تو کار خاصی نکردی، فقط با چندتا جمله اشک من رو در آوردی. خوش‌قلب‌ترین پسر، قلبم براته.

یه روزی که قرار داریم، با کلی استرس برای دیدنت آماده می شم و بهترین لباسم رو که خواهرم برام انتخاب می‌کنه رو می‌پوشم. بدو بدو می‌رم گل‌فروشی یه شاخه گل می‌گیرم برات. مثل همیشه من زودتر می‌رسم و تا لحظه‌ی رسیدنت از استرس همش راه می‌رم. وقتی می‌بینمت ناخواسته لبخند می‌زنم و سرم رو می‌ندازم پایین. برای یک لحظه توی چشم‌هات نگاه می‌کنم و گلت رو بهت می‌دم. ازم می‌پرسی دوست داری بریم کافه یا می‌خوای قدم بزنیم؟ بهت می‌گم شلوغی و جمعیت رو دوست ندارم اما دلم می‌خواد کنار تو همه‌جای شهر رو بگردم. از روزت برام تعریف می‌کنی و با شوق بهت گوش می‌کنم. شونه به شونه‌ی هم قدم می‌زنیم، من یه‌دفعه سرجام وامیستم و گوشیم رو در میارم و صدات می‌کنم؛ وقتی برمی‌گردی ازت عکس می‌گیرم و لبخند می‌زنم می‌گم این هم از اولیش. به تذکر‌های خواهرم برای جنتلمن بودنم گوش می‌کنم و بهت می‌گم فکر کنم روزمون با یه هات چاکلت توی این هوای سرد خوشگل‌تر شه، موافقی؟ با لبخندت موافقتت رو اعلام می‌کنی. وقتی لیوان بین دست‌هامه بهش خیره می‌شی. به قرمزی و جای چنگ‌هایی که روشه دقت می‌کنی و ازم می‌پرسی جای چنگ‌های پشمکه؟ با عشق به دستم نگاه می‌کنم و با یه لبخند روی لبم تاییدت می‌کنم. تو این صحنه رو توی ذهنت ثبت می‌کنی و وقتی برگشتیم خونه برام توی چت تعریفش می‌کنی. پیامت رو می‌خونم و بهت می‌گم کاش پشمک از این به بعد بیشتر چنگم بگیره.

اون موقع‌هایی که خونه تنهام، از حموم اومدم و حوله روی موهامه و آهنگ داره پخش می‌شه و درحالی که باهاش می‌خونم و می‌رقصم، کارام رو می‌کنم>>>>

_دلم برای بچه‌بودن تنگ شده، مامان.

گم‌ نکنید اینجاروها، ما الان هم‌خونه‌ به حساب میایم و اونایی که میان و میرن مهمونن. شماها که اینجا موندگارید لطفاً اول هرماه اجاره‌ی خوتون رو واریز کنید.🫴🏼

تاحالا با این همه دختر توی یه خونه نبودم، پدر قربانتان بره.

ولی جدی الان خیلی حس بهتری به اینجا دارم.

شبیه یه خانواده پر جمعیت شدیم که یه سریاتون صبح‌ها زود بلند می‌شید و می‌رید مدرسه. بعضیاتون بدو بدو می‌رید تا به دانشگاه برسید. یه سریاتون هم می‌رید سرکار و شب‌ها میاید. منم تو خونمون نشستم براتون صبحونه درست می‌کنم، توی درس‌هاتون کمکتون می‌کنم، باهم دردودل می‌کنیم، باهم فیکشن می‌خونیم، فیلم می‌بینیم، فن‌گرلی/بویی می‌کنیم. خیلی خوشگلید به خدا، مخلص یَک‌یَکتونم.

یه‌سری آدما خیلی قشنگ حرف می‌زنن ولی فقط حرف می‌زنن؛ حتی یه ذره هم شبیه چیزی که می‌گن نیستن. بدترین بخش ماجرا هم اینه که حتی تلاش برای درست‌کردن خودشون نمی‌کنن. همچنان با افتخار به خود دروغین‌شون باور دارن. لطفاً گیر من نیفتید، من براتون ارزش قائل می‌شم و هرچیزی که می‌گید رو باور می‌کنم و در نهایت فقط آسیب می‌بینم.

NEED.

اشک ریختم رو خاک روحم، دیدم حالم گله.

خب پشمام. رفتم تحلیلش رو خوندم. توی گروه دو‌نفرشون دوقلوئن که توی این موزیک ویدئو یکیشون نماد جهنمه و دیگری بهشت. در واقع نمایانگر اینه که جفتشون یک‌نفرن اما در جهان‌های مختلف مثل جهنم و بهشت، خوب و بد. در طول موزیک ویدئو جفتشون یک آسیب رو می‌بینن یعنی از سمت کسی که دوستش دارن ترک می‌شن؛ اما نحوه‌ی رو در رویی با این آسیب براشون متفاوته. اونی که نماد بدیِ کاملاً تنها می‌مونه و سخت‌تر می‌گذره بهش و اونی که نماد خوبیه با کمک بقیه و با آرامش بیشتری باهاش رو به رو می‌شه. از نظر من راجب وجدان آدمی بود. اینکه هرچقدر بیشتر آدم خوب و خوش‌قلبی باشی، حالت با خودت بهتره.

احساس خوبی ندارم که این رو اینجا می‌نویسم ولی باهاش کلنجار می‌رم و می‌نویسم. کاش می‌شد احساسات هرلحظه رو راحت بروز داد. مثلاً وقتی که مامان‌بزرگم سرش رو گذاشته بود رو پام، به‌راحتی برمی‌گشتم و بهش می‌گفتم"می‌شه جامون عوض شه؟ بهش نیاز دارم." ولی نگفتم و خودم رو از دست‌هاش که می‌تونست بره توی موهام محروم کردم.

سلام، می‌شه تموم آهنگ‌های عاشقانه رو شما بخونی؟ ممنون.

تو که نیستی تا ببینی گریه‌های هرشب من؛ بی‌حضور عاشق تو چه عجیبه گریه‌ کردن؛ تو که نیستی تا ببینی دل آسمون شکسته؛ جاده تا صبح قیامت من و این پاهای خسته.

این اولین آهنگی بود که ازشون شنیدم و از اونموقع تا به الان روش قفلم. از آدم‌های قوی و سختی که با هر دردی ادامه می‌دن خوشم میاد و این آهنگ دقیقاً برای من چنین مفهومی رو داره. چه از قبل بهش گوش دادین چه ندادین می‌خوام اینو از طرف خودم به شما دخترایی که فقط ایرانی بودنتون به تنهایی قوی‌ بودنتون رو ثابت می‌کنه، هدیه کنم. خوبه که هستید.

جدیداً هوا سردتر شده و از اونجایی که بدون پتو خوابم نمی‌بره، لحاف زمستونیم رو از کمد درآوردم. خیلی دوسش دارم بهم حس خوبی می‌ده چون طرح روش پنگوئن‌های کارتون ماداگاسکارن و هروقت خودمو زیرش دفن می‌کنم و مامانم میاد می‌بینتم یه دور دست می‌کنه تو موهام و قربون صدقه‌م می‌ره. فکر کنم اونم مثل من یاد بچگیام میفته. به‌هر‌حال اومدم بگم که باید پولام رو جمع کنم و یک لحاف با طرح فوتبالیست‌ها و یکی دیگه با طرح مک‌کویین بخرم. کسی نمی‌دونه ولی شما بدونید که اگر قدم بلند نمی‌شد و یه کوتاه باقی می‌موندم سرویس خواب مک‌کویین هم می‌خریدم و شب‌ها روی تخت با اون جبروت می‌خوابیدم.