رو در رویی با این آسیب براشون متفاوته. اونی که نماد بدیِ کاملاً تنها می‌مونه و سخت‌تر می‌گذره بهش و اونی که نماد خوبیه با کمک بقیه و با آرامش بیشتری باهاش رو به رو می‌شه. از نظر من راجب وجدان آدمی بود. اینکه هرچقدر بیشتر آدم خوب و خوش‌قلبی باشی، حالت با خودت بهتره.

احساس خوبی ندارم که این رو اینجا می‌نویسم ولی باهاش کلنجار می‌رم و می‌نویسم. کاش می‌شد احساسات هرلحظه رو راحت بروز داد. مثلاً وقتی که مامان‌بزرگم سرش رو گذاشته بود رو پام، به‌راحتی برمی‌گشتم و بهش می‌گفتم"می‌شه جامون عوض شه؟ بهش نیاز دارم." ولی نگفتم و خودم رو از دست‌هاش که می‌تونست بره توی موهام محروم کردم.

سلام، می‌شه تموم آهنگ‌های عاشقانه رو شما بخونی؟ ممنون.

تو که نیستی تا ببینی گریه‌های هرشب من؛ بی‌حضور عاشق تو چه عجیبه گریه‌ کردن؛ تو که نیستی تا ببینی دل آسمون شکسته؛ جاده تا صبح قیامت من و این پاهای خسته.

این اولین آهنگی بود که ازشون شنیدم و از اونموقع تا به الان روش قفلم. از آدم‌های قوی و سختی که با هر دردی ادامه می‌دن خوشم میاد و این آهنگ دقیقاً برای من چنین مفهومی رو داره. چه از قبل بهش گوش دادین چه ندادین می‌خوام اینو از طرف خودم به شما دخترایی که فقط ایرانی بودنتون به تنهایی قوی‌ بودنتون رو ثابت می‌کنه، هدیه کنم. خوبه که هستید.

جدیداً هوا سردتر شده و از اونجایی که بدون پتو خوابم نمی‌بره، لحاف زمستونیم رو از کمد درآوردم. خیلی دوسش دارم بهم حس خوبی می‌ده چون طرح روش پنگوئن‌های کارتون ماداگاسکارن و هروقت خودمو زیرش دفن می‌کنم و مامانم میاد می‌بینتم یه دور دست می‌کنه تو موهام و قربون صدقه‌م می‌ره. فکر کنم اونم مثل من یاد بچگیام میفته. به‌هر‌حال اومدم بگم که باید پولام رو جمع کنم و یک لحاف با طرح فوتبالیست‌ها و یکی دیگه با طرح مک‌کویین بخرم. کسی نمی‌دونه ولی شما بدونید که اگر قدم بلند نمی‌شد و یه کوتاه باقی می‌موندم سرویس خواب مک‌کویین هم می‌خریدم و شب‌ها روی تخت با اون جبروت می‌خوابیدم.

هر ثانیه از زندگیم رو بهت فکر می‌کنم و صدای ویولن توی ذهنم پخش می‌شه. این کاریه که فکر تو باهام می‌کنه، حس معلق بودن روی آب. نمی‌خوام توی توهماتم غرق شم، نجاتم می‌دی؟ من بهت گوش می‌دم و بیشتر می‌خوام. نمی‌خوام توی این مسیر تنها باشم، دستت رو بهم می‌دی؟ خوابت رو می‌بینم و نمی‌خوام بیدار بشم، این حس ترسناکه. می‌تونی کمکم کنی؟ نمی‌خوام تو رو فقط توی خاطراتم داشته باشم، می‌شه بهم بگی دوستم داری؟

پای سیستم نشسته بودم و پروژه‌ام رو انجام می‌دادم، طبق معمول یه باگ خوردم. به پشتیبانی پیام دادم گفتم که همچین اروری می‌دم. از اونجایی که پشتیبانی فقط یه اسمه، تنها راهکاری که بهم داد این بود که اگر می‌خوای کمکت کنیم پول بده تا برات انجامش بدیم. خیلی مضحکانه به پیامش خیره شدم و اینطوری بودم که: منظورت چیه؟ من پول یا مفت بهت نمی‌دم. بلند شدم رفتم سرم رو گرفتم زیر آب و با خودم زمزمه می‌کردم: مبین اگر خودت دیباگش نکنی، مفت نمی‌ارزی. حوله رو گذاشتم روی موهام و دوباره نشستم پای سیستم. یه راه دیگه رو امتحان کردم و
Yes man, I did it!

-مهمه کی باشه.

چقدر بغل به خودم بدهکارم.